Μπότες, σπιρούνια και καυτές (των Srortster) σέλες...

Have fun, bro ;)

Είναι πολλά τα λεφτά, Άρη!

Πριν μερικές μέρες ήμουν στην Αθήνα και μετά από πάρα πολύ καιρό ξεφύλλιζα το Αθηνόραμα (το οποίο άσχετα από το που έμενα, για πολλά χρόνια συνήθιζα να το διαβάζω κάθε εβδομάδα, πρέπει να σταμάτησα να το αγοράζω λίγο πριν πεθάνει ο Μπάμπης Ακτσόγλου, που έκανε την κριτική των ταινιών). Διάβασα μια συνέντευξη του Γιάννη Πετρίδη με αφορμή το Once in a lifetime και κόλλησα στη ατάκα του «Ακούω μουσική σαν 18άρης» η οποία έγινε η αφετηρία για μια μακρά συζήτηση με τον κολλητό μου σχετικά με τη μουσική, την απομυθοποίηση ανθρώπων και καταστάσεων (συγκροτημάτων, εταιριών, τρόπου προώθησης) για τον ενθουσιασμό που έχεις όταν ακούς κάτι καινούριο στα 18 και για το πόσο υποψιασμένος είσαι μετά τα 30 και κατέληξα στο συμπέρασμα ότι ζηλεύω τον κύριο Πετρίδη για την παραπάνω φράση.

Την προηγούμενη Τρίτη το βράδυ πάθαινα ένα μικρό εγκεφαλικό παρακολουθώντας στο πέμπτο επεισόδιο της τρίτης σεζόν του Gossip Girl (σωστά διάβασες και ναι συμφωνούμε ότι το σήριαλ το ίδιο φτάνει από μόνο του για να πάθεις εγκεφαλικό, αλλά ας πούμε απλά ότι α) τουλάχιστον βλέπω τηλεόραση σαν 18χρονο, β) εσύ δεν έχεις guilty pleasures; και στην τελική τα πράγματα θα μπορούσαν να ήταν χειρότερα, να έβλεπα π.χ. Grey’s Anatomy ή αν θες να το κάνω πιο hardcore Παπακαλιάτη… τώρα που το ξανασκέφτομαι είναι σαν να βλέπω preview από Παπακαλιάτη, γιατί δεν μπορεί κάτι θα αντιγράψει και από αυτό, εδώ είχε πάρει βραβείο καλύτερου πρωτοτύπου σεναρίου κλέβοντας ολόκληρες σκηνές από το Friends, μαζί με τους διαλόγους…) την Kim Gordon να παντρεύει Rufus -τον πιο ξενέρωτο εναλλακτικό πατέρα σε teen σειρά όλων των εποχών, μόνο και μόνο το όνομά του… Ρούφους, που πάει με τέτοιο όνομα ο άνθρωπος;- και μετά να παίζει με το υπόλοιπο συγκρότημα στη δεξίωