beachie bitchie witchie

Εθιμοbloggikά.

2011-12-24T16:50:00.007+02:00

Merry Rocking Christmas and a Red Hot Chilli (για να μην ξεχνιόμαστε...χε) Year to us all!!!
και ΥΓΕΙΑ, ΥΓΕΙΑ, ΥΓΕΙΑ.

xxx

Bitch Girl

.

2011-08-30T13:49:00.001+03:00

Πούτσι μπλε.*

2011-06-08T16:30:00.011+03:00

Πρέπει να ήμουν γύρω στα τέσσερα με πέντε όταν, σε ένα ταξίδι με την μητέρα μου στον Πειραιά, είδα σε ένα περίπτερο, ένα ζευγάρι κόκκινα γυαλιά σε σχήμα καρδίας, εννοείται ότι από εκείνη τη στιγμή και μετά επαναλάμβανα καμιά εκατοστή φορές την ημέρα «θα μου τα πάρεις;». Η μάνα μου, άνθρωπος της υπομονής, μου απαντούσε με τη δική της στάνταρ ατάκα για τέτοιες περιπτώσεις «θα δούμε», μ’ αυτόν τον τρόπο απέφευγε να λέει ψέματα (που δεν είναι το καλύτερό της) σε εμένα και τα αδέλφια μου, που προφανώς δε της ζητούσαμε μόνο ένα πράγμα κάθε φορά. Άλλες φορές (και όχι πάντα άμεσα) οι επιθυμίες μας πραγματοποιούνταν και άλλες όχι, ανάλογα με τα κριτήριά της για την αναγκαιότητα της αγοράς και το budget της στιγμής, αυτό βέβαια δε σταμάτησε ποτέ έμενα και τα αδέλφια μου να σιχαινόμαστε εκείνο το «θα δούμε». Δε μου τα πήρε. Μπορεί να είχε δει τη Λολίτα και να φοβόταν μην πάρω λάθος μηνύματα …ξερωγω; Το κακό όμως είχε γίνει. Το τραύμα είχε δημιουργηθεί. Το φετίχ είχε αποκτηθεί.

Έχω τρελό κόλλημα με τα γυαλιά ηλίου. Έβγαλα την εφηβεία μου φορώντας Ray-Ban τα πιλοτικά τα πράσινα, όχι τα μπλουσμπραδερίστικα, έχω φωτογραφίες από σχολικές εκδρομές, που τα φοράω ακόμα και τη νύχτα, όχι δεν είχα Τζακνικολσονικό σύνδρομο, μάλλον μαλακία στον εγκέφαλο, που είναι ένα βήμα πριν το Τζακνικολσονικό σύνδρομο, που απαιτεί και κάψιμο μέρος του εγκεφάλου… (όχι πες δε σου είχαν λείψει αυτές οι επιστημονικές μου αναλύσεις;) Που είχα μείνει; Α ναι στα Ray-Ban, τα φορούσα λοιπόν μέρα νύχτα μέχρι που στράβωσαν και πήρα ένα ζευγάρι στρογγυλά Byblos με μεταλλικό σκελετό (ξανά) και πράσινους φακούς, που κατά καιρούς τους άλλαζα χρώμα και κατέληξαν να είναι μωβ και να Τζανιστζοπλίζουν αρκετά (μάνα δεν τα αποφύγαμε τα λάθος πρότυπα after all…).

Οι σχέσεις μου εκείνη την εποχή με τα γυαλιά ήταν μονογαμικές, που σημαίνει ότι κράτησα το ίδιο μοντέλο για καμιά δεκαριά χρόνια. Χρειάστηκε άλλο ένα τραύμα για να αλλάξει αυτό. Πρέπει να ήταν τον πρώτο χρόνο που δούλευα στην παραλία, καθόμουν στο μπαρ, κάτι μπήκε στο μάτι μου και ώσπου να ρίξω λίγο νερό να το καθαρίσω τα (precious) γυαλάκια μου είχαν κάνει φτερά …το χειρότερο είναι ότι υποψιάζομαι ποιος πελάτης την έκανε τη δουλειά και θα τον μισώ για πάντα, το χείριστο ήταν ότι χωρίς τα γυαλιά μου αισθανόμουν γυμνή (το πλησιάζουμε σιγά σιγά το Τζακνικολσονικο, σου λέωωω). Πέρα από την πλάκα, ήταν και χρηστικό εργαλείο για τη συγκεκριμένη δουλειά, γιατί εκτός από τον ήλιο ντάλα που έπρεπε να αντιμετωπίσω, μαζί με την αλλαγή στο χρώμα των φακών είχα προσθέσει και τους βαθμούς της μυωπίας μου και το να πληρώνεται κανείς για ξαπλώστρες, όταν δεν βλέπει, από μακριά, πότε αλλάζουν οι πελάτες, δεν ήταν το καλλίτερο που θα μπορούσε να συμβεί.

Αγόρασα ένα καινούριο ζευγάρι, που δεν το αγάπησα ποτέ με ιδιαίτερο πάθος (…το λες και ζευγάρι rebound, αν θες) και μετά κι άλλα κι άλλα, τα οποία πάντα τροποποιούσα ανάλογα με τη φάση που περνούσα, τις περισσότερες φορές προς το πιο εκκεντρικό. Πρόπερσι που πήγα στην Ιταλία, επουλώθηκε ένα μέρος του παιδικού μου τραύματος, αφού στην Φλωρεντία αγόρασα από έναν πλανόδιο ένα ζευγάρι μωβ γυαλιά σε σχήμα καρδιάς χε…

Στο ίδιο όμως ταξίδι ξεκίνησε και ένας καινούριος έρωτας, σε μια βιτρίνα στη Μπολόνια αντίκρισα ένα ζευγάρι Pucci και κεραυνοβολήθηκα. Μπλε πετρόλ κοκάλινος σκελετός, με γεωμετρικά πολύχρωμα μπράτσα και μπλε ντεγκραντέ φακούς. Έκσταση.

Σκέφτηκα ότι δύσκολα θα έβρισκα κάτι για να τα αντικαταστήσει, αν και φέτος τον Μάρτη βρήκα στο Λονδίνο ένα ζευγάρι κοκάλινα διάφανα, που δεν μπόρεσα να μην τα πάρω, γιατί ταιριάζουν σε αυτή τη φάση με τα μαλλιά μου (ή τουλάχιστον αυτή ήταν η δικαιολογία…).

Υπολόγιζα όμως χωρίς τον ξενοδόχο, γιατί τον προηγούμενο μήνα επέστρεψα από σπόντα στην Ιταλία και συγκεκριμένα στη Ρώμη οπότε…(όλο λέω να γράψω κανα ποστ για τα δυο ταξίδια κι όλο το αναβάλλω, ελπίζω να αξιωθώ να ανεβάσω καμιά φωτογραφία, κάποια στιγμή τουλάχιστον, αν δεν σκουριάσω στο μεταξύ). Οπότε τί να πω… ολόκληρη μπουτίκ έχει ο Pucci (ο οίκος δλδ, γιατί ο ίδιος βλέπει τα μαρούλια ανάποδα) στη Ρώμη, να μην ρίξω μια ματιά; Ε και έριξα μια ματιά, σε άλλο ένα ζευγάρι. Μαύρα... χιχιχι.

Γυαλιά ηλίου Pucci, για να μην σας πεταχτούν (για τους λάθος λόγους) τα μάτια έξω.
Γαμώ τους κειμενογράφους θα γινόμουν, χε!

Bitch Girl

*...και μαύρα.

Πριόνια και μπαγλαμάδες.

2011-03-27T06:24:00.001+03:00

Μείνε μαζί μου και μη μ’ αγαπήσεις
Μόνο πατάτες να μου τηγανίσεις
Και λίγο λίγο να τις ξεροψήσεις
Όχι, όχι θέλω και αυγάάά...

:Ρ

Αγία Νοσταλγία.*

2011-03-14T00:47:00.011+02:00

Περνάμε από την Κ οδηγώντας προς το σπίτι, ακούω τον Γ που προπορεύεται με το αιώνιο παπί του, να μου φωνάζει:

Κοίτα πόσες βάρκες μείνανε.

Η Κ είναι το water (luna)park των παιδικών μου χρόνων. Μη φανταστείς πισίνες και νεροτσουλήθρες, ένα φυσικό λιμανάκι είναι, που τυχαίνει να βρίσκεται δυο λεπτά μακριά από το σπίτι των παππούδων μου και τα καλοκαίρια περνούσαμε με τα αδέλφια μου και τους φίλους τους, τη μισή μας μέρα εκεί και γυρίζαμε στο σπίτι περπατώντας ξυπόλητοι στην καυτή άσφαλτο, πεινασμένοι και παππουδιασμένοι, από τις ώρες που λυσσάγαμε στη θάλασσα. Ένας μόλος, μια μικρή παραλία με αμμουδιά και δεκάδες βάρκες αγκυροβολημένες αρόδου. Ήταν το μέρος που έμαθα να κολυμπάω, το θυμάμαι σαν να ‘ναι τώρα, είμαι τριών χρονών τόπλες (φυσικά) και μου κόβεται το ένα από τα πορτοκαλί μπρατσάκια που φοράω, βγάζω και το άλλο και μπαίνω ακάθεκτη στη θάλασσα συνεχίζοντας σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Ευτυχία.

Ο μόλος ήταν η βάση για ψάρεμα, αλλά κυρίως για βουτιές, που πάντα τις έβρισκα απίστευτα διασκεδαστικές, άσε που ο παππούς ο Θ, επειδή ήμουν η πιο μικρή, μου έβγαζε τις μύτες απ’ τα αγκίστρια για να μην τρυπιέμαι, με αποτέλεσμα να ταΐζω απλά τα ψάρια με ζύμη από αλεύρι και φέτα, κάνοντας το ψάρεμα αρκετά βαρετό, αν και μια φορά θυμάμαι προς μεγάλη έκπληξη όλων και κόντρα σε όλες τις πιθανότητες κατάφερα να πιάσω μια κακομοίρα σαλιάρα

και αυτό ήταν το τέλος της καριέρας μου ως ψαρά, αφού ακόμα και σήμερα το σκέφτομαι και αηδιάζω…

Στην αμμουδιά φτιάχναμε με τον ξάδελφό μου τον Π «μπιφτέκια» και κυνηγιόμασταν για να τα πετάξουμε ο ένας στον άλλον, καταλήγοντας πάντα λασπωμένοι και πανευτυχείς να βουτάμε στη θάλασσα. Του Π μάλλον κάτι του έμεινε απ’ όλο αυτό, γιατί συνεχίζει και σήμερα να ζυμώνει, όχι αμμομπίφτεκα, αλλά ψωμιά και να τα πουλάει στον φούρνο που βρίσκεται πάνω από την Κ, ο οποίος πάντα έπαιζε σημαντικό ρόλο στην περιοχή, αφού όταν σε κάποια από τις ανακαινίσεις του, πριν ακόμα γεννηθώ (μιλάμε πριν την ποτοαπαγόρευση…) έβγαλαν τα τεράστια δοκάρια που είχε στο ταβάνι και τα ακούμπησαν σε μια μάντρα απέναντι, το μέρος έγινε γνωστό ως «το ξύλο» και ήταν σημείο συνάντησης, κατά τις απογευματινές/βραδινές ώρες, για όλη τη γειτονιά, βασικά περνούσες και έβλεπες τους παππούδες και τις γιαγιάδες καθισμένους με τις ώρες να σχολιάζουν τα πάντα, κάτι σαν σκηνή από τον Αστερίξ στην Κορσική.

Ακόμα και σήμερα, πολλές φορές, περνώντας την στροφή για την Κ, περιμένω να δω τον παππού τον Θ να κάθεται στο ξύλο, παρόλο που το έχουν αντικαταστήσει με παγκάκια και ο παππούς μου, από το ’93, έχει πεθάνει.

Μέσα στη θάλασσα γινόταν πάντα ο κακός χαμός, ο
αδελφός μου και η αδελφή μου με έπαιρναν καλούσα, ή με πετούσαν για να κάνω βουτιές, άλλες φορές με τάραζαν (ως πιο μικρή και πιο κοντή) σε αγαπησιάρικες πατητές (πράγμα που πλήρωσαν χρόνια αργότερα, αφού η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο και έκαναν το λάθος να με εμπιστευτούν να κάνω τα παιδιά τους μπάνιο στη θάλασσα χεχεχε) και μια φορά με θυμάμαι να βγαίνω στη στεριά με ένα μωρό χταπόδι στο κεφάλι. Η καλύτερη στιγμή της ημέρας ήταν η ώρα που έφτανε το πλοίο της γραμμής, γιατί καθώς η Κ βρίσκεται κοντά στο κεντρικό λιμάνι, τα κύματα που δημιουργούνταν ήταν τεράστια (ή τουλάχιστον έτσι μας φαίνονταν) και έσκαγαν με δύναμη στην ακτή. Οι πιο μεγάλοι βουτούσαν κόντρα, ή προσπαθούσαν να αναπαραστήσουν σκηνές με σέρφερ (καταραμένο Χαβάη 5-Ο… Παμε στη Χαβάη το όμορφο νησι, με τις Χαβανέζες όμορφες πολύ, έγινε ένας φόνος, φόνος τρομερός, βγαίνει ο Μαγκάρετ με το σώβρακοοοο…) με κάτι δανεικές σανίδες από Εγγλέζους τουρίστες, που είχαν κόλλημα με το windsurfing και όσο έκαναν διάλειμμα για καμια μπύρα, χάζευαν εμάς να παλεύουμε με τα κύματα, γυρνούσα σπίτι με την κοιλιά κατακόκκινη, όχι από τον ήλιο αλλά από το τρίψιμο σε σανίδες και βάρκες, γιατί όλες αυτές οι βάρκες που οι ψαράδες έδεναν στα ανοιχτά, για μας ήταν τόπος ξεκούρασης, εξερεύνησης και ένα ακόμα σημείο για βουτιές, με την προϋπόθεση βέβαια ότι θα καταφέρναμε να σκαρφαλώσουμε πάνω τους (που για ορισμένους από μας, ονόματα δε λέμε, πιο μικρούς και πιο κοντούς, δεν ήταν ό,τι πιο εύκολο).

Οι κακόμοιρες οι βάρκες στόμα να είχαν να μιλάγανε. Εργαλεία για τη δουλειά, αφού οι περισσότεροι άνθρωποι ψάρευαν για να βγάλουν το ψωμί τους, αλλά και μέσα μεταφοράς και αναψυχής, από την Άνοιξη και μετά, σε κάθε πανηγύρι, σε οποιοδήποτε ξωκλήσι οι παλιότεροι με τις βάρκες πήγαιναν.

Φόρτωναν όλη την οικογένεια, φαγητά, τσάντζαλα και μάντζαλα, πήγαιναν και άραζαν (κυριολεκτικά και μεταφορικά) για κανα δυο μέρες στην εξοχή και γλεντούσαν.

Τραγούδια, γέλια, χοροί, πειράγματα, τραπεζομάντηλα στρωμένα κάτω από τα πεύκα, κεφτεδάκια της γιαγιάς Μ, άρτος από τη λειτουργία, εξερεύνηση στα βραχάκια

της Α.Π, μια γλίστρα και μπλουμ η ΜαΣκού με το κόκκινο καλό φόρεμα μέσα στη θάλασσα, παρέα με τους αχινούς, αξέχαστες στιγμές.

Κοιτάω τη θάλασσα, οι βάρκες είναι πλέον ελάχιστες.

Τις πάνε αλλού; Ρωτάω τον Γ.

Άλλοι πήγαν αλλού, μου απαντά, κουνώντας χαρακτηριστικά το χέρι προς τα πάνω, προς τον ουρανό.

Bitch Girl

αρόδου, επίρρ. (ναυτ.) στα ανοιχτά συνήθως ενός όρμου ή ενός λιμανιού, μακριά από τη στεριά, συνήθως για καράβι που περιμένει να φορτώσει ή να ξεφορτώσει. Προέρχεται από τον αγγλικό όρο «roads» που σημαίνει, προκειμένου περί λιμένος, την έξω και πλησίον αυτού θαλάσσια περιοχή πρόσβασης, την «ράδα» του λιμένος. Στα αγγλικά το road σήμαινε ράδα από τον 14ο αιώνα, πριν αρχίσει να σημαίνει δρόμος 200 χρόνια αργότερα.

Οι φωτογραφίες είναι δανεικές, από το οικογενειακό άλμπουμ.

* Όχι δε μου αρέσει ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου...

Goose bumps

2011-03-06T04:23:00.004+02:00

Από σήμερα έχω έναν λόγο παραπάνω για να μ' αρέσουν οι απόκριες...

tnx P

Jared Leto, my brother from another mother...or hairdresser... or whatever.

2011-02-28T00:10:00.015+02:00

Μερικές μέρες πριν τα Χριστούγεννα κουρεύτηκα. Η προηγούμενη πρόταση δεν έχει κανένα ενδιαφέρον για μένα, γιατί ανήκω σε εκείνη την ομάδα των ανθρώπων, που δεν το 'χουν σε τίποτα να αλλάζουν κουρέματα, μερικές φορές όσο πιο εκκεντρικά τόσο το καλύτερο, είμαι γενικά της άποψης: τρίχες είναι θα ξαναμακρύνουν, επίσης είχα την τύχη να βρω πριν 7-8 χρόνια τον Σ, που έχει σούπερ χέρι και από τότε είναι μόνιμος συνένοχος και δράστης των στιλιστικών μου εγκλημάτων, έχει και ακόμα ένα βασικό προτέρημα, κάθε φορά που με κουρεύει μιλάμε τρία λεπτά για το τι θα κάνει και όλη την υπόλοιπη ώρα για συναυλίες. Η επόμενη πρόταση έχει περισσότερο ενδιαφέρον για μένα (για σένα πάλι δεν ξέρω, γιατί θα συνεχίσω να μιλάω για τρίχες). Τα έβαψα. Ξανθά.

Τώρα αν είσαι παλιός αναγνώστης (έχει μείνει κανείς; χε) και θυμάσαι (πολλά ζητάω…) το ποστ από τη συναυλία της Madonna, μπορεί και να απορείς με την επιλογή του χρώματος, πριν αρχίσεις να φαντάζεσαι ότι έγινα ξανθιά στο εκρού του νεκρού (μάλλον προς το άσπρο του φαντάσματος το πήγα… χε) και κυκλοφορώ με αυθεντικές Gucci τσάντες (or whatever) θα σου πω ότι: εντάξει έχω να γράψω κανονικό ποστ κανα χρόνο τώρα, έγιναν αλλαγές στη ζωή μου, αλλά δυστυχώς ή ευτυχώς έχω ακόμα τα ίδια μυαλά, λίγο περισσότερο καμένα ίσως (από το οξυζενέ βρε… μα που πήγε το μυαλό σου). Ας το θέσω αλλιώς το πράγμα, έχω το κούρεμα και το χρώμα που όλοι οι άντρες φίλοι μου λένε ότι γουστάρουν τρελά, αλλά κανένας δεν θα 'θελε να έχει η γκόμεν…αγκχεμ κοπέλα του. Βοήθησα καθόλου;

Αν όχι φαντάσου τα κάπως έτσι... στο πιο άσπρο.

Ένα κούρεμα μπορεί να γίνει κοινωνικό πείραμα (ή μήπως κοινωνιολογικό είναι το σωστό; Τέλος πάντων, πριν παρεξηγήσεις την αμορφωσιά μου, να σου πω ότι αν και αρνητικός τύπος, προτιμούσα πάντα τις θετικές επιστήμες από τις θεωρητικές, εσένα στην τελική πώς θα σου φαινόταν να σου βάλω να λύσεις εξισώσεις με μιγαδικούς δηλαδή; και απ’ την άλλη θα μπορούσαν τα πράγματα να ήταν χειρότερα, αντί να γράφω σε μπλογκ, να έγραφα κείμενα για μεσημεριανές εκπομπές του Alter, χειρότερα για μένα, γιατί τα κείμενα μάλλον πιο καλογραμμένα θα ήταν, αλήτες, ρουφιάνοι δημοσιοκάφροι… Είπα ότι δεν ήμουν καλά παραπάνω ε;δεν το είπα, να το ξαναπώ…) εδώ έχει γίνει δίσκος, δεν μπορεί να γίνει πείραμα;

Νομίζω οι πιο ειλικρινείς αντιδράσεις, ήταν αυτές των μικρών μου ανιψιών

Δ αγόρι 9 χρονών: Πως είσαι έτσι; Καστάνησέ τα πάλι!

Α κορίτσι 3 παρά χρονών: Δεν είσαι η θεία μου η Bitchgirlία μου, η θεία μου έχει μαύα μαλλιά, όχι άσπα

(οι φίλοι του Δ πάλι ενθουσιάστηκαν, ίσως τους θύμιζα τον Son Gokou όταν έγινε Super Saiyan… δεν ξέρω) και της μεγάλης γιαγιάς του κολλητού μου του Ζ

Α σιγά μην πω ηλικία θα με περάσει γενεές δεκατέσσερις: Bitch Girl κορίτσι μου, θα στο 'λεγα και στην εκκλησία (λειτουργία των Χριστουγέννων) αλλά κρατήθηκα μπροστά στον κόσμο… δε μ’ αρέσουν καθόλου τα μαλλιά σου

και ναι οι άνθρωποι με το χρόνο μπορεί και να γλυκαίνουν, γιατί η γιαγιά του Ζ, πριν μερικά χρόνια που γνωριστήκαμε, δεν θα κώλωνε να με κράξει οπουδήποτε χιχι.

Από τους υπόλοιπους, ακόμα και από κάτι αιωνόβιους παππούδες στο φαρμακείο, σε γενικές γραμμές έλαβα θετικά σχόλια και κομπλιμέντα, αλλά είμαι φύσει καχύποπτος άνθρωπος και καταλαβαίνω πότε λέει αλήθεια ο άλλος, ειδικά όταν ο άλλος ανήκει σε εκείνη την ομάδα των ανθρώπων, που έχει ακόμα το ίδιο playmobil κούρεμα, που είχε και στη Δευτέρα δημοτικού। Η αλήθεια είναι ότι δε με απασχόλησαν, παρ’ όλη την πλάκα που είχαν, ούτε οι αρνητικές, ούτε οι θετικές αντιδράσεις, γιατί από τη μία η καινούρια (;) μου κουπ μου άρεσε πολύ, που ήταν το πιο σημαντικό και από την άλλη δεν ήταν τελικά κάτι πολύ μακριά από μένα, μη σου πω ότι ήταν φυσικότατη και κάτι που είχα ξανακάνει, ούτε θα υπερβάλω αν πω ότι γεννήθηκα έτσι… δες και συ αν δε με πιστεύεις.

Ο κολλητός μου o S, που ήταν από τα πρώτα άτομα που με είδαν, τρόμαξε. Αυτό θα μπορούσε να με απογοητεύσει, αλλά μπα. Βλέπεις ο φίλος μου, που με ξέρει χρόνια και καλά, δεν ανησυχούσε για τα μαλλιά μου, αλλά για το αν είμαι καλά. Εγώ πάλι ήξερα ότι δεν ήμουν καλά, οπότε… Η αλήθεια είναι ότι τα κομμωτήρια λειτουργούν ψυχοθεραπευτικά πολλές φορές και οι αλλαγές βοηθούν στο να φτιάξει η διάθεση… και τα τατουατζίδικα επίσης, αλλά αν είναι κάθε φορά που φρικάρω, να χτυπάω και ένα τατουάζ (που το 'κανα κι αυτό… ξανά, έχω σκεφτεί δε και τα επόμενα δύο) σε κανα χρόνο δε θα έχει μείνει ελεύθερο δέρμα, έτσι πως πάει, οπότε ας μείνουμε στα μαλλιά για την ώρα, αν πάλι κάθε φορά τρώω τεσσερισήμισι ώρες στο κομμωτήριο, για να βγει το ποθητό αποτέλεσμα, μήπως να βρω άλλη εκτόνωση, γιατί βαριέμαι; Και να 'μαι λοιπόν πάλι εδώ, μετά από αρκετή σκέψη (ή μάλλον όση επιτρέπει το οξυζενέ… καταλαβαίνεις) μιας και οι δυο σημαντικότερες New Year’s resolutions, για φέτος ήταν: 1^η να ξυπνάω κάθε μέρα και το πρώτο πράγμα που θα κάνω, θα είναι να βάζω μουσική όπως παλιά και 2^η να κάνω κάτι δημιουργικό για την πάρτη μου (πω πω τώρα ακούστηκα - ή γράφτηκα- σαν κάτι τύπισσες που χωρίζουν και λενε και στο καπάκι, ότι ο πρώην τους έφαγε και τα καλλίτερα χρόνια της ζωής τους –αφού του τα τάιζες γλυκιά μου με το ζόρι, τί να κάνει κι αυτός;- οπότε σε προλαβαίνω, δε χώρισα –για να χωρίσεις πρέπει πρώτα να έχεις γκομ… εγκχεμ φίλο- στη δουλειά μου τα ζαλίζανε, απλά) οπότε γράφω ξανά (για σένα που διαβάζεις, δεν ξέρω πάλι αν αυτό είναι καλό, χε! πρέπει να αντέξεις υπερμεγέθεις προτάσεις, ατελείωτες χαοτικές παρενθέσεις, εσωτερικούς παραλογικούς-υπάρχει τέτοια λέξη; ορίστε! το ξανάκανα- διαλόγους, ανορθογραφίες και ποστς για τρίχες, υπάρχει βεβαία η ελπίδα ότι οι περισσότεροι δεν πραγματοποιούν τις New Year’s resolutions… θα δείξει).

Bitch Girl

:)

2010-09-13T00:46:00.002+03:00

Harley boots give you a boost...

I will follow.

2010-09-04T15:04:00.005+03:00

Για μια ακόμα φορά επιβεβαιώνεται η άποψή μου ότι (σε αντίθεση με το σεξ) στις συναυλίες η πρώτη φορά είναι συνήθως και η καλλίτερη, αλλά παρ’ όλα αυτά μια συναυλία είναι ο πιο εύκολος τρόπος για να φτιάξει η κακή μου διάθεση και στην τελική αυτό που μετράει είναι να περνάω όμορφα μαζί μ’ αυτούς που γουστάρω, ακόμα και μέσα σε ένα αμάξι τραγουδώντας εξωφωνή κομμάτια που δεν είπανε, ακούγοντας παράπονα για βαριές μοτοσυκλετιστικές μπότες από το πίσω κάθισμα και βλέποντας τα μάτια της οδηγού να λάμπουν, σαν να είναι ξανά δεκαπέντε χρονών (όπως την πρώτη φορά που την είχαμε πάρει μαζί σε συναυλία και έτυχε -;- να είναι και του ίδιου γρουπ) και ερωτευμένη με τον τραγουδιστή.

Ίσως κάποια στιγμή κάτσω να γράψω ένα μεγαλύτερο και ίσως πιο κατανοητό ποστ, από την παραπάνω ατελείωτη (σε μήκος) πρόταση , για τη συναυλία των U2 στην Αθήνα (χλωμό) ή ένα βιβλίο (χεχε) για την πρώτη στη Θεσσαλονίκη (πελιδνό, εντελώς όμως).

Μια προσευχούλα για την ώρα, για τους φίλους που μέσα σ’ αυτά τα δεκατρία χρόνια χάθηκαν στη διαδρομή, πέθαναν, ή συνεχίζουμε να τρέχουμε μαζί where the streets have no name, φιλιά.

Amazing Grace,
how sweet the sound,
that saved a wretch like me.
I once was lost,
but now I'm found.
Was blind,
but now I see.

ΜαΣκού

.

2010-08-30T13:52:00.001+03:00

.6.

You can't go home no more...

2010-08-04T05:05:00.002+03:00

I remember those days, they went so fast...

Mother's Little Helpers

2010-05-10T00:23:00.000+03:00

2010-05-05T21:15:00.000+03:00

Λονδίνο, Άμστερνταμ ή Βελιγράδι...

2010-04-27T19:27:00.012+03:00

Ήθελα να ‘ξερα ποιος εκνεύρισε την Μαλβέρια, Βασίλισσα της Φωτιάς των Ξιγιάστα, Δέσποινα των Ηφαιστείων, Προστάτρια της Φλόγας, Λαίδη της Κόλασης, Κυρίαρχο του Φλεγόμενου Στοιχειού, Διώκτρια της Ανθρωπότητας, Κατακτήτρια των Νάνων του Πάγου, Καταστροφέα των Γιγάντων του Σιδήρου* και δεν ξέρω τι άλλο και έσκασε το ηφαίστειο πάνω που αποφάσισα να ταξιδέψω.

Για μια ακόμα φορά ξεκίνησα την ιστορία μου (σχεδόν) από τη μέση, οπότε ας πάω πίσω στην αρχή. Το πλάνο ήταν να περάσω μερικές μέρες στο Άμστερνταμ και μετά να πετάξω για το Λονδίνο, όπου θα συνέχιζα τις διακοπές μου. Ήμουν πολύ χαρούμενη με τα σχέδιά μου και δεν έβλεπα την ώρα να φύγω, είχε παίξει και σοβαρό ρόλο το ότι είχα φάει κάτι χοντρά πακετάκια τον τελευταίο καιρό (με) στη δουλειά, αλλά και το ότι είμαι ηλίθια, γιατί η ζωή πολλές φορές μου έχει δείξει, με τον (σκληρό) τρόπο της, ότι όταν αποφασίζω να κάνω σχέδια αυτή έχει καταστρώσει ήδη τα δικά της, ποιά εφαρμόζονται στο τέλος δεν είναι ανάγκη να το γράψω… καταλαβαίνεις.

Πέμπτη (14/4)
Άφιξη στο Άμστερνταμ, μεσημέρι, Π.Σ (Προ Στάχτης)
Το Άμστερνταμ αρχικά ήταν ένας οικισμός ψαράδων στις εκβολές του ποταμού Άμστελ, οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να χτίσουν τα σπίτια τους (στενά και ψηλά λόγω έλλειψης χώρου) πάνω σε τεχνητά αναχώματα και στηριγμένα σε πασσάλους (αν παρατηρήσεις, αρκετά από αυτά γέρνουν) και να φτιάξουν κανάλια για να αποφεύγουν τις πλημύρες, σήμερα αρκετοί άνθρωποι, λόγω των υψηλών ενοικίων, μένουν σε πλωτά σπίτια

που είναι (νόμιμα ή παράνομα) αραγμένα στα κανάλια.

Με τον καιρό η πόλη επεκτάθηκε απ’ τη μεριά της στεριάς (σε σχήμα πετάλου) και από τη μεριά της θάλασσας (με αποικίες στην Ινδονησία), πλούτισε από τη ναυτιλία και το εμπόριο και οι πολίτες (λόγω διαφόρων συγκυριών) εκτός από πατάτες, καλλιέργησαν και μια θρησκευτική, πολιτική και φιλοσοφική ανοχή.

Η πόλη δεν είναι πολύ μεγάλη και περπατείται εύκολα, παρόλα αυτά έπρεπε να την επισκεφτώ τρεις φορές για να καταφέρω να βρεθώ στην Red Light District,

τις προηγούμενες δύο είχα όλη την καλή διάθεση, αλλά κάθε φορά που ξεκινούσα να πάω προς τα εκεί, όλο και κάποιο εμπόδιο έμπαινε στον δρόμο μου… Η αλήθεια είναι ότι το πρώτο άτομο που σκέφτηκα, όταν φτάσαμε στα κόκκινα φανάρια ήταν η θεία μου η Φ. Όχι μην πάει ο νους σου στο κακό… είναι μια γυναίκα αμέμπτου ηθικής, που σε ένα από τα ταξίδια της με τον θείο μου (κάπου στα 80’s) είχε τύχει να περάσει από τις βιτρίνες και η περιγραφή της «…και εκεί που περπατούσα, παρατήρησα ότι οι κούκλες στη βιτρίνα κουνιούνταν και ήταν πίπου, σου λέω αλήθεια!» ήταν αυτή που μου ήρθε αμέσως στο μυαλό. Όπως (κυνικά) λέει κι ο φίλος μου ο S, το Άμστερνταμ πουλάει φούντα,

τσόντα

και τουλίπες,

αλλά ακόμα κι έτσι, μου έκατσε κάπως όλο αυτό το κρέας για πούλημα,

μάλλον ξύπνησε το φεμινιστικό μου, αλλά το ξεπέρασα σιγά σιγά, όχι τίποτε άλλο, αλλά ποιός θα πλήρωνε και δεύτερο πρόστιμο για κάψιμο σουτιέν, εδώ ένα τσιγάρο (απλό, νέτο, σκέτο) και θα το πληρώναμε 150 ευρώ… (αλλά αυτό είναι μια άλλη -λογοκριμένη- ιστορία).

Ο καιρός είναι ιδανικός για περπάτημα, ωραίες λιακάδες

και λίγη ψυχρούλα το βράδυ, που δε χαλάει καθόλου τους φίλους μου και εμένα, ούτε τους Ολλανδούς και τους υπόλοιπους

Άγγλους, Γάλλους, Πορτογάλους, Ιταλούς , Ισπανούς

κι όλες τις φυλές του Ισραήλ, που τριγυρνούν στην πόλη και αράζουν όπου βρουν,

κάνουν ποδήλατο (κυκλοφορούν χιλιάδες, τα βρίσκεις σταθμευμένα παντού, σε όλα τα χρώματα, πολλά δε φουνταρισμένα –την πιάνεις την ειρωνεία- στα κανάλια)

τρώνε στο δρόμο (πατάτες τηγανητές με μαγιονέζα ή Ινδικό, Κινέζικο, Πολυνησιακό, κεμπάπ, στο χέρι) και πίνουν (μπύρες και joints) όπου μπορεί ο καθένας. Ένα πολύβουο και πολύχρωμο πλήθος όλων των ηλικιών, που δίνει ακόμα περισσότερη ζωντάνια στην πόλη.

Βαριόμουν να τραβάω πολλές φωτογραφίες, ίσως επειδή είχα αρκετές από τα προηγούμενα ταξίδια, αλλά ακόμα και έτσι πάντα βρίσκεται κάτι να μου τραβήξει το ενδιαφέρον, όπως στη συγκεκριμένη περίπτωση τα πλακάκια (πασχαλίτσες rule._)

ή να με εκπλήξει ευχάριστα,

Μερικές φορές δε, μ’ αρέσει απλά να χαζεύω (γενικά ) τον κόσμο γύρω μου (ειδικά)

Περνάω λοιπόν αρκετές ώρες χαζεύοντας στους δρόμους του Άμστερνταμ, καθώς επίσης σε σταθμούς τραίνων

και στο αεροδρόμιο,

γιατί στο μεταξύ είχαμε ακούσει τα νέα για την έκρηξη του ηφαιστείου στην Ισλανδία και τις επιπτώσεις που είχε στις αερομεταφορές κλπ και ψάχνουμε να δούμε τι θα κάνουμε.

Κυριακή (18/4)
Φυσικά δεν πετάμε για το Λονδίνο, όπως ήταν προγραμματισμένο, αλλά τρώμε αρκετές ώρες στην ουρά, για να ενημερωθούμε για δρομολόγια τραίνων (οι Ολλανδοί αντιμετωπίζουν την κατάσταση ψύχραιμα και με οργάνωση, υπάρχουν παντού άτομα που δίνουν πληροφορίες, προσφέρουν δωρεάν τσάι και καφέ σε όσους περιμένουν τη σειρά τους και βγάζουν κάθε τόσο ανακοινώσεις που ενημερώνουν και βοηθούν τους ταξιδιώτες, σε αντίθεση με όλα αυτά, βλέπω την συμπεριφορά ορισμένων συμπατριωτών μου, που μόνο να κοκκινίζω -από ντροπή και από νεύρα -με κάνει).

Αφού δεν πετάει τίποτα, τα τραίνα για την Αγγλία και τα φέρυ είναι κλεισμένα, αποφασίζουμε (λίγο επεισοδιακά είναι η αλήθεια) να μείνουμε άλλη μια μέρα στο Άμστερνταμ, χαλαρά και να βρούμε λύση στη συνέχεια. Εναλλακτικά πλάνα υπήρχαν, όλα συμπεριλάμβαναν τραίνο (προς Μόναχο, Ρίμινι, Βουδαπέστη) και εκεί που τα συζητάμε (σε μια δεύτερη ουρά) μας πλησιάζει ένας τύπος, που μας ενημερώνει ότι μπορεί να μας πάει με ταξί ως το Ρίμινι, με δυόμισι χιλιάρικα. Το κακό είναι ότι δεν τα έχουμε (αλλιώς θα πηγαίναμε πιο μακριά διακοπές) το καλό είναι ότι το ταξί παίρνει οκτώ άτομα, οπότε σκεφτόμαστε ότι κάποιοι άλλοι από τους Έλληνες (όχι φυσικά από αυτούς που με έκαναν να κοκκινίζω, θα προτιμούσα να γυρίσω πίσω με τα πόδια) που βρίσκονται εκεί γύρω, ίσως ενδιαφερθούν να μοιραστούμε την κούρσα, το καλλίτερο είναι ότι ενδιαφέρονται, το κάλλιστο είναι ότι ξέρουν έναν τύπο που ξέρει έναν τύπο (μαφιόζικη νότα), που θα μπορούσε να μας πάει στη Θεσσαλονίκη και με πολύ λιγότερα χρήματα. Ραντεβού κλείνονται, τηλέφωνα ανταλλάσσονται και ξεκινάμε για την τελευταία μας νύχτα στην πόλη.

Δευτέρα (19/4)
Ξεκινάμε στις 10:30 περίπου τοπική ώρα (11:30 ώρα Ελλάδας) δύο αυτοκίνητα, δώδεκα επιβάτες και δύο οδηγοί. Βάζω την τεράστια φούξια (έχει σημασία) βαλίτσα μου στο πρώτο αμάξι, όπου επιβαίνουν έξι παλικάρια (δύο εκ των οποίων είναι ραστοφόρα) και μπαίνω στο δεύτερο αμάξι, μαζί με τους δικούς μου, άλλες δυο κοπέλες και έναν ακόμα τύπο. Μπορώ να πω ότι η παρέα ήταν ιδιαίτερα ευχάριστη και βολική, πράγμα σημαντικό για μένα, που δεν είμαι και το πιο κοινωνικό άτομο στον κόσμο.

Περνάω την ώρα μου στο αυτοκίνητο χαζεύοντας (για μια ακόμα φορά) το τοπίο, διαβάζοντας το βιβλίο που κουβαλάω μαζί μου, γελώντας με τους υπόλοιπους (μαζί τους, όχι εις βάρους τους…) και παρακολουθώντας τον οδηγό (ένα γομαράκι Βούλγαρο) να κατεβάζει red bull, coca cola και καφέδες ασταμάτητα και να καταπίνει χιλιόμετρα, με το κοντέρ κολλημένο κάπου ανάμεσα στα 140-160 (km/h), ενώ από τα ηχεία ακούγονται εναλλάξ Ελληνικά, Βουλγάρικα και Τούρκικα καψουροτσιφτετελοτράγουδα και mainstream μπιτάκια (αξέχαστη μουσική εμπειρία…). Κατά διαστήματα κάνουμε στάσεις για να ξεπιαστούμε, να φάμε, να κατουρήσουμε, να μιλήσουμε με τα παιδιά από το άλλο αμάξι, να πιει και ο οδηγός κανα καφέ/red bull/coca cola. Τα βενζινάδικα μου φαίνονται σε όλες τις χώρες ίδια, ίσως φταίει ότι στάνταρ παρέα έχουν ένα Mc Donald’s ή ένα Burger King (η ΗΠΑ έχουν κατακτήσει την Ευρώπη και τα Βαλκάνια, ξεκινώντας από τα φαγάδικα).

Το τοπίο από όπου και να περνάμε είναι παντού πράσινο (είναι όμορφα τελικά να ταξιδεύεις την Άνοιξη, που τα λουλούδια ανθίζουν, τα πουλάκια τιτιβίζουν κι ο λαγός τρέχει στο δάσος… ή μάλλον ας αφήσουμε τον λαγό είναι από άλλο ανέκδοτο… κυριολεκτικά, χε) φλατ και πράσινο στην Ολλανδία, πιο σκούρο πράσινο και με πυκνά δάση στην Γερμανία, πράσινο με βουνά στην Αυστρία, στην Ουγγαρία αρχίζει να γκριζομαυρίζει, αλλά φταίει μάλλον ότι έχει πέσει από ώρα η νύχτα, δε βλέπω τίποτα και με παίρνει ο ύπνος. Ανοίγω τα μάτια μου και τα πράγματα είναι χειρότερα, στα μαύρα σκοτάδια έχει προστεθεί και πυκνή ομίχλη, το μόνο που διακρίνω είναι η άσπρη γραμμή του δρόμου στο μισό μέτρο περίπου, είμαστε κάπου έξω από τη Σερβία και ο οδηγός συνεχίζει να τρέχει με 140km/h, οπότε ξυπνάω για τα καλά. Κάποια στιγμή φτάνουμε στη Σερβία και πρέπει να περάσουμε φυσικά από έλεγχο.

Από τους δεκατέσσερις, μόνο οι πέντε έχουμε μαζί μας διαβατήρια (οι τρεις που θα πηγαίναμε και Αγγλία και οι δύο οδηγοί) όλοι οι υπόλοιποι ταξιδεύουν με ταυτότητες. Περνάμε, σχετικά γρήγορα, λόγω της κόμπλας με το ηφαίστειο, υπήρχε απόφαση να επιτρέπεται στους πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης να χρησιμοποιούν τις ταυτότητές τους, παρκάρουμε λίγο πιο κάτω και περιμένουμε τους συνταξιδιώτες μας, οι οποίοι αργούν χαρακτηριστικά. Πάνω που αρχίζω να πλάθω ιστορίες ότι δεν έρχονται γιατι οι τελωνιακοί έχουν βρει την τεράστια φουξια βαλίτσα μου και δεν μπορούν να την συνδέσουν με τους έξι μαντραχαλάδες –και κατά το 1/3 ραστοφόρους- επιβάτες (είδες που κολλάει ότι είχε σημασία το χρώμα;), αλλά ούτε και να την ανοίξουν, γιατί τα κλειδιά τα έχω εγώ, που έχω ήδη περάσει και θα αναγκαστούμε τελικά να πάμε μέσω Ρουμανίας και Βουλγαρίας και να κάνουμε άλλες τόσες ώρες και και… φτάνει και το άλλο αμάξι, τους πήρε λίγο χρόνο παραπάνω να τσεκάρουν τις ταυτότητες… οπότε συνεχίζουμε το ταξίδι μας διασχίζοντας τη Σερβία και την ομίχλη, που κάποια στιγμή αραιώνει και εμένα πιο ήσυχη με ξαναπαίρνει ο ύπνος. Ο Γ θα μου πει (πολύ) αργότερα ότι χάσαμε ένα από τα ομορφότερα σημεία της διαδρομής -το πέρασμα της γέφυρας στο Βελιγράδι- επειδή κοιμόμασταν, τι να πω; Next time…Όταν ξαναξυπνάω βρέχει καρέκλες και το κοντέρ είναι ακόμα κολλημένο στα 140 km/h, κάποια στιγμή ξημερώνει, το τοπίο πρασινίζει πάλι, περνάμε και τα Σκόπια και

Τρίτη (20/4)
12:15 (ώρα Ελλάδας) φτάνουμε στη Θεσσαλονίκη. Αποχαιρετούμε τους οδηγούς με χαμόγελα ευγνωμοσύνης, δίνω στον δικό μας και ένα κουτί γλυκά, που κουβαλούσα από το νησί με προορισμό την Αγγλία (BD better luck next time, χε) το λιγότερο που μπορούσα να κάνω, εικοσιπέντε ώρες σερί οδηγούσε ο άνθρωπος (ολίγον επικίνδυνο και παράνομο απ’ ότι έσπευσαν αρκετοί να με ενημερώσουν κατόπιν εορτής, λες και δεν το ήξερα… ναι, ήταν το πρώτο επικίνδυνο και παράνομο πράγμα που έχω κάνει στη ζωή μου…), αφήνουμε τον ψηλό ράστο στη Θεσσαλονίκη και οι υπόλοιποι μπαίνουμε στο τσακ στο τραίνο των 12:45 για Αθήνα.

Στο Σταθμό Λαρίσης, κάμποσες ώρες αργότερα, φιλάμε και χαιρετάμε τα ταλαιπωρημένα, αλλά χαρούμενα κορίτσια και τα αγόρια που γνωρίσαμε σε αυτή μας την περιπέτεια και συνεχίζουμε για τον Πειραιά. Φτάνουμε γύρω στις 7 το απόγευμα, το τελευταίο πλοίο για το νησί έχει φύγει και τις επόμενες δύο μέρες έχει Πανελλαδική απεργία, το πώς γύρισα σπίτι μου είναι μια άλλη ιστορία (και αυτό το ποστ είναι ήδη τεράστιο).

Τετάρτη (21/4)
Ημέρα της προγραμματισμένης επιστροφής και γενεθλίων της Ελισάβετ (you know, God save the queen, γιατί νόμιζες ότι ήθελα να πάω στο Λονδίνο, για να κόβω βόλτες στο Camden και στην Tate Modern; όχι φυσικά, να υποβάλω τα σέβη μου ήθελα, ως Princess B, χε) 13:45 έγινε η πρώτη πτήση Μ.Σ (Μετά Στάχτης) της Ολυμπιακής από το Άμστερνταμ για την Αθήνα… νταξ δεν έχω παράπονο, με λίγο περισσότερη κούραση, κάμποσα χιλιόμετρα, μερικούς καινούριους φίλους και τέσσερις- πέντε χώρες παραπάνω από όσες είχα αρχικά προγραμματίσει να δω, έκανα αν μη τι άλλο ένα ενδιαφέρον και αξέχαστο ταξίδι. Πάμε γι’ άλλα.

Υ.Γ1 Ζ φίλε μου μπορεί να μην ήρθες αυτή τη φορά μαζί μας, αλλά το πνεύμα σου ήταν σίγουρα εκεί, χε

Υ.Γ2 3ο απλήρωτο πρόστιμο, art attack του S, κάπου κοντά στην Red Light District (πάντα μέσα στο θέμα,χε)

Υ.Γ3 Α, ναι και που ‘σαι ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΕΜΕ! Κι αν δεν με πιστεύεις να τον είδα στο Άμστερναμ…

Bitch Girl, Princess B, MαΣκού κλπ κλπ

*Η Μαλβέρια είναι (κατά τύχη;) μια από τις ηρωίδες του βιβλίου που κουβαλούσα μαζί μου και διάβαζα. Ήθελα βλέπεις, αφού θα πήγαινα στο Λονδίνο, να αγοράσω κανένα ακόμα βιβλίο του Martin Millar, οπότε λίγο πριν φύγω, έριξα μια ματιά στο νετ και προς έκπληξή μου ανακάλυψα, ότι είχε κυκλοφορήσει στα Ελληνικά, χωρίς να το πάρω χαμπάρι, το Lonely Werewolf Girl, με τον τίτλο Κάλιξ η γυναίκα λυκάνθρωπος, στις ελάχιστες απογοητεύσεις του ταξιδιού (παρόλα όσα συνέβησαν) μετράω τη μετάφραση του βιβλίου, αν είναι να πληρώσεις κάποιον για να το αποδώσει στα Ελληνικά, η δική μου λογική λέει ότι φροντίζεις να είναι σχετικός με το είδος και όχι κάποιος που νομίζει ότι οι Slayer είναι ένας άνθρωπος… χε

πίπου = γυμνός/η

φουντάρω = βυθίζω (συνήθως βίαια)

Αφήστε τα παιδιά να έρθουν σε μένα...

2010-04-08T15:50:00.006+03:00

Πολύς κόσμος στο νησί τις μέρες που πέρασαν. Αγαπημένοι φίλοι και γνωστοί, γνωστοί αντιπαθητικοί και μερικοί γνωστοί σε όλους, ηθοποιοί, τραγουδιστές, μοντέλες, τηλεπερσόνες, παίκτες του Παναθηναϊκού… για τους τελευταίους δεν ξέρω πάλι, γιατί ο ξάδελφός μου λέει ότι αυτούς δε θέλει να τους γνωρίζει κανένας, αλλά είναι και τελειωμένος γαύρος οπότε… ανάμεσα σε όλους αυτούς και ένας δημοσιογράφος-κριτικός κινηματογράφου, που κάθε βράδυ της Μεγάλης Εβδομάδας τον πετύχαινα στην εκκλησία. Τώρα θα μου πεις (και θα ‘χεις και δίκιο) γιατί κάνω όλο αυτόν τον πρόλογο, αφού σε άλλη περίπτωση θα στεκόμουν μόνο στους αγαπημένους φίλους και γνωστούς μου (μη σου πω μόνο στους φίλους…) αλλά υπομονή.

Μεγάλο Σάββατο, Δώδεκα παρά.

Έχω πάρει τους δυο Δ (δύο Δ= ο μικρός μου ανιψιός 7+ και ο πιο μεγάλος 15+) και πάμε στην εκκλησία. Φτάνουμε στην πόρτα και τσουπ μπροστά μας ο δημοσιογράφος-κριτικός κινηματογράφου. Ο μικρός Δ βλέπει την κίτρινη σημαία με τον δικέφαλο, που είναι κρεμασμένη από πάνω μας και με ρωτάει με απορία

Μικρός Δ: Η σημαία της ΑΕΚ είναι;

Princess B: (χαμογελάω) Όχι του Βυζαντίου.

Ο δημοσιογράφος-κριτικός κινηματογράφου (ας τον πούμε Ι για συντομία) που μας ακούει και μάλλον είναι της άποψης ότι τα παιδιά πρέπει να παίρνουν τις σωστές πληροφορίες ανεξάρτητα από την ηλικία, το μέρος και την ώρα, θεωρεί υποχρέωσή του προφανώς να παρέμβει στη συζήτησή μας, οπότε γυρίζει και με διδακτικό και ίσως και λίγο δηκτικό τρόπο μας λέει

Ι: Είναι η σημαία που έχουν οι εκκλησίες που δεν υπάγονται στην Εκκλησία της Ελλάδος, αλλά στο Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης.

Princess B: Ορίστε Δ ο κύριος στο εξήγησε καλύτερα…

Μικρός Δ: Του ΠΑΟΚ;… Θεία γιατί γελάς;

Ο μεγάλος Δ που είναι κοινωνικό και ευγενικό παιδί εύχεται στον Ι «Καλή Ανάσταση» και προχωράμε ακάθεκτοι.

Χριστός Ανέστη.

Princess B*

*Ανάμεσα σε άλλα, φέτος το Πάσχα με έχρησαν και πριγκίπισσα, η όλη ιστορία θα μπορούσε να γίνει ένα πολύ αστείο ποστ, αλλά λόγοι ανωτέρας βίας και αυτολογοκρισίας δεν μου επιτρέπουν να το γράψω εδώ… (BroSkou check ur mail, εκεί το έγραψα χε). Το Β είναι δική μου προσθήκη, από το Bitch φυσικά.

...it's not over, I'm not going home...

2010-03-25T23:56:00.002+02:00

Θέλω να χορέψωωωωω!Α, ρε G μας κατέστρεψες βραδιάτικα...ουφ!

Παραδοσιακά Χριστουγεννιάτικα.

2009-12-25T09:19:00.005+02:00

Δεν προλαβαίνω, δεν προλαβαίνω, δεν προλαβαίνω... στο fast forward όλα φέτος και τα Χριστούγεννα δεν αποτελούν εξαίρεση... αλλά επειδή πάνω απ' όλα είμαι κορίτσι των παραδόσεων, μελομακάρονα μπορεί να μην έφτιαξα, αλλά τους καθιερωμένους (βλ posts περασμένων Δεκεμβρίων) Ramones θα τους βάλω... χε

Μέρη Κρίστμας μπέιμπις και Μέρη Μαγικά και Ονειρεμένα :)

Bitch Girl

Some are here and some are missing...

2009-11-25T22:11:00.007+02:00

Να σου πω την αλήθεια μέχρι και την τελευταία στιγμή περίμενα ότι κάτι θα γίνει (κανας σεισμός, καμιά πλημύρα, κανα χαλασμένο σουβλάκι…) και δε θα δούμε τους Ρet Shop Boys live, άλλα τελικά εξεπλάγην ευχάριστα όταν όλα πήγαν καλά (και κάτι παραπάνω). Τώρα εσύ θα με πεις απαισιόδοξη (που είμαι) και γκρινιάρα (που και αυτό φυσικά είμαι) αλλά τουλάχιστον είχα κανα δυο λόγους να ανησυχώ, αφού κάθε φορά που συναντιόμασταν τελευταία οι τρεις μας να πάμε κάπου (κάπου = συναυλία) συνέβαιναν τα χειρότερα, όπου ένα από τα χειρότερα π.χ να τρως ένα σάντουιτς που κόστισε 133, 40 Ευρώ, στον εξωτικό Σταθμό Λαρίσης μέσα στο κατακαλόκαιρο (70 Ε το εισιτήριο του πλοίου, 50 Ε το εισιτήριο για τους Killers, 10 Ε το εισιτήριο του λεωφορείου για τη Μαλακάσα και 3,40 Ε το σάντουιτς…)

Φτάνουμε σχετικά αργά, το support παίζει ήδη, καταφέρνουμε να φτάσουμε μέχρι τη μέση. Έχει περισσότερο κόσμο απ’ ό,τι περίμενα και ετερόκλητο, ζευγάρια όλων των συνδυασμών, γονείς με παιδιά, τηλεπερσόνες, μεγάλες παρέες τριανταφεύγα. Οπου και να γυρίσω βλέπω χαρούμενα πρόσωπα, γενικά η ατμόσφαιρα έχει κάτι από πενταήμερη, στυλ: ό,τι-και-να-γίνει-δε-χαλιέμαι-με-τίποτα-θα-περάσω–καλά, που υιοθετώ αμέσως, αλλά παρ’ όλα αυτά μου ξεφεύγει ένα παραπονιάρικο «Αχ, ρε μάνα γιατί με έκανες κοντή;» που το ακούει ο νεαρός που κάθεται μπροστά μου και ευγενικά με προτρέπει να προχωρήσω κι άλλο, αλλά αφού τον ευχαριστώ, του εξηγώ ότι προτιμώ να μείνω πίσω με τους φίλους μου. Αυτή ήταν και η ουσία άλλωστε, να δω μια (dr) feelgood, pop συναυλία, ενός συγκροτήματος που είναι συνδεδεμένο με μια πιο ανέμελη εποχή και ηλικία, μαζί με αυτούς που ανεξάρτητα από εποχή και ηλικία με κάνουν να νιώθω καλά (drs feelgood) και σε αυτό το σημείο έχω να καταγγείλω ότι ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΧΕΣ ΕΡΘΕΙ!, ναι σε σένα το λέω Γ…

«Μισοβλέπω κάποιον με άσπρα» απαντάω στον S που ανησυχεί για την ορατότητά μου, «Ο γιατρός μου είναι» μου λέει το τεράστιο συμπαθητικό αρκούδι που κάθεται πιο πέρα «Αν τον χρειαστούμε, ελπίζω να περιθάλψει και εμάς» του απαντάω και γελάμε, one big happy family. Με τις πρώτες νότες του Heart έχω ταξιδέψει αυτόματα εκεί κάπου στο ’89 και ξαναβρίσκομαι παρέα με τον Γιώργο Γκούτη και το πρώτο AKAI video που μου είχε φέρει ο αδερφός μου, να «γράφω» video clips από το Μουσικόραμα, ενώ παράλληλα στο μυαλό μου παίζουν σκηνές με φέρετρα και ερωτευμένους βρικόλακες (όχι S δεν σκεπτόμουν τον Eric…). Όσο προχωράει η συναυλία συνειδητοποιώ ότι παρόλο που ποτέ δεν είχα αγοράσει κάποιο δίσκο (cd, whatever) τους, οι Pet Shop Boys έχουν καταφέρει μια χαρά να σφηνωθούν σε κάποιο σημείο μέσα στο κεφάλι μου, αφού με ευκολία θυμάμαι στίχους για αμαρτίες, αγόρια με τάσεις αυτοκτονίας, έρωτες, απογοητεύσεις κλπ …τι να πω; μπορεί να φταίει που σε τρυφερή ηλικία άκουγα πολύ Κλικ FM… όταν στη σκηνή βγαίνει και ο Leroy (ή κάποιος κλώνος του, μη μου πεις ότι δεν του έμοιαζε, αφού τον είδα! …σχεδόν) είμαι κομπλέ.

Ο κόσμος χειροκροτεί, οι Pet Shop Boys έχουν φύγει από τη σκηνή, αφού πρώτα έκαναν τους περισσότερους να αγκαλιάζονται, να χορεύουν, να σφυρίζουν, να βλέπουν κυβάκια και ουρανοξύστες, να φιλιούνται και να τραγουδούν ένα σωρό παλιά ( Heart, Go West, What have I done to deserve this?, West End girls, You were always on my mind, It’s a sin, Left to my own devices κ.α) και καινούρια τραγούδια (Love ect, Legacy, The way it used to be, δεν θυμάμαι/ξέρω άλλα) και μια διασκευή, το Viva la vida των Coldplay. «Δεν πάω πουθενά αν δεν ακούσω το Being boring» δηλώνω, τα φώτα κλείνουν, το συγκρότημα επιστρέφει και ο Ζ δίπλα μου γελάει, μόλις ακούει το πρώτο κομμάτι του encore, λέγοντάς μου «Ούτε παραγγελιά να το 'χες κάνει» …ευτυχώς που δεν το 'χα κάνει παραγγελιά, όχι τίποτε άλλο, αλλά ποιος να τρέχει μέσα στο πλήθος, να πηδάει πάνω στη σκηνή και να κολλάει κανα κατοστάευρο –που δεν περισσεύει κι όλας- στο κούτελο του Neil Tennant… καταλαβαίνεις.
*****
(***** = πράγματα που συμβαίνουν σε συναυλίες ή γενικά, για τα οποία αυτολογοκρίνεσαι και δε γράφεις σε blogs)
Νομίζω ότι αφού δεν έμπηξα τίποτα ξεγυρισμένα κλάματα σε αυτό το τραγούδι, αλλά κατάφερα να τη σκαπουλάρω με ένα δυο δάκρυα στην άκρη του ματιού, δύσκολα θα πάθω κάτι τέτοιο σε συναυλία γενικά… πέθανε κι ο Μπιθικώτσης και δε θα ακούσω ποτέ αυτό live…καταλαβαίνεις. Το τελευταίο για τον Sir, μην το πάρεις ούτε για αστείο, ούτε για ειρωνεία, μιλάω (γράφω τέλος πάντων) πολύ σοβαρά, υπάρχουν ορισμένα τραγούδια που σε βαράνε κατ’ ευθείαν στους δακρυγόνους αδένες, άλλες φορές λόγω στίχου, άλλες φορές λόγω φωνής, άλλες φορές χωρίς κανέναν χειροπιαστό (; οξύμωρο) λόγο, άλλες φορές ξέρω γω; ίσως επειδή σκέφτεσαι πόσο χαλαρή θα ήταν η ζωή αν την πέρναγες ασπρόμαυρη,

μέσα στις μπουρμπουλήθρες μιας μπανιέρας, παρέα με καμιά πενηνταριά στενούς (και γραμμωμένους) φίλους (εντάξει στις τελευταίες γραμμές δεν μιλάω/γράφω σοβαρά –μάλλον- αλλά αφού ξέρεις τώρα, τα σοβαρά δεν τα αντέχω για πολύ –μάλλον-).

Η μεγαλύτερη απογοήτευση της βραδιάς, δεν είχε να κάνει με τη συναυλία, αλλά με το ότι επιστέψαμε στον Πειραιά με το λεωφορείο του αεροδρομίου, χωρίς να έχουμε ταξιδέψει κάπου, κυριολεκτικά τουλάχιστον, γιατί μεταφορικά οι Pet Shop Boys μέσα σε ένα βράδυ μας ταξίδεψαν σε πάρα πολλά μέρη.

Τρίτη βράδυ είμαι πια πίσω στο νησί, χτυπάει το τηλέφωνο, «Είδες το καινούριο Big Bang;» με ρωτάει ο S (ναι, είμαστε nerds ρε φίλε!) «Το Σαλιγκάρι*» απαντάω και πεθαίνουμε στα γέλια. Α, ρε Ζ είσαι πολύ μπροστά από την εποχή σου τελικά! και εδώ λίγο πριν το τέλος θέλω να (ξανα)καταγγείλω ότι ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΧΕΣ ΕΡΘΕΙ! Μας έλειψες, σκουλήκι Γ._

*ε, ναι αυτό το Σαλιγκάρι μόνο με κεφαλαίο σίγμα μπορεί να γραφτεί, χε!

Bitch Girl

Asylum.

2009-11-09T23:45:00.004+02:00

Φοράω για πρώτη φορά φέτος το δερμάτινο μπουφάν μου και βγαίνω απ’ το σπίτι. Μοσχοβολάω μαμά και μπαμπά, λογικό αφού το μπουφάν μου ήταν κρεμασμένο μέσα στην ξύλινη ντουλάπα (/χρονομηχανή/πρακτικό μάθημα γεωγραφίας) τους, θα μπορούσα άνετα να ζήσω μέσα εκεί ανάμεσα σε φιστικί 60’s ταγιέρ, Γιαπωνέζικα κιμονό, Ρώσικα γούνινα σκουφιά, Καναδέζικα δερμάτινα, Εγγλέζικα παλτά και να αναπνέω για πάντα τη μυρωδιά των μοσχοσάπουνων που με γυρίζει με ευκολία στην παιδική μου ηλικία.

Το χειρότερο πράγμα που μπορεί να σου συμβεί όταν πας σε μια συναυλία είναι να μπεις σε ταξί που μικρές και μεγάλες εικόνες αγίων έχουν γίνει μια αυτοσχέδια ταπετσαρία, το ραδιόφωνό του είναι κολλημένο σε εκκλησιαστικό σταθμό και για όλη τη διαδρομή ακούς κάποιον να κηρύττει μιλώντας αργάάάάά, ενώ έχεις κολλήσει στην κίνηση, ή τουλάχιστον αυτό συνέβη σε μένα (και στον κολλητό μου) και ήθελα να ανοίξω την πόρτα και να βγω να ουρλιάζω στη μέση της Ομόνοιας, αλλά δεν το έκανα, αντίθετα ακολούθησα την προτροπή του κύριου από το ραδιόφωνο και άρχισα να προσεύχομαι στην Παναγία να κάνει το θαύμα της και να φτάσουμε μια ώρα αρχήτερα στα Εξάρχεια.

Στο Αν Club δεν είχε τύχει να πάω ποτέ, είχα ακούσει βέβαια διάφορες ιστορίες για αγρίους (μεταφορικά και κυριολεκτικά) από τον Ζ, που και αυτή τη φορά δεν κατάφερε να μας ακολουθήσει και έτσι το τρίγωνο κατέληξε ευθεία (από ένα σημείο και μετά δε, ίσωμα… μη σου πω). Κατεβαίνω τα σκαλιά και αφού ξεπερνάω το πρώτο κλειστοφοβικό –άμα-πιάσει-μια φωτιά-θα- πεθάνουμε-σαν-τα ποντίκια- σοκ, κάθομαι στο πεζούλι και χαζεύω (το μαύρο) γύρω μου και τον κόσμο που μαζεύεται σιγά σιγά και στο τέλος (αφού παίξουν και οι Three Way Plane) τιγκάρει το μαγαζί, αλλά παραδόξως αυτό δε μου δημιουργεί καμια δυσφορία.

Οι Three Way Plane είναι αρκούντως βαβουριάριδες , κάποια στιγμή αφού μας λένε ότι θέλουν να κουρδίσουν τα όργανά τους, ακούω τον S να με ρωτάει αστειευόμενος «Γιατί θα αλλάξει κάτι;» και καταλαβαίνω ότι έχουμε βρει το ρυθμό μας.

Οι Senser βγαίνουν κατά τις έντεκα και και το σφυροκόπημα αρχίζει. Δυνατές κιθάρες, sample ξυράφια, ο θόρυβος που μ’ αρέσει κι η τραγουδίστρια με τον τραγουδιστή να φτύνουν λέξεις ασταμάτητα, παλεύοντας να μη πέσουν ο ένας πάνω στον άλλο, στη μικρή σκηνή που απέχει μια τρίχα από το κοινό, που με τη σειρά του ανταποκρίνεται με ένταση, αλλά όχι τόση όση θα περίμενα, θέλω να πω ότι με τον κόσμο που είχε (μετά από πολύ καιρό είδα περισσότερα νορμάλ φρικιά –οξύμωρο; Όχι!- από ότι τρεντοαλτέρνατιβ -λατέναρτιβ- τύπους) θα μπορούσε να μην είχε μείνει κολυμπηθρόξυλο, αλλά ακόμα και έτσι υπήρχε μια ωραία αμφίδρομη ενέργεια μεταξύ του γκρουπ και των θεατών.

Χορεύω/ τραγουδάω … too sad to cry, too fucked up… /χαμογελάω. Happy Birthday, μου εύχεται το φάντασμα δίπλα μου. Happy Birthday, indeed σκέφτομαι, αφού αντέχουμε ακόμα, μια χαρά είμαστε (και δυο τρομάρες την επόμενη μέρα, αλλά ποιος νοιάζεται…).

Ο τραγουδιστής κάποια στιγμή σχολιάζει ότι θα ήταν γελοίο, λόγω του μεγέθους της σκηνής, να φύγουν και να ξαναγυρίσουν, οπότε θα παίξουν ό,τι είχαν σκοπό να παίξουν χωρίς διακοπή, αλλά να μην πούμε μετά ότι δεν έκαναν encore…μην τους κακολογήσουμε καταλαβαίνεις, λες και είχαμε τέτοια πρόθεση… ακριβώς το αντίθετο, συμβουλεύω όποιον θέλει να blow off some steam -πωςτολέτεσειςεδώγιατίξεχνάωπωςτολέμεμείςεκεί -να ξεδώσει βρε αδελφέ, να πάει κάποια στιγμή σε ένα live των Senser, χε.

Η συναυλία τελειώνει, είμαι μούσκεμα και οι γύρω μου το ίδιο, αλλά παρ’ όλο που και ο χώρος είναι μικρός, όλοι μυρίζουν ωραία… ποιος ξέρει; μπορεί και τα υπόλοιπα φρικιά να φυλάνε τα δερμάτινα μπουφάν τους, στις ντουλάπες των γονιών τους…

Bitch Girl

Μπότες, σπιρούνια και καυτές (των Sportster) σέλες...

2009-10-24T21:46:00.002+03:00

Have fun, bro ;)

Είναι πολλά τα λεφτά, Άρη!

2009-10-21T01:33:00.006+03:00

Πριν μερικές μέρες ήμουν στην Αθήνα και μετά από πάρα πολύ καιρό ξεφύλλιζα το Αθηνόραμα (το οποίο άσχετα από το που έμενα, για πολλά χρόνια συνήθιζα να το διαβάζω κάθε εβδομάδα, πρέπει να σταμάτησα να το αγοράζω λίγο πριν πεθάνει ο Μπάμπης Ακτσόγλου, που έκανε την κριτική των ταινιών). Διάβασα μια συνέντευξη του Γιάννη Πετρίδη με αφορμή το Once in a lifetime και κόλλησα στη ατάκα του «Ακούω μουσική σαν 18άρης» η οποία έγινε η αφετηρία για μια μακρά συζήτηση με τον κολλητό μου σχετικά με τη μουσική, την απομυθοποίηση ανθρώπων και καταστάσεων (συγκροτημάτων, εταιριών, τρόπου προώθησης) για τον ενθουσιασμό που έχεις όταν ακούς κάτι καινούριο στα 18 και για το πόσο υποψιασμένος είσαι μετά τα 30 και κατέληξα στο συμπέρασμα ότι ζηλεύω τον κύριο Πετρίδη για την παραπάνω φράση.

Την προηγούμενη Τρίτη το βράδυ πάθαινα ένα μικρό εγκεφαλικό παρακολουθώντας στο πέμπτο επεισόδιο της τρίτης σεζόν του Gossip Girl (σωστά διάβασες και ναι συμφωνούμε ότι το σήριαλ το ίδιο φτάνει από μόνο του για να πάθεις εγκεφαλικό, αλλά ας πούμε απλά ότι α) τουλάχιστον βλέπω τηλεόραση σαν 18χρονο, β) εσύ δεν έχεις guilty pleasures; και στην τελική τα πράγματα θα μπορούσαν να ήταν χειρότερα, να έβλεπα π.χ. Grey’s Anatomy ή αν θες να το κάνω πιο hardcore Παπακαλιάτη… τώρα που το ξανασκέφτομαι είναι σαν να βλέπω preview από Παπακαλιάτη, γιατί δεν μπορεί κάτι θα αντιγράψει και από αυτό, εδώ είχε πάρει βραβείο καλύτερου πρωτοτύπου σεναρίου κλέβοντας ολόκληρες σκηνές από το Friends, μαζί με τους διαλόγους…) την Kim Gordon να παντρεύει Rufus -τον πιο ξενέρωτο εναλλακτικό πατέρα σε teen σειρά όλων των εποχών, μόνο και μόνο το όνομά του… Ρούφους, που πάει με τέτοιο όνομα ο άνθρωπος;- και μετά να παίζει με το υπόλοιπο συγκρότημα στη δεξίωση, το Starpower. Θα μου πεις τί κάνεις ποστ μια βδομάδα μετά και θα χεις και δίκιο, αλλά ήθελα να βάλω συνοδευτικά και οπτικό υλικό (μπας και μοιραστώ τον πόνο μου… και το εγκεφαλικό με κανέναν άνθρωπο που να καταλαβαίνει) το οποίο βρήκα μόλις χτες.

Το καλοκαίρι ξαπλωμένη στους Α.Α (βλ προηγούμενο ποστ) διάβαζα ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο στο μουσικό μηνιαίο ένθετο του Observer (τώρα πριν φανταστείς ότι θέλω να το παίξω κάπως, άσε με να πω πρώτα για μια ακόμα φορά ότι όταν έχω κέφι διαβάζω ό,τι βρεθεί μπροστά μου, ακόμα και τον τηλεφωνικό κατάλογο, ήταν μάλλον Αύγουστος και το περιοδικό είχε κυκλοφορήσει από τον περασμένο Φλεβάρη και μου το είχε αφήσει όταν είχε φύγει ο Ι, κατά την γνωστή του πια συνήθεια (οι δουλειές αλλάζουν, οι τουρίστες και τα περιοδικά τους μένουν) που ξεκινούσε με την ερώτηση: Πως γίνεται και συγκροτήματα όπως οι Gossip οφείλουν την επιτυχία τους στο ευρύτερο κοινό σε teen δράματα, όπως το Skins; ( και γω που νόμιζα ότι εκείνο το εξωφυλλάκι της Beth πριν λίγα χρόνια στο NME ήταν αρκετό… αυτό το Skins παραδόξως δεν το έχω δει… για να μη λες.) και συνέχιζε με κάμποσες σελίδες ανάλυση για το πώς πλέον τα soundtracks των σειρών έχουν γίνει ολόκληρη επιστήμη και για το πώς οι εταιρίες και οι manager των καλλιτεχνών που θέλουν να σπρώξουν το προϊόν τους, μπαίνουν στο παιχνίδι και προσπαθούν να βάζουν όσο πιο πολλά τραγούδια μπορούν στα πιο επιτυχημένα νεανικά σήριαλ, για να φτάσουν στα αυτιά -και στα πορτοφόλια- ενός ευρύτερου κοινού. Καλά όλα αυτά, κατανοητά και μέσα στα πλαίσια της απομυθοποίησης και όλων αυτών που έγραφα και πιο πάνω, αλλά πώς να το κάνουμε, αλλιώς είναι να ακούς ένα τραγούδι των Kills όταν χαμουρεύονται οι x ήρωες της x σειράς κι άλλιώς να βλέπεις την Kim να παντρεύει τον Ρούφους, έλεος υπάρχουν και όρια, η Kim ρε φίλε, που την βλέπαμε στη Φρεατίδα να παίζει μπάσο με το τακούνι του παπουτσιού της , η Κim που για χάρη της μετά από αυτό μέχρι και ο Α, που δεν πήγαινε ποτέ του σε συναυλίες, τραβιότανε για να ξαναδεί τους Sonic Youth στο Ρόδον, εντάξει είναι επίσημο πια, φτάνει σιγά σιγά το τέλος του κόσμου.

Ξαναδιαβάζοντας το τέλος της παραπάνω παραγράφου, αντί να φρικάρω περισσότερο, ενθουσιάστηκα. Τελικά ακούω και γω ακόμα μουσική σαν 18χρονο –ίσως όχι ακριβώς όπως το εννοούσε ο Γιάννης Πετρίδης- συνεχίζω να διατηρώ το βίτσιο της ανώριμης ακροάτριας που θέλει συγκεκριμένα πράγματα να αρέσουν μόνο σε αυτήν και τους φίλους της και όχι στον κόσμο όλο, για να παραφράσω λίγο και τον Morrissey, we hate it when our favorite bands become successful, θα ξεχάσω πώς μου τούμπαρε το μάτι την πρώτη φορά που άκουσα το «Λιωμένο Παγωτό» σε club και είδα την τύπισσα που μέχρι πριν χόρευε τσιφτετέλι να τραγουδά με το χέρι ψηλά (στην ίδια σχεδόν στάση) «κι όμως είμαι ακόμα εδώ»;

Αχ! ησύχασα τώρα πάω να δω το επόμενο επεισόδιο, πού ξέρεις μπορεί σε αυτό να κάνει cameo ο Iggy βαφτίζοντας κανα νόθο παιδί του Chuck Bass (κατά κόσμον Ed Westwick και μοναδικού ίσως λόγου για να παρακολουθεί κανείς αυτό το χαζοβιόλικο teen drama).

Bitch Girl

Υ.Γ Καθώς έψαχνα το Wiki για να βάλω το link της Kim, είδα ότι το τέλος του κόσμου είχε αρχίσει να έρχεται μερικά χρόνια νωρίτερα , όταν μαζί με τον Thurston Moore και την κόρη τους έπαιξαν σε ένα επεισόδιο του Gilmore Girls κάνοντας τους τροβαδούρους και τραγουδώντας το What a waste… ο τίτλος του τραγουδιού αν μη τι άλλο, ταιριαζε(ι) γάντι.

I will thunder down everything *

2009-10-19T01:03:00.008+03:00

Τελευταίο ραντεβού της σεζόν με το Γιαννάκη, πριν κανα δυο βδομάδες (μετά άρχισαν οι πολλές βροχές και κόπηκαν τα μπάνια). Πρέπει να μην τον είδα μόνο μια Κυριακή φέτος το καλοκαίρι (λόγοι ανωτέρας/κατωτέρας βίας) αλλά όλες τις υπόλοιπες βρισκόμασταν ανελλιπώς στους Α.Α, όχι δεν είμαστε αλκοολικοί (ο Γιαννάκης τουλάχιστον… εγώ ένα Α.Α είμαι σίγουρα, όπως έχω δηλώσει και παλιότερα, Ανώνυμη Ανορθόγραφη, για τα υπόλοιπα απλά δεν παραδέχομαι τίποτα) αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να αποκαλύψω το όνομα της παραλίας, που λειτούργησε σαν ηρεμιστήριο (σύνθετη λέξη από τα ηρεμιστικό και ερημητήριο …για να μαθαίνεις) και βοήθησε με το παρά πάνω να τη βγάλω καθαρή φέτος το καλοκαίρι.

Στο δρόμο , βλέποντας παντού γύρω γύρω ροζ/μωβ/φούξια λουλουδάκια, θυμάμαι το βαφτιστήρι να μου ψιθυρίζει συνωμοτικά στο αυτί πριν λίγες μέρες «Φέτος είμαι στα Κυκλάμινα», Ο θ. μιλά για το πώς είναι ζωγραφισμένη η τάξη του νηπιαγωγείου και η νονά φυσικά συμμερίζεται τον ενθουσιασμό του, γιατί ένα κόλλημα με τα κυκλάμινα το έχει.

Τα γουστάρω, είναι low profile, αλλά τσαμπουκαλεμένα αφού τα βρίσκεις να σκάνε μύτη και στα βράχια ακόμα.

Τραβώ μερικές φωτό και συνεχίζω για την παραλία, με το χέρι στο γκάζι και τα ακουστικά στα αυτιά, όπως πάντα.

Οι ξαπλώστρες έχουν μαζευτεί όλες, η παραλία φαίνεται πιο μεγάλη, ακόμα και ο Γιαννάκης δεν είναι στη θέση του. Θα βρεθούμε πάλι το Μάιο, ελπίζω.

...Ο Γιαννάκης, προφίλ, χε.

Bitch Girl

*Τίτλος άσχετος(;)

.

2009-08-31T22:10:00.001+03:00

.5.

Cum on feel the noize.

2009-06-22T02:12:00.016+03:00

Ο Μάης ήταν για διάφορους λόγους ο πιο δύσκολος μήνας που έχω περάσει μέχρι τώρα στη δουλειά, οπότε όταν ήρθε η ώρα να ξεκινήσω για το Eject Festival το έκανα αν όχι με βαριά καρδιά με βαριά πόδια σίγουρα ναι (note to self: δεν ξέρω αν η τελευταία πρόταση στέκει συντακτικά answer to self: είναι πολύ πρωί για να ενδιαφερθώ).

Η συνάντηση πριν τη συναυλία με γυρίζει χρόνια πίσω στην εποχή που ξεκίνησα το σπορ, με τον ίδιο συνένοχο, θα είμαστε και πάλι τα δυο μας αφού κανείς από τους υπόλοιπους δεν ακολούθησε αυτή τη φορά, θα ακολουθήσουν κι άλλα φλασμπακ αργότερα, αλλά ας μην προτρέχω.

Φτάνουμε σχετικά νωρίς με τον ήλιο ντάλα, αλλά ευτυχώς στο Ελληνικό φυσάει ένα σούπερ αεράκι που θα αποδειχτεί σωτήριο σε διάφορες στιγμές αργότερα μέσα στο στριμωξίδι, στους Pixies πχ και στο cock pit (όχι δεν εννοώ αυτό) αλλά για μια ακόμα φορά προτρέχω (note to self:μήπως τελικά να έγραφα αυτό το ποστ ανάποδα;)

Να εξηγούμαι από την αρχή και τις δύο μέρες πήγα στο Eject περιμένοντας να δω δύο συγκεκριμένα συγκροτήματα και αυτό ως ένα σημείο ήταν καλό, γιατί χωρίς να έχω πολλές απαιτήσεις από τα υπόλοιπα υπήρξαν μερικά που με εξέπληξαν ευχάριστα (και άλλα που με άφησαν αδιάφορη, αλλά μη τα θέλουμε κι όλα δικά μας).

Μου άρεσαν λοιπόν οι White Lies, παρόλο που πριν τους δω live ήμουν της άποψης όπου ακούς πολλά κεράσια… (notice to reader: βάλε όπου κεράσια Βρετανικό Τύπο) μια χαρά έπαιξαν.

Credits: στον drummer, φυσικά.

Η φωνή του τραγουδιστή των Starsailor είναι χαρακτηριστική και ακούγεται τόσο στο live όσο και στους δίσκους (cd, whatever) ίδια, πράγμα που μόνο σαν θετικό μπορώ να το πω σε μια εποχή που όλα διορθώνονται ψηφιακά. Η αλήθεια είναι ότι δεν τρελαίνομαι για το συγκεκριμένο γκρουπ, αλλά βρίσκω τον εαυτό μου να αναγνωρίζει (και να τραγουδά) αρκετά από τα κομμάτια, με λίγα λόγια περνάω καλά.

Credits: για τις διασκευες στο Can't Help Falling in Love και το Hot N Cold… χε.

Οι Editors έπαιξαν όσο βρώμικα έπρεπε, φαντάζομαι ότι θα τους ταίριαζε καλύτερα κλειστός χώρος και Χειμώνας, αλλά δε βαριέσαι. Δεν είμαι φαν, βρήκα τη φωνή του τραγουδιστή λίγο παρά πάνω ποζάτη από ότι θα μ’ άρεσε, αλλά ο ήχος τους ήταν καλός και η όλη παρουσία τους στη σκηνή δεμένη, ο S δίπλα μου περισσότερο ενθουσιασμένος έχει βρει το ρυθμό του, χορεύει και μουρμουρίζει στίχους. Έχει αρχίσει και μαζεύεται περισσότερος κόσμος και αυτό φυσικά έχει τα καλά και τα κακά του. Στα καλά βάζω ότι βρήκα το κοινό σαν σύνολο (και τις δύο μέρες του φεστιβάλ) «διαβασμένο» και ενθουσιώδες (πράγμα που πρέπει να έκανε εντύπωση και σε μερικά από τα συγκροτήματα, μη σου πω ότι ο τραγουδιστής τον Subways μόνο που δε συγκινήθηκε… χε) στα κακά βάζω πάλι τα υποσύνολα, όπως ό τύπος που όση ώρα έπαιζαν οι Editors δεν έβαλε γλώσσα μέσα μιλώντας σε μια γκόμενα (αφού την έχεις ψήσει ρε φίλε, βαλ’ τη τουλάχιστον μέσα στο στόμα της –τη γλώσσα σου-ή πήγαινε ραντεβού καλύτερα να φάτε μια πάστα, μην τρέχετε και πληρώνετε τζάμπα κατοστάρια σε συναυλίες) και έχοντας την ίδια πάντα ώρα τον αγκώνα του καρφωμένο στην πλάτη μου, όταν μου ζήτησε κάποια στιγμή να πάω δέκα εκατοστά πιο μπροστά του απάντησα φυσικά να πάει αν θέλει εκείνος δέκα εκατοστά πίσω, πράγμα που δεν τον ενθουσίασε ιδιαίτερα γιατί δεν είχε λέει χώρο, δεν ξέρω τι εντύπωση δίνω στους άλλους, αλλά η δυνατότητα να περνάω μέσα από τα σώματα των μπροστινών μου, για να δώσω χώρο στον έρωτα να ξετυλιχτεί πιο άνετα, δεν ανήκει στις ιδιότητες μου… δεν υπάρχουν και μαγικά φιστίκια για κάτι τέτοιο, καταλαβαίνεις…

Ευτυχώς μετά βγήκαν οι Pixies και βρέθηκα σε μέρη που έμενε όποιος άντεχε. Εντάξει να πω ότι ο λόγος που έκανα το ταξίδι ήταν αυτό το γκρουπ είναι περιττό. Να πω ότι έπαθα ζημιά και αυτό περιττό είναι αλλά παρ’ όλα αυτά το λέω. Οι Pixies είναι ένα από εκείνα τα γκρουπ που άκουσα με μικρή διαφορά φάσης, λόγω χρονικών συγκύριων και γουστάρα με τη μία γιατί έτσι, όπου γιατί έτσι βάλε: πανκ καταβολές, τραγούδια συνδεδεμένα με συγκεκριμένα άτομα και στιγμές (πραγματικές και φανταστικές) και μια ενέργεια ξεσηκωτική που λειτουργεί απ’ ό,τι φάνηκε ακόμα και όταν αυτοί που παίζουν βρίσκονται στα -άντα και όχι στο pick της καριέρας τους. Όπως πολύ εύστοχα παρατήρησε ο φίλος μου, η Kim μπορεί να φαινόταν τώρα σαν θεία από το νησί (και μάλιστα μία συγκεκριμένη χε) αλλά με το μπάσο στο χέρι έκανε παπάδες (και κάτι μου λέει ότι αυτή τους έβλεπε κι όλας ,γιατί όλο κάτι κουλά μουρμούραγε για την Ακρόπολη, αλλά τι να πεις …rock stars χαμένα κορμιά…).Αγαπημένα τραγούδια διαδέχονταν το ένα το άλλο και η ένταση στον ήχο -και στο κοινό- μεγάλωνε, κάπου εκεί θυμάται κι ο συνένοχος την παιδική του ηλικία, τότε που δε χωρούσε πουθενά και βρισκόμαστε σε χρόνο dt στο λάκκο με τα φίδια ή cock pit (ναι ok moshpit το λένε το ξέρω, αλλά το δικό μου όνομα είναι πιο περιγραφικό, καθώς συνήθως είναι γεμάτο με καυλωμένα αγοράκια… το πιάνεις το υπονοούμενο, αν και στην συγκεκριμένη συναυλία οι σαραντάρηδες είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο, υποψιάζομαι ότι την επόμενη μέρα θα έτριβαν αρκετοί τη μέση τους με ένα ηλίθιο χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπο) το ίδιο σκηνικό (αυτό ντε με την παιδική ηλικία κλπ) θα επαναληφτεί αργότερα, αυτή τη φορά στο δρόμο προς τα μπρος μου κόβουν τη φόρα μια αγκαλιά και οι χαρούμενες φωνές κάποιου γνώριμου προσώπου (προσώπου, γιατί με τα ονόματα έχω ένα θέμα και το χρυσόψαρο το ίδιο, οπότε ακολούθησαν συζητήσεις απείρου κάλους μετά τη συναυλία) χαιρετάω και συνεχίζω ακάθεκτη φτάνοντας πια σίγουρα όχι δέκα εκατοστά από τη σκηνή (χε) αλλά αρκετά κοντά στη θείτσα Κιμίτσα και τους φίλους της που πριονίζουν ακάθεκτοι. Στο In to the White νιώθω τον ήχο να με καταπίνει, μουδιάζω και χαμογελάω, γουστάρω θόρυβο λέμε… συν του ότι το χοροπηδητό, το ξελαρυγγιάσμα και τα χέρια που πονάνε από το χειροκρότημα είναι το τέλειο αντίδοτο ενάντια στη μιζέρια των προηγούμενων ημερών κι ας μην μπορούσα να πάρω τα πόδια μου μετά. Με χάλασε λιγάκι ότι το τέλος ήρθε σχετικά απότομα (χωρίς ούτε ένα encore) αλλά από την άλλη αυτό που είχα δει μου άφησε καλές εντυπώσεις και την ικανοποίηση ενός απωθημένου.

Credits: στον ήχο που με κατάπιε, ενώ σε γενικές γραμμές δεν τρώγομαι με τίποτα…

Ο απολογισμός της πρώτης μέρας του Eject λοιπόν ήταν σίγουρα θετικός, ακολούθησε ο γυρισμός στο σπίτι, που αποδείχτηκε περισσότερο δύσκολος από ό,τι περιμέναμε, λόγω απουσίας τραμ ή λεωφορείων, ένα που περνούσε γέμισε ασφυκτικά και ο οδηγός αφού διαπληκτίστηκε πρώτα με τους επιβάτες το παράτησε στη μέση του δρόμου, έγινα μάρτυρας αυτής της σκηνής καθώς και ενός τρακαρίσματος καθισμένη στο διαστάσεων δέκα εκατοστών (χεχε) πεζοδρόμιο (;) μη μπορώντας να κουνηθώ φωνάζοντας απλά «Πειραιά» στα ταξί που περνούσαν.

Μερικά ακόμα Credits 1ης μέρας: στις δυο ξανθιές τύπισσες που τραγουδούσαν και χόρευαν το Holiday in Cambodia, που έπαιζε αν δεν κάνω λάθος πριν βγουν οι Editors (μια από τις λίγες φορές που η μουσική στα ενδιάμεσα κενά σε συναυλία δεν ήταν αλλανταλλατηςπαρασκευήςτογαλα).
Στον Τhor, τον Θεό του Κεραυνού, που όπου και αν πήγαινα βρισκόταν μπροστά μου… ή πίσω μου.

…

Τη δεύτερη μέρα στην παρέα προστίθεται και τρίτο μέλος και παρ’ όλες τις γκρίνιες της προηγούμενης για πονεμένα πόδια, γεράματα και λοιπά χαρούμενα ξεκινάμε με καλή διάθεση για το Ελληνικό. Ο κόσμος είναι αισθητά λιγότερος και η μέρα (σε αντίθεση με την πρώτη) κατά πολύ εκτός προγράμματος.

Στην σκηνή βγαίνουν οι Subways, ο Γ εύστοχα παρατηρεί ότι το ταττού του, από τη μέση και πάνω, γυμνού πιτσιρικά τραγουδιστή είναι μελετημένα χτυπημένο πάνω από την κοιλιά του για να μην κρύβεται από την κιθάρα (rock stars…επιδειξίες, χαμένα κορμιά) πέρα από την πλάκα ήταν ένα γκαζιάρικο (η μπασίστρια/νευρωτικό ξωτικό και ο front man όργωσαν τη σκηνή) και αξιοπρεπές σετ που είχε ανταπόκριση απ’ το κοινό και γενικότερα μου άρεσε πολύ.

Credits: στον drummer και τον τραγουδιστή που κατέβηκαν στην αρένα αργότερα (πριν βγει ο Jarvis) και συζητούσαν χαλαρά με το κοινό.

Oι Klaxons παρόλο που παίζουν δυνατά δεν μου κάνουν καθόλου κλικ, αντίθετα με κάνουν να χασμουριέμαι (καλά μπορεί να μην έφταιγαν μόνο αυτοί) νομίζω ότι αυτό που με ενόχλησε περισσότερο ήταν τα χορωδιακά φωνητικά τους.

Credits: στον drummer, φορούσε το καλύτερο κοστούμι (και μετά γκρινιάζουν για τον Ρακιτζή στη Eurovision…)

Το να παίξουν οι Echo and the Bunnymen σε κλειστό χώρο, ήταν αν μη τι άλλο η λάθος κίνηση της ημέρας. Ο ήχος ήταν μπουκωμένος και δεν καταφέραμε να καθίσουμε μέσα παραπάνω από όσο κρατάνε δυο κομμάτια και ο ανεφοδιασμός σε ποτά και μπύρες . Κρίμα. Ο Γ πάντως κατάφερε να φτιάξει και να τραγουδήσει δυο τρεις εκδοχές του Killing Moon (η μία με sample από το Φεγγαράκι μου Λαμπρό) και ο S με τη σειρά του να το οπτικοποιήσει με τον τρόπο του, οπότε η ώρα περνά ευχάριστα με γέλια και χάζεμα του κόσμου που πηγαινοέρχεται από πάνω μας, καθώς έχουμε πιάσει πλάτη κάγκελο.

Credits: στις δύο τύπισσες με τα πιο έξυπνα ταττού στα πιο περίεργα σημεία, extra credits στη μία από τις δύο, της οποίας η κουπ μου φέρνει στο μυαλό πράγματα που αποφεύγω να θυμάμαι.

Ο Jarvis Cocker βγαίνει όπως και όλοι οι υπόλοιποι καθυστερημένος, ζητά συγγνώμη (γενικά μπορώ να χαρακτηρίσω το Εject το φεστιβάλ της ευγένειας, από μεριάς καλλιτεχνών, καθώς οι περισσότεροι και τις δύο μέρες ζητούσαν συγγνώμη για διάφορους λόγους, επειδή άργησαν δέκα χρόνια να έρθουν, επειδή άργησαν μισή, μία, μιάμιση ώρα να βγουν, επειδή κάτι μικροφώνιζε, γενικά βρε αδερφέ …) σκαρφαλώνει για άλλη μια φορά στα κάγκελα, έτσι για να φάω ένα ακόμη φλας από το παρελθόν και αρχίζει την παράστασή του. Θεατρικός, αστείος και μεγάλος μπαγάσας, γιατί καταφέρνει να κάνει ό,τι δεν είχε κάνει κανείς μέχρι τώρα σε live, να με συγκινήσει (καλά μπορεί να μην έφταιγε μόνο αυτός).

Ώσπου να βγουν οι Röyksopp, παρά λίγο να τον πάρω τον υπνάκο στο κάγκελο, να φανταστείς με ξύπνησε ένα παιδί από την απέναντι μεριά που μου φώναξε «ΜΗΝ ΚΟΙΜΑΣΑΙ» έβλεπα και τις δυο κονσόλες στη σκηνή και σκεφτόμουν ότι θα είναι πολύ μπλιμπλικάτο το σετ και κάπως μου καθόταν αυτό… και κάποια στιγμή βγαίνουν και μετά δεν ήθελα να τελειώσουν με τίποτα… αφού όταν τελείωσαν φώναξα με τη σειρά μου στο παιδί απέναντι «ΒΓΗΚΑΝ, ΜΕ ΞΥΠΝΗΣΑΝ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ;» (ή κάτι τέτοιο μέσες-άκρες). Επιβεβαιώθηκε και ο S που στο ξεκίνημα της μέρας μου έλεγε ότι θα μας φύγουν πάλι τα πόδια από το χορό. Η τραγουδίστρια τους, της οποίας το όνομα μου διαφεύγει δυστυχώς, είχε ωραία φωνή και κίνηση, ειδικά εκεί που έκανε την μπεκάτσα (just kidding, κάποιο άλλο πουλί τέλος πάντων) η μουσική ήταν τέλεια ο κόσμος παρ’ όλη την ξενέρα των καθυστερήσεων, θερμός για μια ακόμα φορά και το κέφι μεταδοτικό. Νομίζω ότι άντεχα να χορεύω τουλάχιστον μια ώρα ακόμα, αλλά δε μου κάναν την χάρη, ίσως κάποια άλλη φορά. Βγήκα από το χώρο της συναυλίας χοροπηδώντας στους ήχους των djs που έπαιζαν στο βάθος, ικανοποιημένη με το πόσο καλά, παρ’ όλη τη γκρίνια μου είχα περάσει τις δυο τελευταίες μέρες και εις άλλα με υγεία, εύχομαι.

Bitch Girl

This is not here.

2009-05-17T21:33:00.009+03:00

Πολλές φορές λέω μεταξύ σοβαρού κι αστείου ότι ο μοναδικός λόγος που θα σπούδαζα αν ήμουν είκοσι χρονών, θα ήταν το Εrasmus, το κακό είναι ότι δεν είμαι είκοσι, το καλό είναι ότι έχω φίλους που είναι, το καλύτερο είναι ότι κάνουν Εrasmus και το άριστο είναι ότι έμεσα μπορώ να κάνω μαζί τους και γω, για μικρότερο χρονικό διάστημα βέβαια, αλλά χωρίς να χρειάζεται να παραδίδω εργασίες, να παρακολουθώ παραδόσεις και άλλα κουραστικά ακαδημαϊκά, κρατώντας μόνο τα καλά της φοιτητικής ζωής, το δικό μου Erasmus το λες και διακοπές άμα θες…

Το κακό είναι ότι πλέον όποτε είναι να ταξιδέψω με ακολουθούν όλα όσα κορόιδευα στους φίλους μου τόσα χρόνια, όπως για παράδειγμα η βροχή (έχω βάσιμες υποψίες πως για αυτήν και άλλες γκαντεμιές φταίει η νορμάλ δουλειά… καρατσεκαρισμένο) το καλό είναι ότι α) η Μπολόνια είναι μια πόλη γεμάτη στοές,

οπότε εύκολα γλιτώνεις τη βροχή β) ήμουν σε πολύ χαλαρό mode διακοπών (τόσο χαλαρό που ο απολογισμός ήταν ένα χαμένο τραίνο και ένα παρα τσακ χαμένο αεροπλάνο… να ‘ναι καλά η Α που καταφέρνει και βρίσκεται στα πιο περίεργα μέρη, εκεί που δεν το περιμένεις και σώζει καταστάσεις…)

Εκτός από πολλές στοές

η Μπολόνια έχει το πιο παλιό πανεπιστήμιο στην Ευρώπη (από το 1088, οι πολυάριθμοι –και σήμερα-φοιτητές δίνουν έναν γενικότερα «εναλλακτικό» αέρα στην πόλη) και ένα καλοδιατηρημένο ιστορικό κέντρο,

στη μέση του οποίου δεσπόζουν δύο πύργοι (των Assineli και των Garisenda).

Από ό,τι κατάλαβα αγαπημένη ασχολία των εύπορων Μπολονέζων στο μεσαίωνα ήταν να χτίζουν πύργους και να μετράνε ποιος έχει τον μακρύτερο (δεν υπήρχε ακόμα τηλεόραση… καταλαβαίνεις, αν και τώρα που το σκέφτομαι το σπορ ευδοκιμεί και σήμερα σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, από την Νέα Υόρκη μέχρι την Κουάλα Λαμπούρ, τα φαλλικά σύμβολα δεν βγαίνουν ποτέ εκτός μόδας τελικά…) υπολογίζεται ότι στην πόλη υπήρχαν γύρω στους εκατόν ογδόντα.

Μπορείς να φτάσεις στην κορυφή του ενός (αφού πρώτα σου βγει η γλώσσα για να ανέβεις καμιά πεντακοσαριά στενά σκαλοπάτια και προλάβεις να σκεφτείς γύρω στις χίλιες φορές I’m too old for this shit* μία για κάθε σκαλοπάτι στο ανέβασμα και το κατέβασμα) και να καταλάβεις εύκολα έναν από τους λόγους που το παρατσούκλι της Μπολόνια είναι “La Rossa” (η κόκκινη)

βλέποντας τις σκεπές και τα κτήρια από ψηλά,

οι κάτοικοι ένα φετίχ με την τερακότα το είχαν (έχουν).

Η πόλη θεωρείται επίσης γαστριμαργική πρωτεύουσα της Ιταλίας,

οπότε αν μη τι άλλο θα φας καλά

(αρκεί να το αποφασίσεις νωρίς, γιατί μετά τις έντεκα δεν παίζει ούτε ντελίβερι… άστο τραυματική εμπειρία) και είναι σταυροδρόμι σιδηροδρομικών αξόνων, πράγμα που διευκολύνει τα ταξίδια σε κοντινές ή μη πόλεις.

Μπορείς για παράδειγμα να χάσεις το τραίνο για τη Βερόνα(είπαμε πολύ χαλαρό mode διακοπών) αλλά να πάρεις το επόμενο (το εισιτήριο ισχύει για κανα εξάρι ώρες) και μετά από λίγο να βρίσκεσαι να χαζεύεις

σπίτια με ζωγραφισμένους τοίχους,

Ρωμαϊκές αρένες, ποτάμια και αγάλματα ή να παίρνεις την επόμενη μέρα ένα άλλο τραίνο και μετά από λίγες ώρες να παθαίνεις αγοραφοβία στη Φλωρεντία, μη μπορώντας όχι απλά να μπεις σε ένα μουσείο (αφού οι ουρές σχηματίζουν δυο φορές το γύρω του τετραγώνου) αλλά ούτε να βγάλεις μια φωτογραφία της προκοπής στο Duomo, με αποτέλεσμα να στέφεσαι σε άλλα

(λιγότερο κλασσικά,

αλλά το ίδιο ενδιαφέροντα –για σένα-)

θέματα.

Γύρισα από την Ιταλία φυσικά περισσότερο κουρασμένη από ότι πήγα (το ότι ήμουν σε χαλαρό mode διακοπών δε σημαίνει ότι δεν ξεποδαριάστηκα) αλλά γεμάτη εικόνες, χαρούμενη (να φανταστείς παίζονταν στοιχήματα για το πόσο θα κρατήσει η κατάσταση, σκουλήκια σας κέρδισε η Α) και με αλλαγμένη διάθεση για πολλούς λόγους, ένας απ’ αυτούς είναι ότι ακολούθησα ένα έθιμο/κανόνα/ψυχαναγκασμό, που είναι να αγοράζω λίγο πριν φύγω ένα βιβλίο (αυτή τη φορά το «Όταν σας έχουν τυλίξει οι φλόγες» του D. Sedaris) και να το τελειώνω στη διάρκεια του ταξιδιού και έτσι ξανάρχισα επιτέλους να διαβάζω (τώρα θέλω να παραγγείλω τα άπαντα του Sedaris, αφού βρήκα το γράψιμό του όσο πρέπει πικρό και διασκεδαστικό ) και ένας άλλος λόγος είναι ότι δε νομίζω πως θα σταματήσω ποτέ να μαθαίνω πράγματα (για και) από τους φίλους μου, ακόμα και αν τους γνωρίζω από την εποχή που τους κουβαλούσε στην κοιλιά της η μάνα τους και αυτό στη λίστα μου είναι θετικό.

Καλά μας ταξίδια εύχομαι, με ή χωρίς Ευρωπαϊκά (διεθνή άραγε υπάρχουν; Μήπως να το ψάξουμε;) προγράμματα.

Bitch Girl

*Ατάκα που ενέπνευσε την Murtaugh list*, όπου Roger Murtaugh ο χαρακτήρας που ενσαρκώνει Danny Glover στην ταινία Lethal Weapon, πενηντάρης (+ -) λίγο πριν την σύνταξη μπάτσος, γκρινιάρης που δεν αντέχει τις παλαβομάρες του συνάδελφου/συντρόφου του Martin Riggs (Mel Gibson) και ξεστομίζει κάθε λίγο και λιγάκι την παραπάνω φράση… αλλά παρ’ όλα αυτά τον ακολουθεί κάθε φορά.

*Murtaugh list τα πράγματα που υπόσχεσαι στον εαυτό σου να μην ξανακάνεις, επειδή μεγάλωσες και you are too old for this shit (…αλλά μάλλον παρ’ όλη την γκρίνια καταλήγεις στο τέλος να κάνεις.)

Wrong.

2009-05-13T20:24:00.005+03:00

Νταξ… μακράν η πιο ακριβοπληρωμένη συναυλία των Puressence που έχω πάει ποτέ!
(if you don’t get the irony, you are reading the wrong post, on the wrong blog… wrong)

…και ξαφνικά κατάλαβα τι εννοεί ο ποιητής όταν τραγουδάει “I just can’t get enough”… ρε συ άμα καταρρέει ο άνθρωπος στην Ελλάδα, στην Τουρκία που είναι ο επόμενος σταθμός, ετοιμαστείτε να στείλουμε στεφάνια, είναι πιο βαριά τα… φαγητά (καλά τι νόμιζες ότι θα έλεγα, μια γαστρίτιδα έπαθε ο άνθρωπος, όχι overdose… χμ…ναι…) εκεί…

…καλά θα μου πεις τι περίμενες και συ, έχεις πάει ποτέ σε συναυλία των Depeche, που να μην έχει πάει κάτι στραβό; και θα έχεις και δίκιο, αλλά από την άλλη, άλλο στραβό κι άλλο ίσιο/τάβλα όπως ο Dave, ας ελπίσουμε ότι τώρα που τρίτωσε το κακό, στην επόμενη (Γ μην κάνεις μούτρα, ΘΑ ΠΑΜΕ) όλα θα είναι ανθηρά (αρκεί να μην είναι απ’ τα στεφάνια που έλεγα παραπάνω, νταξ το κόβω το μακάβριο).

…δεν πιστεύω να έχεις να πεις κάτι για τη διοργάνωση, για τον Dave που ήταν ευγενικό παιδί, όπως είπε η κοπέλα με το μικρόφωνο, και ζητούσε συγνώμη σε όλους (εμένα γιατί δε μου 'πε τίποτα ε;) για τα σβηστά φώτα, για τους security που έγιναν καπνός, για την κίνηση, ε ναι; Γιατί βρε άσχημα ήταν; Depeche: connecting people (σαν το χορηγό τους ένα πράγμα) ξέρεις πόσους άκουσα που έβρισκαν παλιούς συμμαθητές τυχαία (ποιό Facebook και μαλακίες…) που έκαναν καινούριες γνωριμίες κολλημένοι στην κίνηση ή κατουρώντας στους θάμνους όταν σταματούσαν τα λεωφορεία (όλη την πρώτη ώρα δηλαδή, που ζήτημα είναι να τσουλήσαμε ένα μέτρο) ή όταν φρίκαραν μέσα στον κόσμο (σαν εμένα ένα πράγμα) και όταν έλεγα(ν): νομίζω ότι παθαίνω κρίση αγοραφοβίας, άγνωστοι τους πρόσφεραν gin'n' tonic; (μπλιαχ παιδιά, το ποτό του αλκοολικού, χάθηκε να πάρετε μαζί μια βότκα πορτοκάλι, μια τεκίλα, μια μπύρα, ένα ούζο βρε αδελφέ ή κάτι άλλο τέλος πάντων… ναι ξέρω καποιανής της χάριζαν γάιδαρο και τον κοίταζε στα δόντια… αχαριστία τι να πεις;…)

…πάμε να μπούμε στο λεωφορείο για να γυρίσουμε πίσω και τρώμε κανά πεντάλεπτο στην πόρτα, γιατί μια τύπισσα (στα πρόθυρα, μη σου πω και μέσα στην υστερία) πλακώνεται με αυτόν που μετράει τα εισιτήρια (ούτε αυτός μου φάνηκε ψύχραιμος… ειδικά τη στιγμή που ήταν ένα βήμα πριν την αρχίσει στις μπάτσες) γιατί θεωρεί κλεψιά να πληρώσει δέκα ευρώ πηγαινελα για μια συναυλία που δεν είδε… ίσως να νόμιζε ότι το live θα γινόταν μέσα στο λεωφορείο… τι να πω; ή αλήθεια είναι ότι μου μπήκαν κάτι ιδέες να πάω να κάνω και γω μια φασαρία στα γραφεία της εταιρίας με της οποίας το πλοίο έφτασα στον Πειραιά με σκοπό να πάω στη συναυλία, μπας και σώσω βρε αδερφέ τα εβδομήντα ευρώπουλα που έδωσα, αλλά μετά σκέφτηκα ότι από λεωφωριατζή παίζει και να τις γλιτώσεις τις μπάτσες, από πλοιοκτήτη αποκλείεται…

…και φυσικά όλοι οι φανταστικοί τύποι δίπλα στον στριμμένο τον άνθρωπο θα πάνε να κάτσουν… τί άκουσαν τα αυτιά μου Θεέ μου, από το καινούριο τραγούδι της Έφης Σαρρή, ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΕΤΣΙ; εκεί ήμουν στο τσακ να τα αρχίσω τα καντήλια, αλλά βρήκα μπροστά μου εμπόδια που ευτυχώς έβαζαν οι φίλοι μου, μέχρι ανάλυση οικονομικοπολιτικοκαλλιτεχνική των λόγων που τα φτυσε ο Dave, σε ολόκληρη τη διαδρομή με το λεωφορείο… στην χημική ανάλυση δεν τα πήγε καλά η spokeswoman, γιατί κάπου το έχασε ανάμεσα στα panadol και την πρέζα, αλλά οκ (αυτή τη γλίτωσε επειδή ο οδηγός βλέποντας ότι δεν θα πηγαίναμε μακριά σύντομα, μας πρότεινε να κατεβούμε για τσιγάρο, κατούρημα, χοτ ντογκ, βρώμικο ό,τι τραβούσε ή όρεξή μας βρε αδερφέ και ησυχάσαμε για κανα τέταρτο)…

…παρόλα αυτά η όλη ιστορία με ενέπνευσε και αποφάσισα να γράψω και εγώ ένα τραγούδι, επηρεασμένο είναι η αλήθεια από τους Depeche

I was at the wrong place
With the right guys
At the wrong time

I was on the wrong bus
With the wrong girls
Who didn’t stop talking
All the way baaaack

Yeaah WRONG

I was on the wrong bus
With the right (and the left xexe) boys
At the wrong stops
With the right pack of gum (yeaaaaah)
At least it was a bit fun…

Wrong

Cause it would have been
more fun
if only Dave could get enououough

Right…

Σκουλήκι ορίστε βρε και τραγούδι έγραψα που μου λεγες, με διαφορά φάσης κανα μήνα βέβαια, αλλά αφού ξέρεις α) το καλό πράγμα αργεί να γίνει και β) ο καλλιτέχνης πρέπει πρώτα να εμπνευστεί για να δημιουργήσει και φυσικά το μπλε δε το βλέπει μπλε, αλλά κάτι άλλο (βεραμάν ας πούμε άμα φοράει κίτρινα γυαλιά)

…α ναι και φυσικά η χθεσινή συναυλία μπήκε σε χρόνο dt σε λίστα με πέντε πρώτες, το κακό είναι ότι μπήκε στη λίστα με τις πέντε πρώτες Χειρότερες Ξενέρες Σε Συναυλία, φτάνοντας με μεγάλη ταχύτητα στην κορυφή, ξεπερνώντας εύκολα ακόμα και αυτές των Cure το ’95 στην Αλεξάνδρας και των White Stripes το ‘05 στο Φάληρο… πολύ εύκολα όμως… κρίμα.

Bitch Girl

ΈΛΕΟΣ... δηλαδή!

2009-05-04T23:53:00.002+03:00

Αφιερωμένο…

Κανονικά θα έπρεπε να βάλω αυτό, αλλά θα άλλαζε για πάντα τον τρόπο που βλέπω το blog μου (με την κακή φυσικά έννοια) χεχε :Ρ

Κ babe, ευχαριστώ για τη φιλοξενία, θα ακολουθήσει ποστ και φωτο μετά την υπνοθεραπεία.

Baci e carabinieri ;)

ΜαΣκού

Παραγγελιά... (περίπου)

2009-03-29T23:59:00.005+03:00

Ε: Τι είναι χειρότερο από το να σαπίζεις βλέποντας ταινίες και σήριαλ και μετά να γράφεις γκρινιάρικα ποστ για την κατάστασή σου (βλ πέρυσι πάνω κάτω τέτοια εποχή);
Α: Να δουλεύεις και μετά να σαπίζεις βλέποντας ταινίες και σήριαλ και μετά να γράφεις γκρινιάρικα ποστ για την κατάστασή σου, αλλά από την άλλη είναι καλύτερο από το να καις κουζίνες ή να τραβιέσαι με νοσοκομεία, ω ναι BD, άσχετα με όσα προέβλεπαν τα ζώδια ας πούμε ότι ο Φεβρουάριος ήταν χμ... δύσκολος μήνας...

(-) Το ίντερνετ είναι τελικά καταστροφικό… καλά μπορεί να μη φταίει και τόσο το ίντερνετ, αλλά εγώ που χάζευα διαβάζοντας ένα ποστ την ώρα που περίμενα να ζεσταθεί το λάδι για να τηγανίσω πατάτες και κατέληξα να κάνω την κουζίνα τοπίο στην ομίχλη και ψιλογκάργκανο, μπορεί τελικά να φταίνε και οι τηγανιτές πατάτες, κατάλαβα επιτέλους γιατί οι διαιτολόγοι τις λένε ανθυγιεινές… το χειρότερο στην όλη ιστορία είναι ότι το ποστ που διάβαζα ήταν μάπα…

(+) το καλύτερο είναι ότι για μια ακόμα φορά οι φίλοι μου βοήθησαν την κατάσταση

και ρίξαμε αρκετό γέλιο, έκανα ένα «μαστορικό installation/κολάζ»

…άμα είναι καλλιτέχνης ο άνθρωπος… και ντύθηκα κατάλληλα για την περίπτωση,

ξεθάβοντας απ’ την ντουλάπα μου ένα αρχαίο -και κατά πως φαίνεται προφητικό- φούτερ.

(-) Σιχαίνομαι τα νοσοκομεία, δεν τα αντέχω, φρικάρω όταν μένω παραπάνω από μια ώρα, με πιάνουν κρίσεις πανικού και αισθάνομαι ότι από στιγμή σε στιγμή θα μου τελειώσει το οξυγόνο, το χειρότερο στην όλη ιστορία είναι ότι σιχαίνομαι τα νοσοκομεία, δεν τα αντέχω, φρικάρω όταν μένω παραπάνω από μια ώρα, με πιάνουν κρίσεις πανικού και αισθάνομαι ότι από στιγμή σε στιγμή θα μου τελειώσει το οξυγόνο καλά μπορεί κα να φταίει απλά το ότι σιχαίνομαι τα νοσοκομεία, δεν τα αντέχω, φρικάρω όταν μένω παραπάνω από μια ώρα, με πιάνουν κρίσεις πανικού και αισθάνομαι ότι από στιγμή σε στιγμή θα μου τελειώσει το οξυγόνο…

(+) το καλύτερο είναι ότι ακόμα και στα πιο τραγικά παράλογα πράγματα που συμβαίνουν στα Ελληνικά νοσοκομεία (κρατικά και ιδιωτικά) όπως π.χ να επιμένει ο ακτινολόγος ότι έχει βγάλει ήδη την ακτινογραφία της ασθενούς που (όμως) βλέπει για πρώτη φορά στη ζωή του και την έχει καταχωρημένη στο κομπιούτερ του με το ονοματεπώνυμο της, υπάρχουν άτομα σαν τη μάνα μου που επιλέγουν αντί να αρχίσουν τα καντήλια να βάζουν τα γέλια και να περιμένουν, το ακόμα καλύτερο είναι να συνειδητοποιείς ότι η μάνα σου στα –ήντα είναι groupie του Ρουβά καθώς το μόνο πράγμα που δεν ξεχνάει μετά τη γαμωπρεζονάρκωση είναι με ποιό τραγούδι θα πάει ο Σάκης στη Eurovision, το ακόμα ακόμα καλύτερο είναι να βλέπεις τον πατέρα σου στα –ήντα να της τακτοποιεί τρυφερά τα σεντόνια και να αναρωτιέσαι από μέσα σου γιατί αφού έχεις ένα τόσο καλό παράδειγμα μπροστά σου, δεν πιστεύεις στο γάμο (τώρα που το ξανασκέφτομαι το δεύτερο σκέλος με την ερώτηση δεν το λες και καλύτερο…)

Ευτυχώς ακολούθησαν οι απόκριες, που μαζί με τα αποτελέσματα των εξετάσεων και την ατάκα: “I think that my penis stopped breathing, do you know CPR?” που ξεστόμισε ο House στο 16ο επεισόδιο της (κατά τα άλλα ψιλομέτριας) 5ης σεζόν ήταν τα highlights του μήνα. Η είδηση πάλι του θανάτου ενός φαινομενικά (;) υγιούς εικοσιπεντάχρονου μόνο highlight δεν είναι, σου δίνει απλά έναν λόγο παραπάνω να τα γαμήσεις όλα, συνειδητοποιώντας για μια ακόμα φορά την ματαιότητα των πραγμάτων.

Μετά ήρθε ο Μάρτης ευτυχώς ήσυχος και βαρετός. Κατά καιρούς όπως έχω ξαναπεί με πιάνει ένα πράγμα και δεν μπορώ να διαβάζω, συνήθως βιβλία και περιοδικά τελευταία όμως και blogs (ίσως το κάψιμο της κουζίνας να ήταν πιο τραυματική εμπειρία από όσο νόμιζα αρχικά)… και περνάω μια φάση βαριάς μορφής I-like-to-watch και πριν το kinky μυαλό σου αρχίζει να φτιάχνει σενάρια, εννοώ ότι το μόνο που κάνω είναι να κατεβάζω ταινίες και σήριαλ (ο σκληρός έχει τιγκάρει, το 98% είναι γεμάτο, σε λίγο δεν θα μπορούν να τρέξουν τα προγράμματα) και παρακολουθώ, χωρίς να σκέφτομαι.

Στην αρχή ξεκίνησα με πράγματα με τα οποία ταυτιζόμουν, όπως πχ How to lose friends and alienate people, A complete history of my sexual failures, Zack and Miri make a porno, καλά με το τελευταίο δεν ταυτίστηκα ακριβώς, απλά αγαπάω Kevin Smith, ακόμα και όταν το γυρίζει στο mainstream όπως σε αυτή την περίπτωση (ο καθένας με τα βίτσια του), κατά τα άλλα ισχύει ότι λένε για τα βιβλία και τα εξώφυλλα, με άλλα λόγια σε τέτοιες περιπτώσεις ο τίτλος είναι καλύτερος από την ταινία. Μετά κόλλησα και κατέβαζα ό,τι έχει παίξει στην τηλεόραση ο Seth Rogen (είπαμε βίτσια) το πιο συμπαθητικό ήταν το freaks and geeks και μετά ακολούθησε το χάος, μέχρι το Top Chef κατέβασα που μου κόλλησε όταν έκαψα την κουζίνα και στα διαλλείματα του καθαρισματοβαψίματος χάζευα τον πρώτο κύκλο που έπαιζε στο Σκάι την ώρα που έτρωγα, πάλι καλά που δεν έφτασα να κατεβάσω τις γιαγιάδες που καθαρίζουν τα σπίτια… προς υπεράσπισή μου είναι σίγουρα καλύτερο να παρακολουθείς άντρες με τατού

(τα οποία απ’ ό,τι κατάλαβα είναι ψιλοφετίχ των chef, που δε με χαλάει καθόλου) να μαγειρεύουν, από το να βλέπεις 70άρες να καθαρίζουν τους στάβλους του Αυγεία… άσε που βρήκα και τον χαμένο δίδυμο αδελφό

του Dr Chase από το House

(κατά κόσμο Jesse Spencer).

(+) Μακράν το καλύτερο «νέο» σήριαλ που κατέβασα (House και Lost είναι παλιές αγάπες και φυσικά εκτός συναγωνισμού) ήταν το It’s always sunny in Philadelphia, μαύρο, υποχθόνιο και με super loser χαρακτήρες (βίτσια λέμε). Ταινίες δεν είδα πάρα πολλές γιατί μετά (και ταυτόχρονα) με τη φάση μη διαβάσματος περνάω άλλη μία που δύσκολα μπορώ να παρακολουθήσω κάτι που δεν τελειώνει το πολύ σε 45 λεπτά (Είμαι σοβαρά γιατρέ μου; Όχι αγαπητή μου είσαι λίγο πριν τη φάση: βγαίνω έξω και δε γυρίζω στο σπίτι παρά μόνο για να κοιμηθώ, η σχιζοφρένια των ερωτοαπαντήσεων είναι κάτι που έχουμε ξαναναλύσει και αποδεχτεί…) Από τις πιο συμπαθητικές αν και ψιλοανολοκλήρωτες ήταν: το Filth and wisdom κυρίως λόγω της παρουσίας του Eugene Hutz και των Gogol Bordello, το Rachel getting married παραδόξως λόγω της Anne Hathaway, που σε γενικές γραμμές με χαλάει αλλά εδώ έπαιζε μια χαρά και το Good dick επειδή η πρωταγωνίστρια καταφέρνει να βρει τoν έρωτα παρ’ όλο που το μόνο που κάνει σε όλη την ταινία είναι να νοικιάζει και να βλέπει τσόντες… ο Ζ μου λέει να μην ταυτίζομαι γιατί αυτή έβγαινε και λίγο απ΄το σπίτι, έστω για να πάει στο βινρεοκλαμπ, ενώ εγώ ότι θέλω το κατεβάζω από το νετ (πέρα απ’ την πλάκα δενκακή η ταινία).

(-) Μακράν το χειρότερο πράγμα που είδα ήταν το Australia… ένα έχω να πω: κρίμα για τον Hugh Jackman… τον είδες πόσο καλός ήταν στα όσκαρ; Ε καμία σχέση, χάλια λέμε… η δε αναφορά στο Wizard of Oz μόνο γελοία μου φάνηκε, το μόνο που το έσωζε (λέμε τώρα) ήταν η φωτογραφία.

(-+) Είδα και το True blood και δεν έχω αποφασίσει ακόμα αν μου αρέσει ή όχι από τη μία μ’ αρέσουν τα βαμπίρ και έχει μερικές πολύ καλές στιγμές όπως η αρχική σκηνή στο super market, από την άλλη ο πρωταγωνιστής είναι το πιο ξενέρωτο βαμπίρ που έχω δει και οι μισοί από τους ήρωες είναι απλά ηλίθιοι (με top τον όποια-πηδάω-εγώ-πεθαίνει αδερφό της πρωταγωνίστριας)… η συνέχεια θα δείξει μάλλον, για την ώρα το πιο ενδιαφέρον σημείο είναι οι τίτλοι της αρχής, σάπιοι και βρώμικοι μακάρι να ήταν και το ίδιο το σήριαλ έτσι.

Ποστάκι αφιερωμένο στη Μ και τον S που γκρινιάζουν, σκουλήκια για τιμωρία θα το διαβάσετε με καθυστέρηση μετά το Β. χεχεχε

Bitch Girl

Ουδεμία ελπίς σωτηρίας υπάρχει...

2009-02-28T02:30:00.005+02:00

Στο Άμστερνταμ αδελφοί μου, στο Άμστερνταμ... ουφ!

We’re B.L.T, we’re dynamite ;)

With my little eye I spy * Details * 4

2009-01-31T14:26:00.002+02:00

Κάιρο, 2008

Λισσαβώνα, 2007

Βρες τις διαφορές…

With my little eye I spy * Details * 3

2009-01-31T14:22:00.004+02:00

Κάιρο* Κοπτική συνοικία, αφίσες

…και ναι οι Faithless είχαν δίκιο, God IS a dj και ιδού τα flyers που το αποδεικνύουν…

With my little eye I spy * Details * 2

2009-01-31T14:18:00.003+02:00

Κάιρο * Χαν Αλ Χαλίλι*, φωτιστικά.

Κάιρο * μετρό, καλώδια.

Στην αρχή ήμουν λίγο κουμπωμένη σε ό,τι αφορούσε το τράβηγμα φωτογραφιών, όσο περνούσαν οι μέρες και έμπαινα στο κλίμα της πόλης αυτό άλλαζε, η αλήθεια είναι ότι η μοναδική φωτογραφία για την οποία μου έκαναν παρατήρηση (και μάλιστα αστυνομικός) είναι αυτή εδώ, τραβούσα στο μετρό.

Κάιρο * ταξί, καθρέφτες.

With my little eye I spy * Details * 1

2009-01-31T13:59:00.006+02:00

Νείλος *μέσα*, χαζεύω γέφυρες κοιτώντας προς τα πάνω.

With my little eye I spy * People * 18 القاهرة

2009-01-31T13:52:00.005+02:00

With my little eye I spy * People * االقاهرة 17

2009-01-31T13:33:00.003+02:00

With my little eye I spy * People * االقاهرة 16

2009-01-31T13:31:00.003+02:00

With my little eye I spy * People * االقاهرة 15

2009-01-31T13:23:00.004+02:00

Χυμάδικο

Αρωματοπωλείο

With my little eye I spy * People * االقاهرة 14

2009-01-31T12:59:00.002+02:00

Λεωφορεία (πιθανόν ιδιωτικά, θα σε γελάσω και δε θέλω…) που περνώντας δίπλα σου απλά φωνάζουν τον προορισμό τους και αν θες ανεβαίνεις.

With my little eye I spy * People * االقاهرة 13

2009-01-31T12:52:00.003+02:00

With my little eye I spy * People * االقاهرة 12

2009-01-31T12:49:00.002+02:00

With my little eye I spy * People * االقاهرة 11

2009-01-31T12:47:00.002+02:00

With my little eye I spy * People * االقاهرة 10

2009-01-31T12:44:00.002+02:00

With my little eye I spy * People * االقاهرة 9

2009-01-31T12:41:00.002+02:00

With my little eye I spy * People * االقاهرة 8

2009-01-31T12:39:00.002+02:00

Πρώτη φορά βλέπω την Παναγία σε τόσο αποκαλυπτική πόζα…

With my little eye I spy * People * االقاهرة 7

2009-01-31T12:34:00.003+02:00

With my little eye I spy * People * االقاهرة 6

2009-01-31T12:32:00.003+02:00

With my little eye I spy * People * االقاهرة 5

2009-01-31T12:26:00.004+02:00

With my little eye I spy * People * االقاهرة 4

2009-01-31T12:25:00.001+02:00

With my little eye I spy * People * االقاهرة 3

2009-01-31T12:24:00.002+02:00

With my little eye I spy * People * االقاهرة 2

2009-01-31T12:18:00.003+02:00

With my little eye I spy * People * 1 القاهرة

2009-01-31T12:13:00.005+02:00

Για τη σχέση μου με τη φωτογραφία έχω πει σε παλιότερο ποστ.
Αυτή είναι η τρίτη ενότητα With my little eye I spy, αν θες να δεις τις προηγούμενες πάτα εδώ και εδώ.

* القاهرة

2009-01-25T22:54:00.004+02:00

Καθόμαστε με τη Μ σε ένα δερμάτινο καναπέ στην είσοδο ενός φαγάδικου, περιμένουμε να αδειάσει τραπέζι για επτά, όταν με βλέπει να βάζω στην τσέπη μου ένα κουτί σπίρτα με το όνομα του μαγαζιού.
Τι τα θες, αφού δεν καπνίζεις;, με ρωτάει.
Για το καντήλι… απαντάω.
Είσαι εντελώς αντιφατικό άτομο τελικά, μου λέει γελώντας και γω το δέχομαι (φυσικά) σαν κομπλιμέντο.
…

Όταν η Α μας ανακοίνωσε ότι αποφάσισε να πάει να δουλέψει στο Κάιρο για κανα τριάρι χρόνια, στο μυαλό μου ήρθαν συνειρμικά (τι άλλο;) τραγούδια .
Θα φύγω με τους φίλους μου για Κάιρο και τα ρέστα… ποιός είπε ότι οι μουσικοί μου συνειρμοί είναι της αρεσκείας μου πάντα; Το καλό με την περίπτωσή μου είναι ότι έχω γερή μνήμη, το κακό είναι ότι το μυαλό μου είναι γεμάτο από ένα σωρό άχρηστες πληροφορίες, όπως οι παρακάτω στίχοι:

Μετράω τον πυρετό μου,
πιάνει ο υδράργυρος φωτιά,
τριάντα οχτώ κι οχτώ, τριάντα εννιά κι εννιά,
σα γυάλινο λουλούδι που σπάει από έρωτα

ΓΥΑΛΙΝΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΠΟΥ ΣΠΑΕΙ ΑΠΟ ΕΡΩΤΑ;;;
Όχι πες μου καταλαβαίνεις εσύ τι ήθελε να πει ο ποιητής; Γιατί εγώ δεν το 'χω… το ακόμα χειρότερο σε τέτοιες περιπτώσεις είναι ότι στη συνέχεια σκέφτομαι και άλλα παρόμοια «σουρεαλιστικά» όπως στην συγκεκριμένη περίπτωση το:

Φυσάει πολύ απ' το σπασμένο μου το τζάμι
φυσάει πολύ και μπαίνει κρύος ο βοριάς
και η ζωή πολύ μικρή τι να σου κάνει
που είναι σαν την πρόκα στην παλάμη της καρδιάς

που όσο και να το αναλύω δεν μπορώ να καταλάβω, ποια παλάμη της καρδιάς; ποια πρόκα; τί πίνει και δε δίνει; (ευτυχώς), ας κλείσει κάποιος μέσα αυτόν που του το πούλησε τουλάχιστον…
Με αυτά και με ‘κείνα χάνω τη μισή συζήτηση για το Κάιρο…

Κάτι μήνες αργότερα όταν ο Γ προσπαθεί να με πείσει να επισκεφτούμε την A, στο μυαλό μου έρχονται πάλι τραγούδια, απ’ αυτά που μου αρέσουν, ευτυχώς όπως το Οur roots (began in Africa) ή αυτό (δεν είπα ποτέ ότι οι συνειρμοί μου έχουν πάντα εμφανή λογική…) και λέω το ναι, γιατί αν και από τη μια δεν ψήνομαι και πάρα πολύ να πάω στην Αίγυπτο, από την άλλη δεν έχω πάει ποτέ στην Αφρική ( και ας πούμε ότι ένας από τους -λίγους- στόχους που έχω στη ζωή μου, είναι να επισκεφτώ και τις πέντε ηπείρους) και αυτή είναι μια καλή ευκαιρία.

Με θυμάμαι λίγες μέρες πριν φύγω… σίγουρα δεν ήμουν αντιπροσωπευτική εικόνα ανθρώπου που ετοιμάζεται για διακοπές, εκτός κι αν όλοι έχουν τη βαριεστιμάρα ζωγραφισμένη στο πρόσωπο. Οι γνωστοί και φίλοι που ξέρουν ότι είμαι γκρινιάρα, σιχασιάρα και άλλα χαρούμενα σε –άρα, με αποχαιρετούν με ατάκες του στυλ «Μην απογοητευτείς αν δεν είναι απ’ τα καλύτερα ταξίδια που έχεις κάνει» και άλλα τέτοια και με προειδοποιούν για μυρωδιές, συνθήκες υγιεινής, φαγητό και ένα σωρό άλλα, που σίγουρα δε μου αλλάζουν τη διάθεση προς το καλύτερο.

Νομίζω ότι το Κάιρο μου άρεσε από τη στιγμή που πάτησα το πόδι μου στο αεροδρόμιο κι όλας, ή μάλλον από τη στιγμή που είδα την άμμο της ερήμου όταν προσγειωνόμασταν. Η αλήθεια είναι ότι την ώρα που περιμέναμε τις βαλίτσες ψιλοφρίκαρα, γιατί όσοι άντρες ήταν απέναντί μας, με έκοβαν από πάνω ως κάτω. Άρχισα να το ξεπερνάω όταν το ίδιο έκαναν αργότερα στο δρόμο με τη σειρά τους γυναίκες και παιδιά… συνειδητοποίησα ότι παρ’ όλο που δεν ήμουν προκλητικά ντυμένη (για τα δικά μου δεδομένα) οι Mουσουλμάνοι/ες με παρατηρούσαν σαν εξωγήινη τουρίστρια και σκέφτονταν (με την καλή μάλλον έννοια) που-πάει-έτσι-η-(ξετσίπωτη)-ξεμαντήλωτη … πώς έβλεπαν οι γιαγιάδες στα νησιά τις χίπισσες στα 60’s - 70’s έ, κάπως έτσι… ως ένα σημείο είχε να κάνει και με τα χρώματα και το σωματότυπό μου νομίζω, το θέμα είναι ότι όταν ξεπέρασα την πρώτη αμηχανία και άρχισα να χαμογελάω, πιο πολύ στα πιτσιρίκια που με κοιτούσαν, έπαιρνα με τη σειρά μου χαιρετισμούς (“allo”, “welcome to Egypt”), χαμόγελα και φωτογραφίες με μερικά από τα πιο χαρούμενα πρόσωπα που έχω τραβήξει.

Αντιπαθώ τον όρο τουρίστας, λόγω καταγωγής μάλλον, είναι φορτισμένος αρνητικά στο μυαλό μου, κάποιος (ενοχλητικός κατά κανόνα τύπος) που επισκέπτεται ένα μέρος και μένει μόνο στην επιφάνεια, φεύγει και δεν έχει καταλάβει σχεδόν τίποτα απ’ όσα είδε. Έχω μια τάση επίσης να διαβάζω οδηγούς και μετά να κάνω τα αντίθετα από όσα τρομολαγνεικά (sic) συμβουλεύουν, καλά δεν θα αρχίσω με το που φτάσω κάπου να πίνω νερό από σκουριασμένες βρύσες και στο νησί εμφιαλωμένο πίνω, αλλά όταν μου λένε π.χ. ότι είναι επικίνδυνο να περπατάς στη Rambla το βράδυ δε σημαίνει ότι δε θα το κάνω κι όλας, η ίδια λέξη (π.χ. επικίνδυνος) έχει πολλές φορές για τον καθένα διαφορετική σημασία και άλλες (όπως π.χ. επίμονος, ενοχλητικός) έχουν να κάνουν με τον τρόπο που ο καθένας αντιμετωπίζει μια κατάσταση, αν για παράδειγμα νεύεις απλά ευχαριστώ και δεν κάθεσαι να πιάσεις κουβέντα με οποιονδήποτε θέλει να σου πουλήσει κάτι, δε θα ενοχληθείς και πολύ… Η αλήθεια είναι ότι σε αυτό το ταξίδι ξεκίνησα πιο ψαρωμένη, φταίει και το ότι η κουλτούρα της Ανατολής ή ίσως πιο συγκεκριμένα του Ισλάμ με ξένιζε(ι), περισσότερο λόγω φύλου. Η Α είχε ήδη τρεις μήνες στο Κάιρο και ήταν αυτή που με ξεμπλόκαρε σε ό,τι είχε να κάνει με την πόλη και τους ανθρώπους. Δεν κόλλαγε πουθενά και ταυτόχρονα σεβόταν την κουλτούρα της χώρας που τη φιλοξενούσε, αυτό στη λίστα μου είναι συν και καθόλου αυτονόητο, αφού συνάντησα πολλούς στην Αίγυπτο -και στη ζωή μου γενικότερα- που μόνο αυτό δεν κάνουν. Πώς να το κάνουμε, βρε αδερφή, δεν μπορείς να είσαι στο Κάιρο και να κυκλοφορείς με το ξώβυζο…

Το Κάιρο είναι μια αχανής πόλη

που απλώνεται όσο παίρνει το μάτι σου κι όσο πάει επεκτείνεται περισσότερο (πηγαίναμε στις πυραμίδες και είδαμε την κορυφή της πρώτης να ξεπροβάλει πίσω από μια πολυκατοικία). Παρ’ όλα αυτά είναι φορές που νομίζεις ότι βρίσκεσαι σε ένα μεγάλο χωριό. Τα παιδιά παίζουν στους δρόμους, κυνηγάνε μπάλες μέσα στο κυκλοφοριακό χάος και κάνουν ποδήλατο στις λεωφόρους.

Τα τρικάβαλα και τετρακάβαλα σε μηχανάκια είναι μια συνηθισμένη εικόνα (χωριό είπα; καλά μπορεί να μου θυμίζει και νησί, συγκεκριμένα το δικό μου…).

Αν θες να αγοράσεις κάτι μη βγεις νωρίς, τα μαγαζιά ανοίγουν συνήθως μετά τις 11 το πρωί και κλείνουν αργά το βράδυ,

μεσάνυχτα και βάλε δηλαδή (δικοί μου άνθρωποι ξυπνάνε αργά… άσε που το σκηνικό μου θυμίζει και λίγο ένα άλλο νησί, την Ικαρία -Ικαρία/Κάιρο πολύ κοντά παρά ένα γράμμα, μη σου πω…- αν και βασικά εδώ που τα λέμε και συ να ήσουν εκεί καλοκαίρι με 50 C, δε νομίζω να ήθελες να πας για δουλειά νωρίτερα…) αν πέσεις δε και σε Μπαϊράμι, όπως εμείς, υπάρχουν μέρες που δεν ανοίγουν καθόλου. Το Μπαϊράμι είναι θρησκευτική γιορτή, μια υπενθύμιση της δοκιμασίας της πίστης του προφήτη Ιμπραήμ (τον λες και Αβραάμ, αν η ιστορία σου θυμίζει κάτι) που ήταν έτοιμος (για να αποδείξει την αφοσίωσή του στο Θεό) να θυσιάσει τον γιο του, αλλά ο Θεός άλλαξε την τελευταία στιγμή το παιδί με ένα κριάρι αφού σκοπός του ήταν απλά να δοκιμάσει τον προφήτη. Η γιορτή κρατάει αρκετές μέρες, οι πιστοί φορούν τα καλά τους, προσεύχονται και όσοι έχουν την οικονομική ευχέρεια θυσιάζουν κάποιο ζώο (συνήθως στο δρόμο) κρατάνε το ένα τρίτο του κρέατος και τρώνε με την οικογένειά τους, δίνουν ένα τρίτο στους συγγενείς και το ένα τρίτο στους φτωχούς, έτσι ώστε κανένας Μουσουλμάνος να μη μείνει χωρίς φαγητό τις μέρες αυτές. Ο τουρίστας το πιο πιθανό είναι να μια φρίκη να τη φάει βλέποντας αρχικά τα αρνιά και τα βόδια να γυρνάνε από δω κι από κει

και μετά τα τομάρια και τα αίματα στην άκρη του δρόμου,

αλλά από την άλλη η αλήθεια είναι ότι δεν είδα πολλούς τουρίστες να κυκλοφορούν ελεύθερα στην πόλη (συνήθως οδηγούνταν σαν τα πρόβατα –την πιάνεις την ειρωνεία- σε συγκεκριμένα αξιοθέατα, όπως το μουσείο και οι πυραμίδες).

Η Α λέει ότι το σάουντρακ της πόλης είναι οι κόρνες των αυτοκινήτων και δεν έχει άδικο, οι οδηγοί πρέπει να έχουν κάποιο φετίχ και τις βαράνε με την παραμικρή αφορμή, ίσως και επειδή δεν υπάρχουν πολλά φανάρια, οπότε είναι και ένας τρόπος να προειδοποιήσουν τον μπροστινό ή αυτόν που τους ακολουθεί ότι π.χ. θα στρίψουν. Τα δε ταξί είναι μια εμπειρία μοναδική. Τα πιο πολλά είναι Lada του 60 ή του 70, στη διακόσμησή τους κύριο ρόλο παίζουν οι φλοκάτες, που κάποια στιγμή είχαν σίγουρα κάποιο άλλο χρώμα από το καφέ της σκόνης και καλό είναι να κρατιέσαι από την πόρτα, όχι μόνο γιατί ο οδηγός πατάει το γκάζι λίγο παραπάνω (όλοι πατηλίκια πάνε ούτως ή άλλως), αλλά για να μη φύγει κατά τη διάρκεια της διαδρομής και καταλήξεις να βρίσκεσαι σε τρίπορτο αμάξι. Τώρα αν σου πω ότι το καταδιασκέδασα τι θα πεις; Ήταν κάτι ανάμεσα σε συγκρουόμενα, crash bandicoot και roller coaster… βρήκα ότι ήταν ένα σχετικά φτηνό και διασκεδαστικό μέσο μετακίνησης.

Περπατάς στην πόλη και βομβαρδίζεσαι από εικόνες, πολλές φορές αντίθετες μεταξύ τους και σε απόσταση ενός μόλις μέτρου. Όπου και να γυρίσεις βλέπεις και κάτι διαφορετικό, δίπλα στα πολυτελή τζιπ με τα φιμέ τζάμια θα δεις να σκάει μύτη κι ο τύπος καβάλα πάνω στο άλογο, πλάι σε αστραφτερά χρυσοχοΐα να κάθεται μια κυρία και να πουλάει καθαρισμένα σκόρδα σε έναν αυτοσχέδιο πάγκο, χαμόσπιτα δίπλα σε φουτουριστικά κτήρια και αποικιοκρατικές επαύλεις, μοδάτους νέους να συχνάζουν στο ίδιο mall που κάνουν τα ψώνια τους κυρίες με μπούργκες, Μουσουλμάνους να προσεύχονται στην άκρη του δρόμου και Κόπτες να χαϊδεύουν εικόνες και μετά να φιλάνε το χέρι τους, Τζαμιά,

Ελληνορθόδοξες εκκλησίες, Κοπτικούς ναούς και Εβραϊκές συναγωγές στο ίδιο οικοδομικό τετράγωνο, net café και Pizza Hut δίπλα σε παραδοσιακά καφενεία μόνο για άντρες, τεράστιες λεωφόρους και χωματόδρομους, τον ταξιτζή να αλλάζει σταθμό στο ραδιόφωνο και να ακούς Alice in Chains (ναι σκουλήκι δεν κάνω πλάκα) εκεί που μέχρι πριν λίγο έψελνε ο Ιμάμης, άντρες με λευκές κελεμπίες και μαύρες βούλες στο μέτωπο (σκληρύνσεις που δημιουργούνται από τις πολλές μετάνοιες, όταν το κούτελό τους ακουμπά στο έδαφος) και παράνομα ζευγαράκια καθισμένα πάνω σε πεζούλια που ανταλλάσουν κλεφτά φιλιά προστατευμένα από τα κλαδιά αιωνόβιων δέντρων. Το Κάιρο είναι μια πολύβουη, χαοτική, πολυποίκιλη και τελικά αντιφατική πόλη και αυτός είναι μάλλον ο βασικός λόγος που μου άρεσε...τώρα κατάλαβες μάλλον και την χρησιμότητα του «άσχετου» προλόγου…

Σίγουρα θα μπορούσα να μιλήσω εκτενέστερα για πολλά πράγματα --όπως για τα σχεδόν κλειστοφοβικά στενά του Χαν Αλ Χαλίλι,

για τον Νείλο πηγή ζωής και για μένα διασκέδασης και ηρεμίας (μια βόλτα με σκάφος είναι αγχολυτική),

για τα μπαξίσια (που τα βλέπω σαν tips και δε με χαλάνε) και τα παζάρια (που απεχθάνομαι και χρειάζονται ακόμα και για μια απλή κούρσα με ταξί) που είναι απαραίτητα, για τους κατά πλειοψηφία ευγενικούς και πρόθυμους ανθρώπους, για τις φωτεινές διαφημίσεις που τα βράδια έμοιαζαν να αιωρούνται στο πουθενά, για το Ζαμάλεκ και την Ηλιούπολη, για τους γεμάτους από κόσμο δρόμους στις δύο η ώρα το βράδυ,

για τις άπειρες δορυφορικές κεραίες παντού,

για τα νόστιμα και σωστά ψημένα κρέατα, για τα φρέσκα φρούτα, τα κουφωμένα και έτοιμα για γέμισμα κολοκυθάκια στις λαϊκές αγορές, τους χυμούς, τον ιβίσκο και το τσάι με φρέσκια μέντα σερβιρισμένο σε γυάλινα φλυτζανάκια, για τις πυραμίδες στη Γκίζα και στη Σακάρα (η όαση δεν έχει καμία σχέση με τους τρεις φοίνικες και μια λίμνη με νερό που τόσα χρόνια είχα σαν εικόνα στο μυαλό μου) , το Αιγυπτιακό μουσείο με τα άπειρα εκθέματα και την αίσθηση μαυσωλείου που μου δημιούργησε προς το τέλος, για την εμπειρία του μετρό, για τους Έλληνες που γνώρισα και με έκαναν να γελάσω πολύ (με την καλή και την κακή έννοια…), για το απωθημένο μου να κοιμηθώ ένα βράδυ στην έρημο (χρωστούμενο και ένας λόγος παραπάνω για να ξαναπάω)

και ένα σωρό άλλα που αυτή τη στιγμή μου διαφεύγουν-- αν ίσως το ποστ αυτό είχε γραφτεί λίγο νωρίτερα, όταν ο ενθουσιασμός από το ταξίδι ήταν μεγαλύτερος , από την άλλη καλύτερα γιατί είναι ήδη τεράστιο… anyroad θα ποστάρω και μερικές ακόμα φωτογραφίες κι αν όπως λένε είναι από χίλιες λέξεις η κάθε μία, κάτι παραπάνω θα σου δώσω να καταλάβεις, χε!

* Κάιρο

Υ.Γ. Οφείλω, αν μη τι άλλο, να ευχαριστήσω την Α για τη φιλοξενία και την υπομονή της και τον Γ που με ξεκούνησε.

Bitch Girl

Christmas (and other) spirits.

2008-12-23T22:37:00.004+02:00

Δυσκολεύτηκα κάπως να μπω στο κλίμα φέτος, λίγο το ότι έλειπα, λίγο το ότι είμαι αλλού γενικότερα τελευταία (;), λίγο τα γεγονότα των ημερών, όλο ανέβαλα στολισμούς και λοιπά πανηγυρικά , αφού σε κάποια φάση σκέφτηκα να βάλω απλά φωτιά στο δέντρο για να είμαι και μέσα στο πνεύμα των φετινών εορταστικών εκδηλώσεων… την Κυριακή το βράδυ τούμπαρε όμως η διάθεση.

Γενικά δε συνηθίζω να τηρώ τα έθιμα (των άλλων) για παράδειγμα έχω φάει μόνο μια φορά στη ζωή μου γεμιστή γαλοπούλα (κι αυτή πειραγμένη, να ‘ναι καλά το χέρι του Γ) αντίθετα έχω φτιάξει μια σειρά από δικά μου έθιμα, τα οποία έχουν πάρει τη θέση παλιών αγαπημένων, που λόγω συνθηκών δεν τηρούνται πια (ένα από αυτά ήταν να τρώω μαρινάτα ψάρια και συκωτάκια τηγανιτά εννιά η ώρα το πρωί, μετά τη λειτουργία των Χριστουγέννων, στο σπίτι του παππού του Θ και της γιαγιάς της Μ). Ένα πάλι από τα καινούρια έθιμα είναι να βοηθάω τον κολλητό μου το Ζ να ετοιμάσει το σπίτι του για τα Χριστούγεννα. Το έθιμο θέλει την παρέα να συμβάλει στις περισσότερες δουλειές, αφού για τις επόμενες μέρες το σπίτι λειτουργεί σαν ορμητήριο/κοινόβιο . Την Κυριακή που μας πέρασε λοιπόν πήγα όπως πάντα καθυστερημένα (το δικό μου έθιμο μέσα στο έθιμο, από τη μια πάντα κάτι συμβαίνει και από την άλλη λέμε βαριόμουν να στολίζω…) και βρέθηκα μέσα σε ένα σύννεφο φωτακίων (αυτό το παιδί πρέπει να έχει το φόβο του κενού, δεν εξηγείται αλλιώς η τάση του να μπουλιγάρει τα πάντα, δωμάτια με φωτάκια, πίνακες, σκληρούς δίσκους και… άσε δε το λέω…).

Η ατμόσφαιρα ήταν (υπέρλαμπρα) γιορτινή, αλλά το πνεύμα των Χριστουγέννων ήρθε να με χτυπήσει πολύ αργότερα, ύπουλα και σταδιακά όταν ο Ζ έπαιζε μουσική. Καθώς το ένα κομμάτι διαδεχόταν το άλλο σκεφτόμουν πως με μερικούς ανθρώπους, τα πράγματα που σε συνδέουν είναι πιο δυνατά από τον χρόνο που περνά κι όλα τα όσα (καλά ή κακά) συμβαίνουν. Είναι ωραίο να μη χρειάζεται να πεις σχεδόν τίποτα και ο άλλος να καταλαβαίνει γιατί χαμογελάς, ακούγοντας μόνο και μόνο το τραγούδι που παίζει εκείνη τη στιγμή και το δωμάτιο να γεμίζει με πνεύματα περασμένων: Χριστουγέννων, επεισοδιακών beach parties , πρώτων μεθυσιών, σημαδιακών συναυλιών και χαμένων φίλων καθώς περασμένων και τωρινών ( και κατά πως φαίνεται και παντοτινών ) διαπιστώσεων*… μπορεί τελικά Χριστούγεννα να είναι η αίσθηση ότι ανήκεις κάπου και κάποιοι σε αγαπάνε και ελπίζω τα μελλοντικά πνεύματα και οινοπνεύματα να φανούν επιεική μαζί μας…

Καλά Χριστούγεννα σε όλους και όπως το απαιτεί το έθιμο (μου) ας βάλω (το ίδιο πάντα) κάτι για το καλό.

Bitch Girl

*Σκέφτομαι μερικές φορές ότι οι συνεχείς μουσικές αναφορές μπορεί να κουράζουν κάποιον που διαβάζει αυτό το blog, αλλά από τη μια η μουσική δρα στη ζωή μου σαν κόλλα που ενώνει στιγμές ή σαν άρωμα που φέρνει αντανακλαστικά στο νου μου εικόνες κι από την άλλη στην τελική this is who I am που λέει και η ποιήτρια…(χεχε πάλι το έκανα)

Buzz killer.

2008-12-16T16:46:00.006+02:00

Γυρίζω από μια υποτίθεται τριτοκοσμική χώρα, σε μιαν άλλη όπου νεαροί τζέντλεμαν σε κράζουν στο δρόμο αν δεν τυχαίνει να ταιριάζεις με την αισθητική τους, μπουζουξούδες φωτογραφίζονται σαν ρέπλικες από το Blade Runner

ακλουθώντας τις συμβουλές στυλίστα που θα ήθελε να δουλεύει για το Interview ή το iD και μάλλον δεν του ‘κατσε, αστυνομικοί σκοτώνουν δεκαπεντάχρονα, υπουργοί δεν έχουν την ελάχιστη αξιοπρέπεια να παραιτηθούν τη στιγμή που πρέπει, μαχητικοί δημοσιογράφοι κάνουν ρεπορτάζ σερφάροντας στο προφίλ του νεκρού στο facebook, πιτσιρικάδες καταλαμβάνουν ραδιοφωνικούς σταθμούς και μιλάνε στον κόσμο που ακούει σε μια γλώσσα το ίδιο ξύλινη με αυτή της εξουσίας στην οποία εναντιώνονται, κυρίες λένε τη γνώμη τους στον αέρα τηλεφωνώντας σε δημοσιογράφους ντίβες και εκφράζοντας την αγανάκτηση τους «πλησιάζουν Χριστούγεννα,

άγιες μέρες, πότε θα σταματήσουν όλα αυτά, φοβάμαι να κατέβω στο κέντρο να πάρω τα απαραίτητα δώρα… Είναι φανερό επέστρεψα στον πολιτισμό…

Περπατούσα στο Κάιρο και όταν με ρωτούσαν από πού είμαι και απαντούσα, όλοι αναφέρονταν στο χαμό που γινόταν στην Ελλάδα. Έχοντας απόσταση από τα πράγματα αστειευόμουν λέγοντας ότι «ωραία δε θα πονοκεφαλιάσω για τα δώρα που θα διαλέξω, θα πάρω σε όλους από ένα Keffiyeh να είναι τουλάχιστον σωστά ντυμένοι για την επανάσταση, να δω την Α και την Γ να πηγαίνουν στη δουλειά με την Παλαιστινιακή μαντίλα και τί στον κόσμο. Ήρθα πίσω και τις βρήκα κρεμασμένες στα περίπτερα (αθάνατο Ελληνικό επιχειρηματικό δαιμόνιο) και τις φίλες μου έτοιμες να αρπαχτούν με το παραμικρό, μη μπορώντας να καταλάβουν τη διαφορά ανάμεσα στο σοβαρό και το αστείο, προφανώς κουρασμένες από τις συζητήσεις των τελευταίων ημερών.

Τριγυρνώ στο άδειο κέντρο με προορισμό τα Εξάρχεια, η Α στο τηλέφωνο φρικαρισμένη προσπαθεί να με αποτρέψει με διάφορους τρόπους. Της λέω να αφήσει τα μαμαδίστικα και το κλείνω. Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν ένιωσα ιδιαίτερα άνετα στα Εξάρχεια , ούτε και στο Κολωνάκι (πάνω κάτω για τους ίδιους περίπου λόγους, που έχουν να κάνουν με την ψυχοσύνθεσή μου) εδώ που τα λέμε, αλλά βρίσκω αδιανόητο να περπατάω πριν λίγες ώρες στις γειτονιές του Καϊρου, χωρίς να τρέχει κάστανο και να προσπαθούν (όχι μόνο η Α και τα media) να με κάνουν να μη νιώθω ασφαλής σε μια πόλη που στην τελική ξέρω λίγο καλύτερα.

Ακολουθούν κι άλλες συζητήσεις και άλλοι καυγάδες . Το βρίσκω αυτό όλο πολύ ενδιαφέρον, προτιμώ να μου τη λέει κάποιος παρά να μην έχει καθόλου άποψη. Όσο για τη δική μου στάση; Είναι πάνω κάτω ίδια όπως στις περισσότερες περιπτώσεις. Λίγο εριστική, λίγο απαισιόδοξη, μερικές φορές αντιφατική και άλλες απλά ισοπεδωτική. Τι θες να σου πω ότι στεναχωρήθηκα που είδα καμένα τα Starbucks ή τις τράπεζες; Καρφί δε μου καίγεται είμαι σίγουρη ότι ήταν ασφαλισμένα και με το παραπάνω, από την άλλη καρφί δε μου καίγεται και για όλους αυτούς που κλαίγονται ότι η τράπεζα θα τους πάρει το σπίτι που υποθήκευσαν φορτώνοντας πιστωτικές κάρτες για να ζήσουν τη ζωή κάποιου άλλου. Δεν πιστεύω στη βία (πάνω μου) αλλά θα φρίκαρα περισσότερο αν γινόταν ό,τι έγινε και δεν αντιδρούσε κανείς. Μου άρεσε που οι πιτσιρικάδες κατέλαβαν τον Best, αλλά προτιμούσα τις στιγμές που η γλώσσα τους ήταν επιθετική και προσβλητική («κάτσε και δες μας απόψε στην τηλεόραση από τον καναπέ σου χωρίς να αντιδράς» )παρά όταν μιλούσαν με τσιτάτα άλλων. Ξενερώνω που σαν χώρα και σαν άνθρωποι για μια ακόμα φορά πήραμε (όλοι: πολιτικοί, πολίτες, αναρχικοί -ή όπως θες πες τους- δημοσιογράφοι) μια ιστορία και την τραβήξαμε από τα μαλλιά καταντώντας τη σχεδόν γελοία. Πήγαμε στα Εξάρχεια για την έκθεση του S και όταν η Μ μου είπε να περάσουμε από το σημείο που σκοτώθηκε το παιδί να ανάψουμε ένα κερί της απάντησα ότι δεν θα το κάνω και άγιο. Κάπου παρακάτω σε ένα τοίχο διαβάζω «Αλέξη ζεις». Φυσικά και ζει, μόνο που τον λένε Κούγια… τον άλλον φίλε τον τρώνε τα σκουλήκια, θα μείνει δεκαπέντε χρονών για πάντα και σε λίγο καιρό εσύ θα τον ξεχάσεις είτε γιατί η ζωη προχωράει, είτε γιατί θα έχεις βρει κάποια άλλη καραμέλα. Δεν νομίζω ότι θα έβγαινα ποτέ να κάψω ή να σπάσω τίποτα (άμα χρειαστεί να εκτονωθώ σπάω και στο σπίτι μου) αλλά ευχαρίστως θα πλάκωνα στις μπάτσες τον Κούγια (είπαμε είμαι κατά της βίας ΠΑΝΩ ΜΟΥ) απορώ πως ανήκει αυτός ο άνθρωπος ακόμα στο Δικηγορικό Σύλλογο (ή μάλλον τώρα που το ξανασκέφτομαι δεν απορώ καθόλου…) και δεν αναφέρομαι στο ότι υπερασπίζεται τους αστυνομικούς (ο καθένας έχει δικαίωμα υπεράσπισης σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα) αναφέρομαι στις ανεγκέφαλες και εξοργιστικές δηλώσεις και πράξεις που έχει κάνει κατά καιρούς και τώρα ειδικότερα.

Πιστεύω πως ο θάνατος του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου αποτέλεσε μια αφορμή για ξέσπασμα απέναντι σε πολλά από όσα συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό γύρω μας, για τους πιτσιρικάδες σαν τα μεγάλα μου ανίψια έχει και μια δόση μελό επανάστασης, η αλήθεια είναι ότι η ιστορία κατά καιρούς έχει δείξει ότι τα πράγματα αλλάζουν τις πιο πολλές φορές μέσα από τη βία, αλλά για να υπάρξει μια επανάσταση θα πρέπει ο κόσμος που θα κατέβει να τα σπάσει στους δρόμους να μην ανησυχεί ότι μπορεί να καεί και το δικό του αυτοκίνητο, που δεν έχει ξεχρεώσει ακόμα στην τράπεζα και κάτι τέτοιο νομίζω ότι ακόμα αργεί να γίνει, σε μια χώρα που το σημαντικότερο πράγμα δεν είναι ποιος είσαι αλλά ποιος φαίνεσαι, που υπάρχουν γκόμενες που δουλεύουν σε δυο δουλειές για να πάρουν μια τσάντα που κάνει 3500 ευρώ και μετά μιλάνε μόνο γι’ αυτή σαν να απέκτησε ξαφνικά η ζωή τους νόημα, που γονείς πληρώνουν λογαριασμούς κινητών των βλασταριών τους αξίας 2-2400 ευρώ (που σκατά μίλαγε;) αντί να τους σπάσουν τα γαμωτηλέφωνα (είπαμε είμαι κατά της βίας πάνω μου) το πένθος εκφράζεται με κλαμπ στο facebook (καλά αυτό μπορεί να είναι και τρόπος έκφρασης της νέας γενιάς που απλά εμένα μου φαίνεται αστείος) που υπάρχουν άνθρωποι που σκέφτονται περνώντας τα πάντα μέσα από το φίλτρο της κομματικής τους ταυτότητας και που ο καθένας είναι τόσο πολύ χωμένος στα προβλήματα του και στο μικρόκοσμό του που δεν έχει πάρει πρέφα τι γίνεται γύρω του και στον κόσμο γενικότερα και φυσικά δε βγάζω καθόλου τον εαυτό μου απ’ έξω, που ξενερώνω όταν μια βόλτα στο u-tube για να κάνω update στα γεγονότα που έχασα, μου χαλάει σε χρόνο dt το buzz ενός από τα πιο ενδιαφέροντα ταξίδια που έχω κάνει.

Bitch Girl

...και συ κρατάς ένα κερί μέσα στη μπόρα...*

2008-12-06T02:07:00.002+02:00

Ήταν κάπου στο καλοκαίρι του ’97, δούλευα σε άλλη δουλειά το πρωί και σε άλλη το βράδυ, στο ενδιάμεσο κοιμόμουν για να φορτίζω μπαταρίες, καθώς πολλές φορές το πρωινό ξύπνημα απείχε κανα δίωρο από την επιστροφή στο σπίτι και στο κρεβάτι μου, όχι επειδή δούλευα ως πάρα πολύ αργά, αλλά επειδή κάθε φορά που τελείωνα όλο και κάποιο(α) ρεμάλι(α) με περίμενε για να βγούμε, άλλωστε παθαίνω πάντα κάτι όταν δουλεύω πολλές ώρες, βγαίνω για να αποδείξω στον εαυτό μου ότι ζω, ότι έχω προσωπικό χρόνο βρε αδελφέ (ΜαΣκού bro γενικά μιλάω, χε). Συνήθιζα να ξυπνάω κατά τις επτά, να βάζω μουσική και να αράζω χαλαρά στη βεράντα με τον αδελφό μου, το στερεοφωνικό έπαιζε δυνατά και το αεράκι που κούναγε τις κουρτίνες του σαλονιού ανακατευόταν με παζλ, μικρά αγόρια, σκύλους, φάλαινες, ποπ κατσαρίδες… ήχους και στίχους από τη Ντισκολάτα. Η μάνα μου την είχε πατήσει κανα δυο φορές και νόμιζε ότι τη φωνάζαμε όταν ξεκινούσε το Mικρό Aγόρι και μια φορά κάτι τουρίστες είχαν ρωτήσει τον πατέρα μου, που καθόταν στην είσοδο του σπιτιού, δυο ορόφους πιο κάτω, τι ώρα ανοίγει το club, ενώ έπαιζε η Νέα Ζωή 705.

Ένα καλοκαίρι πριν, ένα καυτό απόγευμα έβλεπα για πρώτη και τελευταία φορά τους Στέρεο Νόβα live, σε μια από τiς ωραιότερες (και επεισοδιακές σκηνικά και παρασκηνιακά) συναυλίες που έχω πάει στη ζωή μου. Καθόμασταν με τον Ρ και τον S οκλαδόν στο τσιμέντο στη Δραπετσώνα, κάνοντας πλάκες και γελώντας μεταξύ μας χωρίς να πολύδίνουμε σημασία στη σκηνή, που μέχρι εκείνη τη στιγμή έπαιζαν ψιλοαδιάφορα ρεγγεwannabe γκρουπάκια, όταν ξαφνικά η μουσική αλλάζει και την προσοχή μας τραβάει ένας τύπος που βγαίνει σέρνοντας έναν άλλο, που περπατάει στα τέσσερα σαν σκύλος, δεμένο με ένα λουρί. Το μάθημα είχε ξεκινήσει και παραμένει ακόμα αξέχαστο.

Πριν δυο χρόνια καλοκαίρι και πάλι, ξημερώματα αυτή τη φορά όμως, είμαι χυμένη σε έναν καναπέ και κατά πάσα πιθανότητα σκέφτομαι ότι είναι αργάάάάά και το πρωίίίίίίί δουλεεεεεεεεύω ( όσο και να θέλεις εσύ να αποδείξεις στον εαυτό σου ότι ζει ξενυχτώντας συνεχόμενα αφού πρώτα έχει δουλέψει σε δύο δουλειές, αυτός δεν πείθεται και τόσο εύκολα ίσως επειδή η πρώτη παράγραφος αυτού του ποστ απέχει από την τρίτη καμιά δεκαριά χρόνια, τι να κάνει και ο εαυτός κάποια στιγμή ρετάρει, παίζουν ρόλο και οι πολλαπλές προσωπικότητες καταλαβαίνεις… όχι;) αλλά αποφεύγω να κάνω την απαγορευμένη ερώτηση «τι ώρα είναι» γιατί κάθε φορά που γίνεται αυτό ,οι άλλοι δυο που βρίσκονται στο δωμάτιο με φρικάρουν απαντώντας πχ 06:30, ενώ είναι κανονικά 05:45 και εγώ σαν ψάρι την πατάω πάντα. Είναι σειρά του S να κάνει τον dj, εδώ που τα λέμε και δική μου να ήταν δεν υπήρχε περίπτωση να σηκωθώ από τον καναπέ, άσε που αυτό που διαλέγει είναι αυτό ακριβώς που σκεφτόμουν κι απ’ ότι φαίνεται όχι μόνο εγώ γιατί από τον άλλο καναπέ (και κλασσική θέση τουΖ) ακούγεται ένα « αυτό φίλε είναι ό,τι πρέπει». Οι Στέρεο Νόβα αρχίζουν να μετράνε ξανά (ύστερα από πολύ καιρό) από το μηδέν ως το άπειρο και το BLT έχει συντονιστεί για μια ακόμα φορά.

Μιλούσα με τον κολλητό μου στο τηλέφωνο νωρίτερα, μου έλεγε ότι η Πέτρου Ράλλη είναι κλειστή λόγω διαδήλωσης και πάει με τα πόδια στη συναυλία, απειλούσε Θεούς (τους DM συγκεκριμένα) και δαίμονες (μπορείς να βάλεις και δω τους DM, o Dave δεν νομίζω ότι θα παρεξηγηθεί…) υπονοώντας ότι για κάποιο λόγο είναι δικό μου το φταίξιμο (στάνταρ οι Πακιστανοί μετανάστες που έκλεισαν το δρόμο είναι υποχείρια μου). Γελάω και τον πειράζω για μια ακόμα φορά σήμερα, του καημένου του έχει κάτσει άσχημα που δεν είμαστε μαζί του, ίσως επειδή δεν θα υπάρξει άλλη ευκαιρία να τους δούμε, ίσως επειδή οι Στέρεο Νόβα δεν είναι απλά συγκρότημα, μουσική ή στίχοι αλλά κομμάτι από τη ζωή και τους φίλους μας και ίσως επειδή ένα μέρος αυτού του κομματιού είναι πια απλά αναμνήσεις.

Τι είναι μια ανάμνηση στ' αλήθεια;
μια μεγάλη σκιά που χάνεται στη νύχτα.

Bitch Girl

* ποτέ δεν ξέρεις, μπορεί η φλόγα να είναι πιο δυνατή απ' τη βροχή ;)

Trick or treat?

2008-12-01T01:10:00.007+02:00

Φτάσαμε στο Fuzz καθυστερημένα, ευτυχώς γιατί γλυτώσαμε το να είμαστε κάμποση ώρα παραπάνω στημένοι στο κρύο με τα αυτοκίνητα στη Βουλιαγμένης να περνάνε ξυστά από δίπλα μας. Οι πόρτες για κάποιο λόγο δεν ανοίγουν, η συναυλία δεν αρχίζει με τους καλύτερους οιωνούς και κερδίζει σίγουρα μια θέση στη λίστα Χειρότερη Είσοδος Σε Live (που στην κορυφή της έχει αυτό των Cure το ’95 στην Αλεξάνδρας, κορυφή δυστυχώς και σε πολλές άλλες χειροτεροκάτι λίστες). Γύρω μας μοδάτα εναλλακτικά τυπάκια με τις απαραίτητες τραγιάσκες και τις τρύπες στη μύτη (που πάντα με αηδιάζουν, τις βλέπω και σκέφτομαι με τη μία μύξες κολλημένες στο κούμπωμα του σκουλαρικιού… μπλιαχ) με κάνουν να χαμογελάω σκεπτόμενη ότι δεν χωνεύω ούτε τα άντερα μου τελικά, πράγμα που εξηγεί την αδυναμία/αντίστασή μου να νιώσω μέρος μιας μεγάλης ομάδας, κόμματος ή οτιδήποτε άλλου προϋποθέτει κοινό τρόπο σκέψης, ντυσίματος κλπ .

Κάποια στιγμή (μετά από αρκετές διαμαρτυρίες) οι πόρτες ανοίγουν και γω φθάνω πιο κοντά στο δώρο των γενεθλίων μου (μπορεί να μην αντέχω τις μεγάλες ομάδες, αλλά τα πάω μια χαρά με τις μικρές, ένα από τα θετικά τους είναι ότι αυτοί που σε ξέρουν καλά σου παίρνουν δώρα που σου αρέσουν για τα γενέθλια σου, όπως εισιτήρια για συναυλίες και σε βοηθάνε να ξεπεράσεις πιο εύκολα την κρίση της μέσης ηλικίας ,που σου έπεσε κάπως βαριά είναι η αλήθεια).

Η αλήθεια είναι επίσης ότι δεν περίμενα πολλά από τον Tricky, θεωρούσα ότι η στιγμή του pick του είχε περάσει και μάλλον ήταν σε μια συναυλία από αυτές που έχω χάσει, σε ένα (πιο) σκοτεινό (απ’ ότι συνήθως) Ρόδον κάπου στα 90’s. Το να μην περιμένεις πολλά δενκακό ειδικά αν αυτό που βλέπεις σε εκπλήσσει κάποια στιγμή ευχάριστα, πράγμα που στην συγκεκριμένη περίπτωση φαινόταν χλωμό (έως πελιδνό) καθώς οι κακοί οιωνοί πλήθαιναν.

Το έχω ξαναπεί αλλά η επανάληψη δε βλάπτει (εκτός να είναι η χιλιοστή φορά που το Μega προβάλει το Ρετιρέ και εσύ είσαι άρρωστος με σαράντα πυρετό Αύγουστο μήνα στο κρεβάτι, χωρίς άλλη επιλογή εκτός από telemarketing…) αυτοί που διαλέγουν τη μουσική που παίζει πρωτού βγει το οποιοδήποτε συγκρότημα γιατί είναι τόόόόόσο άκυροι; Τον Tricky περιμένω να δω ρε φίλε, όχι την Έφη Θώδη να διασκευάζει The 4 Seasons, αν ήταν djs σε στριπτιτζάδικο και έβγαινε η τύπισσα να χορέψει τι θα έπαιζαν (όχι μην πεις αυτό που σκέφτεσαι…) ηπειρωτικά πεντατονικά μοιρολόγια;

Κάποτε το μαρτύριο τελειώνει και βγαίνει το συγκρότημα, αφού κάποιος μας έχει προειδοποιήσει ότι υπήρχε τεχνικό πρόβλημα (εξ ου και η καθυστέρηση) και ο Tricky θα τραγουδήσει αν και δε το συνηθίζει με ασύρματο μικρόφωνο. Μετάφραση: η διοργάνωση μας είναι τόσο χάλια, που για να μη φάμε ντομάτες, μετά το κράξιμο που προηγήθηκε, είπαμε να προϊδεάζουμε το κοινό. Ξενερώνω. Το συγκρότημα παίζει ωραία και δυνατά, αλλά ήχος είναι τόσο χάλια που νομίζω ότι η μουσική έρχεται κατά πάνω μου με μοναδικό της σκοπό να με ισοπεδώσει, ο ήχος του συγκροτήματος κουκουλώνει αυτόν του Tricky και της δικιά του που παλεύουν μπροστά με τα μικρόφωνα κι ο φωτισμός είναι αισχρός.

Η κατάσταση παραμένει ίδια και για τα επόμενα κομμάτια μέχρι που η Φραντζέσκα (η έτσι στη θέση της Martina) αρχίζει να τραγουδά το Black Steel . Ο S θυμάται το Γ cafe και ξαφνικά από το πουθενά αρχίζουν να χορεύουν μαζί μας τα φαντάσματα της Θετής Κόρης, της Φάλαινας Δολοφόνου, μιας μεθυσμένης Καθαράς Δευτέρας και μιας εποχής που είναι καταδικασμένη, όπως και τόσες άλλες, να υπάρχει πια σε μερικές (χαμένες) φωτογραφίες. Το περίεργο είναι ότι από εκείνη τη στιγμή και μετά ο ήχος άρχισε να φτιάχνει (όχι ότι έγινε ποτέ τέλειος) και η συναυλία να κάνει μια στροφή προς το καλύτερο.

Ο Tricky ζέστανε με τον τρόπο του σιγά σιγά το (αρχικά/σχετικά) αδιάφορο κοινό, παίζοντας ανάμεσα στη μαυρίλα και στο πριόνι, πολλές φορές δίνοντας περισσότερη έμφαση στο δεύτερο. Κάτι που λέω συνήθως μεταξύ σοβαρού κι αστείου είναι ότι οι περισσότεροι Έλληνες μεταλλάδες όταν μεγαλώνουν γίνονται οι χειρότεροι σκυλάδες, αφού τις πιο πολλές φορές ακολουθούν το είδος για να τη σπάσουν στη μάνα τους (Πάλι τα καβουρντιστήρια ακούς;) Την πεποίθηση μου ενισχύει το γεγονός ότι 7 στους 10 ταξιτζήδες που μας γυρνάνε πίσω από τα διάφορα live ή club έχοντας εξωφωνή Τερλέγκα στο ράδιο, μας λένε ότι μικροί ήταν μέταλλα… Οι ξένοι πάλι απ’ ότι φαίνεται, ίσως επειδή δεν έχουν και τόσο μεγάλο οιδιπόδειο, καταλήγουν σε πιο ηλεκτρονικά μονοπάτια, θυμούμενοι που και που το παρελθόν τους, ειδικά στις συναυλίες (οι Massive Αttack ή ο Μoby αποτελούν τέτοια παραδείγματα). Κάτι που έκανε και ο Tricky με τη σειρά του.

Έπαιζε όπως είπα έτσι κι αλλιώς δυνατά, με μερικά διαλλείματα όπως το Overcome (που παρα λίγο να μας πάρουν τα ζουμιά) και το Makes me wanna die (που δεν νομίζω ότι ήταν καν στην playlist του, αλλά το έβαλε σαν παραγγελιά –χωρίς το χαρτονόμισμα στο κούτελο- αφού του το φώναξαν από το κοινό) και στα πιο πολλά χόρευα με τα πόδια σταθερά (σαν να μου τα είχε βιδώσει κάποιος στο έδαφος) κουνώντας μόνο το σώμα από τα γόνατα και πάνω (το λες και χορό-μέσης-ηλικίας) πολλές φορές σαν υπνωτισμένη, μέχρι που άρχισαν τα encore (ναι τα, ένας από τους λόγους που του δίνω εύσημα είναι ότι βγήκε πάνω από μια φορά και έπαιξε περισσότερο απ’ ότι συνηθίζεται τελευταία).

Το θερμόμετρο είχε ανέβει, κουνιόταν ακόμα κι ο ποζεράς με το περιλαίμιο σκύλου (άμα δε μπορείς να το προφέρεις τι το φοράς;) που στεκόταν δίπλα μου και στη μισή συναυλία έπαιζε με το κινητό του, κάποιος μπροστά μου προσπάθησε αποτυχημένα να κάνει stage diving και γενικά ήμασταν μια ωραία ατμόσφαιρα, που έγινε ωραιότερη με το τελευταίο κομμάτι στο οποίο ενώ περίμενα ότι μπορεί να το παίξει (εξ αιτίας αυτού του ποστ) και παρ’ όλο που ποτέ δε με ενθουσίαζε γενικά(όπως και όλο το είδος ειδικά) βρέθηκα να το τραγουδάω (η καλύτερα να το ουρλιάζω) χοροπηδώντας αφηνιασμένα.

Νομίζω ότι το Ace of spades των Motörhead διασκευασμένο από τον Tricky θα είναι ό,τι πιο κοντινό σε μέταλ εμπειρία θα έχω ποτέ σε συναυλία (ευτυχώς που δε διαβάζει το μπλογκ μου ο Lemmy, θα είχε ξεράσει το Jack του στο πληκτρολόγιο…) και ό,τι χρειαζόμουν στη συγκεκριμένη φάση για να εκτονωθώ και να ξεκολλήσω από τη μιζέρια των τελευταίων ημερών (είπαμε βαριά τα γενέθλια…) O Tricky έκανε την ευχάριστη έκπληξη με μια αξιοπρεπή -παρά τις αντιξοότητες- εμφάνιση και ένα πυροτέχνημα για το τέλος.

Κάτι ώρες αργότερα μπαίνοντας σε ένα ταξί κάπου στο Γκάζι με ρωτάει ο ταρίφας με μουσική υπόκρουση κλαρίνα

Στην Πέγκυ Ζήνα ήσουν;

Όόόόχι απαντάω γελώντας και κρατιέμαι με τα χίλια ζόρια να μην τον ρωτήσω αν μικρός άκουγε μέταλ.

Bitch Girl

msn.

2008-10-29T00:34:00.002+02:00

Δε τα μπορώ άλλο τα ξύδια λέμε, ανακατεύομαι, ξεκινάμε οικονομίες σύντομα... δέχομαι μόνο σοβαρές λύσεις!

Bitch Girl,M.D

Έτσι πως πάμε προβλέπω το επόμενο ποστ να είναι Alice in Chains...χε!

Weird scenes outside the damari...

2008-10-14T00:43:00.008+03:00

Οι μεγαλύτερες ήττες είναι αυτές που δεν περιμένεις.

Η συναυλία έχει τελειώσει, από τα μεγάφωνα ακούγονται τραγούδια από Big Bands (άσχετο αλλά ποιος διαλέγει τη μουσική που παίζει στα διαλλείματα των live και με ποια λογική;) ενώ μέχρι πριν από λίγο έπαιζε μια υπέροχη μπάντα.

Γυρίζω να δω την Κ και τον Γ, αλλά το βλέμμα μου πέφτει σε κάποιον άλλο που εκείνη τη στιγμή βρίσκεται πίσω μου και προχωράει προς την έξοδο.

B.G: Γ;!;!;

. . (= 2’’ που σταμάτησε η καρδιά μου, το μυαλό άστο… άρχισε να ξαναδουλεύει μετά από κανα 2h)

Χαμόγελα/φιλι(α;)/σφιχτή αγκαλιά/γλυκιά ζεστασιά/ευφορία.

Small talk και μια ατάκα που με στέλνει αδιάβαστη, γιατί όπως λέει κι ο ποιητής

You're my kind of guy,
cause I like your style
and you sound as horrible as me,
and I don't mind if you're unkind,
you’re reminding me of me…

Χαμόγελα/φιλι(α;)/σφιχτή αγκαλιά/γλυκιά ζεστασιά/ευφορία.

Χάσιμο στο πλήθος.

Υστερικό γέλιο/παρ’ ολίγον κλάμα/ξυστό εγκεφαλικό/νιρβάνα/περπάτημα:«τα ζόμπι είναι χορτοφάγα».

…και θα μου πεις έπρεπε να: περάσεις με το φέρυ μια θάλασσα, να διασχίσεις με το αυτοκίνητο δυο στεριές, να φας την πόρτα του αυτοκινήτου στο κεφάλι, να πάρεις δύο τρόλεϊ και ένα τραίνο, να ανέβεις ένα βουνό, να φτάσεις σε ένα νταμάρι, για να πας σε μια συναυλία -που μέχρι την τελευταία στιγμή δεν ήξερες αν ήθελες να δεις- ενός γκρουπ που σου θυμίζει χαρακτηριστικά έναν dj*, που ήξερες από πριν ότι σίγουρα δε θα βρισκόταν ανάμεσα στον κόσμο κι αφού έχεις χοροπηδήσει/ουρλιάξει/χορέψει/τραγουδήσει/εν ολίγις έχεις περάσει τζάμι τέλος πάντων, να συναντήσεις έναν άλλον τύπο που είχες να δεις δέκα χρόνια και την τελευταία φορά τον είχες πετύχει πάλι σε συναυλία αγκαλιά με τον τελευταίο άνθρωπο που θα περίμενες και τύχαινε να είναι η πρώτη σοβαρή γκόμενα που είχε ο κολλητός σου (ενώ ξέρεις ότι τέτοια σκηνικά συμβαίνουν μόνο σε σήριαλ του Παπακαλιάτη, γιατί μόνο εκεί υπάρχει περίπτωση να συναντηθούν δυο παράλληλα σύμπαντα…) και (εδώ τώρα κάπου σκέφτεσαι ότι αυτή η πρόταση είναι υπερβολικά μεγάλη και έχεις δίκιο, υπομονή κάπου θα καταλήξω, άλλωστε εσύ ρωτάς και εγώ απαντώ …το λένε και σχιζοφρένεια αυτό νομίζω…. ναι οk και οι παρενθέσεις μεγάλες είναι, αλλά μη με πολυζαλίζεις!) αφού σκεφτείς ότι παρ’ όλο που εσύ έχεις αλλάξει και παρ’ όλο που τα αγόρια/ξωτικά που γούσταρες στα είκοσι, έχουν δέσει και έχουν γίνει άντρες μπορούν ακόμα να συνοψίζουν με δυο λέξεις (έναν αριθμό και μια βρισιά, για την ακρίβεια) ό,τι (χειρότερο) σκέφτεσαι τον τελευταίο μήνα και αυτό σου έχει λείψει, για να καταλάβεις ότι αυτό που χρειάζεσαι επειγόντως είναι να ερωτευτείς ξανά;

Όχι… δεν ξέρω… ναι ρε φίλε, τι να κάνουμε; Αφού συναισθηματικά είμαι άτομο με ιδιαίτερες ανικανότητες.

(Τελικά μπορεί και να φταίει το χτύπημα στην πόρτα του αυτοκινήτου, να έχω πάθει απλά διάσειση ή κάτι τέτοιο …ναι καλά… μου άφησε καρούμπαλο btw.)

Δεν πιστεύω μετά από όλα αυτά να περιμένεις και review από Thievery έτσι; Και ναι Weird scenes outside the quarry είναι το σωστό, πάλι δίκιο έχεις… να μη σου πω ότι weird scenes inside the goldmine είναι το σωστότερο.

Μήπως αφού έτσι κι αλλιώς σε αυτό το ποστ μόνη μου ρωτάω μόνη μου απαντάω να κλείσω τα σχόλια; Μπα…

Bitch Girl

*dj: προσφώνηση που χρησιμοποιείται συχνά από την παρέα μου χωρίς απαραίτητα (ή σχεδόν καθόλου) να έχει σχέση με το επάγγελμα του άλλου, βολική όταν δε θυμάσαι ονόματα, κάτι που στην προκειμένη περίπτωση φυσικά δεν ισχύει.

Miles Away (απ' τη σκηνή).

2008-10-02T01:09:00.009+03:00

Το ραντεβού στον σταθμό του ηλεκτρικού ήταν για τις 17:30, φτάνω έξι παρά και καταϊδρωμένη, αφού έχω οργώσει νωρίτερα το μισό Πειραιά, προσπαθώντας να χωρέσω ένα σωρό πράγματα, μέσα σε λίγες ώρες. Ο Γ και ο S με περιμένουν καρτερικά. Χαιρετιόμαστε και την ώρα που πάμε να μπούμε στο τραίνο, λέω του Γ «το τσαντάκι το ’φερες;» και ο Γ λέει απλά «ωχ!». Στο καράβι για τον Πειραιά συνειδητοποίησα ότι τα ρούχα που φορούσα δεν είχαν τσέπες κι ο Γ που θα ερχόταν με το επόμενο πλοίο, ανέλαβε να μου φέρει ένα από τα μικρά τσαντάκια μου. Αποφασίζει να βγει έξω και να πάει να αγοράσει ένα, παρά τις προσπάθειες μου να τον μεταπείσω. Γυρίζει μετά από λίγο, κρατώντας ένα γκριζόμαυρο «για να πηγαίνει με τα ρούχα μου», μου το δίνει και μπαίνουμε στο τραίνο. «Ρε συ τι είναι αυτά τα 69 69 69 που έχει πάνω;» τον ρωτάω παρατηρώντας πιο προσεκτικά το νέο μου απόκτημα, «Ποια 69, βρε άσχετη ολόκληρο Gucci σου πήρα!» μου απαντά, βάζουμε και οι τρεις τα γέλια και σιγά σιγά αρχίζουμε και βρίσκουμε το ρυθμό μας, αυτοί με το παραπάνω γιατί συνεχίζουν να με δουλεύουν για αρκετή ώρα. Κρύβω το τσαντί πίσω από την πλάτη μου, όχι επειδή είναι μαϊμού, αλλά επειδή είναι Gucci, δε φτάνει που πάω πρώτη φορά σε συναυλία με τσάντα, είναι και μάρκας… έχω και μια εικόνα να προστατέψω, καταλαβαίνεις (όχι ε; δεν πειράζει).

Το βαγόνι έχει αρχίσει και γεμίζει. Πάνω από το κεφάλι μου συζητάνε μια δασκάλα του Δημοτικού με τη φίλη της. Η δασκάλα βλέποντας τον κόσμο που πάει στη συναυλία ξεσπαθώνει, στα αυτιά μου έρχονται σκόρπια λόγια (μιλάω ταυτόχρονα και με τα παιδιά) για την υποκουλτούρα και το τέλος του πολιτισμού, αυτή το είπε πολύ πιο ωραία ρε γαμώτο και γι΄αυτό γυρίζω στον S και του λέω «θυμήσου το, να το γράψουμε» κι αυτός μου απαντάει «το έκανα delete ήδη, όπως όλες τις άχρηστες πληροφορίες». Η κυρία πάνω από το κεφάλι μου συνεχίζει την προσπάθειά της να αναλύσει πολιτικοικονομικοπολιτισμικά κάτι τελείως απλό και εμείς βάζουμε τα γέλια. Από αυτή τη στιγμή και μετά δε, με πιάνει το αντιδραστικό μου (όχι ότι ήθελα και πολύ) και μια διάθεση κανιβαλισμού, που θα βοηθηθεί και από αυτή των υπολοίπων και θα με ακολουθήσει ως το τέλος της συναυλίας.

Κάποια στιγμή φτάνουμε στην Ειρήνη. Τηλέφωνα που βαράνε. Φίλοι που έχουν φτάσει πριν από μας κι άλλοι που είναι ακόμα στο δρόμο. Οι μεγάλες συναυλίες είναι σαν γιορτές. Μια αφορμή για να συγκεντρωθεί η (ευρύτερη) οικογένεια. Καθόμαστε στο σταθμό και περιμένουμε τον ( τρίτο μου) παππού. Έχουμε να βρεθούμε μαζί σε συναυλία από τους DM, στον ίδιο πάνω κάτω χώρο. Μιλάω με τον Β «θα αργήσουμε λίγο αν είναι προχώρα πιο μπροστά και θα σε βρούμε, όχι ότι θα βλέπουμε τίποτα, έτσι κι αλλιώς» συμφωνώ γελώντας και το κλείνω. Χαζεύω τον κόσμο. Το πιο αλλοπρόσαλλο κοινό που έχω δει ποτέ σε συναυλία. Φρικιά, trendy, ξωτικά με μπλε μαλλιά, φλώροι με t-shirts της συναυλίας και γιακαδάκι, celebs, κορίτσια γραφείου, κυρίες με παγιέτες, γονείς με παιδιά (υποψιάζομαι ότι πρέπει να ήταν από τις λίγες συναυλίες που οι γονείς γνώριζαν όντως ποιος έπαιζε) drug queens. Το fan base της κυρίας Ciccone ήταν αν μη τι άλλο πολύχρωμο, πολυποίκιλο, όλων των φύλλων και των τάξεων. Κάποια στιγμή φτάνει κι ο παππούς και πάμε να βρούμε τη Μτ και τον Σ που είναι πιο μπροστά, μπαίνουμε στο στάδιο την ώρα που κλείνουν τα φώτα για να αρχίσει η σαπορτδεθυμαμαιπωστηνλενε.

Καταφέρνουμε να φτάσουμε αρκετά μπροστά, αλλά όχι ότι έχει και μεγάλη διαφορά. Κοιτάω γύρω μου να δω τι γίνεται και ξαφνικά έχω την αίσθηση ότι παίζω σε ταινία του Carpenter στο Village of the Damned συγκεκριμένα.

Τόσες πολλές ντεκαπαρισμένες ξανθιές σε συναυλία δεν είχα ξαναδεί…ήμασταν περικυκλωμένοι σου λέω... Δύο απ’ αυτές στέκονται δίπλα μου , τη μία την κρατούσαν (μάλλον) δεμένη και αφού έσπασε τις αλυσίδες είπε να τις φοράει στο λαιμό σαν αναμνηστικό ή κάτι τέτοιο ή μια άλλη εξήγηση είναι ότι ακούγοντας Madonna έκανε λάθος συνειρμό και ήρθε στη συναυλία ντυμένη Παναγία Μαλεβή, μαζί με όλα τα τάματα κρεμασμένα.

Αποφασίζουμε με τη Μτ να πάμε προς τα δεξιά να τσεκάρουμε μπας και βλέπουμε καλύτερα, φτάνουμε μέχρι τα κάγκελα, τζίφος και γυρίζουμε τα πίσω μπρος. Φτάνουμε στους υπόλοιπους με μια στάση στις ξανθιές, η μία γυρίζει και μου λέει «που πάτε μια από εδώ, μια από εκεί;» «Η πρώτη σας συναυλία είναι;» ρωτάω με τη σειρά μου «Όχι έχω πάει και σε άλλες», «Δε φαίνεται» λέω και προχωράω, αλλά πέφτω στην Παναγία τη Μαλεβή -βοήθειά μας- που μου ανακοινώνει «εδώ είναι η θέση μου!» «Τις κατουράμε, για να ξέρω;» απαντάω με ερώτηση, αυτή μου ξινίζει τα μούτρα και γυρίζει στη φίλη της. Αρχίζουν να μιλάνε για πιο σοβαρά θέματα: αυτός είναι κριός και εκείνη δίδυμοι (ή το αντίθετο θα σε γελάσω και δε θέλω) εκρηκτικός συνδυασμός πάντως. Σκέφτομαι ότι δεν είναι δυνατόν ακόμα και εδώ πάλι σε συζητήσεις για ζώδια πέφτω, ποιος με έχει καταραστεί και τέτοια και πάω και κάθομαι δίπλα στον παππού, ο οποίος δεν έχει χάσει χρόνο και έχει αρχίσει τις κοινωνικότητες με γύρω παρέες που τον κερνάνε μπύρες και τσικουδιές …να μη του μοιάσω καθόλου όμως… λογικό από μια μεριά, αφού δεν έχουμε καμία συγγένεια… κάποια στιγμή γυρίζει και μου λέει «Σε συναυλία του Μαζωνάκη ήρθες με το Gucci;» κοιτάζονται με τον Γ και γελάνε τα καθάρματα «Με τόσες ξανθιές γύρω μας σαν συναυλία του Μαζωνάκη δεν είναι ρε παππού;» του γυρίζω γελώντας και γω. Έρχονται επιτέλους και ο Β με τον Α. Τους λέω να προσέξουν που θα καθίσουν, γιατί οι θέσεις είναι καθορισμένες. Η Παναγία η Μαλεβή με κοιτάει στραβά, αλλά θυμάσαι τι έλεγα πριν για την εριστική μου διάθεση, είναι να μην μου πατήσεις τον κάλο, μετά δε σταματάω με τίποτα.

Με πιάνει το μαμαδίστικό μου και ανησυχώ λίγο για τον Σ που είναι πολύ ήρεμο παιδί, αλλά σήμερα φαίνεται λίγο έξω από τα νερά του. Είναι η πρώτη του συναυλία, τον ξεπαρθενέψαμε κι αυτόν. Τα φώτα σβήνουν. Ο κόσμος περιμένει με αγωνία και στη σκηνή βγαίνει η Ματζ. Χοροπηδάω λίγο μπας και δω τίποτα αλλά σιγά μη… Αρκούμαι στις γιγαντοοθόνες, ψιλοξενερωμένη είναι η αλήθεια, θα μου πεις «τι περίμενες;» Και θα σου απαντήσω «ξέρω γω;». Η Παναγία η Μαλεβή σπρώχνεται δίπλα μου. Γυρίζω και με πολύ ψαρωτικό ύφος της λέω «η θέση σου είναι πιο πίσω» αυτή τα παίρνει στο κρανίο και μου λέει «Άκου να σου πω κάτι κοπελιά πήγατε, ήρθατε, όλο μιλάς και δε λέω τίποτα…» «Επειδή δε λες τίποτα συνεχίζω» την κόβω γελώντας και σταματάει. Θα την αφήσω ήσυχη τελικά, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά επειδή φεύγουμε για να πάμε πίσω. Άλλη μια πρωτιά, ποτέ άλλοτε δεν έχω γυρίσει πιο πίσω σε live. Η παρέα ήταν διχασμένη, αλλά αφού έτσι κι αλλιώς δεν είχε και πολλή σημασία που θα καθόμασταν άρχισε η οπισθοχώρηση. Σε κάποια στιγμή ενώ προχωράω μπροστά (προς τα πίσω) ακούω τον Σ να λέει με έντονο τρόπο «Σε συναυλία ήρθες; Τι περίμενες;» ήταν η σειρά του να πλακωθεί με την ξανθιά. Από αυτό το σημείο και μετά σταμάτησα να ανησυχώ, είχε πλέον ενηλικιωθεί συναυλιακά μέσα σε πολύ λίγη ώρα…

Φτάνοντας πιο πίσω πέφτουμε πάνω στην υπόλοιπη παρέα. Ανεβαίνω και σε ένα μικρό σκαλοπατάκι (μια κατασκευή με τάβλες από τις χειρότερες που έχω συναντήσει, που και καλά προστάτευε το γκαζόν) και βρίσκομαι πάλι δίπλα σε μια ξανθιά, φυσική αυτή τη φορά και μάλλον Σκωτσέζα. Η Madonna κάνει διάφορα πάνω στη σκηνή, σκοινάκι, βόλτες με αυτοκίνητο, χορεύει, τρέχει, παίζει κιθάρα, αλλάζει ρούχα, περνά πολιτικά μηνύματα και στο τραγούδι της απατημένης-σαν-και-μένα-καμιά-she’s not me χτυπιέται στα πατώματα και φιλάει ένα από τα κορίτσια του chorus, αφού του βάζει ένα ύφασμα (ή κάτι τέτοιο) στο πρόσωπο. Οι κυρίες με τις παγιέτες, οι γονείς και τα κορίτσια του γραφείου ανατριχιάζουν απ’ το ξάφνιασμα και γω από το πόσο προβλέψιμο ήταν (να μην πω και για αυτό το πράμα στη μάπα….. μπρρρ ασφυξία). Αυτά που με συγκίνησαν όντως (μη σου πω ότι τα ζήλεψα κι όλας…) ήταν τα γυαλιά ηλίου καρδούλες (Λολίτα και έτσι) που μου έχουν μείνει παιδικό απωθημένο, γιατί τα ζητούσα αλλά δε μου τα πήραν ποτέ.

Ο ήχος έρχεται στα αυτιά μου μπουκωμένος, τα περισσότερα κομμάτια είναι πειραγμένα προς το καλύτερο, χορεύω, τραγουδάω και χαμογελάω κάθε φορά που ακούω τη ΜαΒε να μου φωνάζει «πήδα τώρα», τις στιγμές που έχει ορατότητα στη σκηνή. Από τα καλύτερα στιγμιότυπα, για μένα τα κινούμενα σκίτσα του Haring, το here comes the rain again, το ray of light και φυσικά το like a prayer, τζάμι σε διασκευή πριόνι και μένα να έχω την καλύτερη οπτική γωνία στη σκηνή απ’ όλη τη βραδιά (έβλεπα δηλαδή ένα μυρμήγκι με μια τούφα ξανθά μαλλιά κάπου στο βάθος) και να τραγουδάω εξωφωνή μαζί με την διπλανή ξανθιά, η οποία παίρνει θάρρος και θέλει να μου ζωγραφίσει το πρόσωπο με ένα μαρκαδόρο που φωσφορίζει στο σκοτάδι, αφού πρώτα έχει κάνει ένα X στο μπράτσο του Γ, της κόβω τη φόρα γρήγορα (είπαμε οι οικειότητες δεν είναι το φόρτε μου). Ο Α με ρωτάει τι έπαθα και του απαντάω «Παίρνουν αυτοί ναρκωτικά και έρχονται στις συναυλίες και θα την πληρώσω εγώ;» μου ρίχνει ένα συνωμοτικό βλέμμα και πεθαίνουμε στα γέλια.

Κάποια στιγμή η Madonna δηλώνει "This is the best show you’ve ever seen" ή κάτι τέτοιο και απαντάμε ταυτόχρονα με τον Β ότι έχουμε δει και καλύτερα. Δεν ξέρω, αν όντως το έβλεπα ίσως ήταν απ’ τα καλά, αν και έχω την εντύπωση ότι το προηγούμενό της ήταν πιο ωραίο, θα έχω μια πιο σφαιρική εικόνα κατά τα Χριστούγεννα ή όποτε τέλος πάντων το κατεβάσουμε και το δούμε τρώγοντας πίτσες. Γυρίζοντας σπίτι ευχαριστημένη, αλλά και ελαφρώς ανικανοποίητη, σκεφτόμουν ότι ίσως τελικά αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος για να δεις ένα τέτοιο show, σε μια μεγάλη tv και ξάπλα στον καναπέ ή σε κάποια κερκίδα τέλος πάντων και το λέω εγώ που είμαι παιδί της αρένας. Οι συναυλίες σε στάδια δε μου πάνε καθόλου. Τώρα που το ξανασκέφτομαι όμως… αν έρθουν π.χ οι Peppers θα τους δω από την κερκίδα; Ναι καλά! Τελικά υπάρχει και καλύτερη θέση. Πρώτη σειρά στην αρένα….

Bitch Girl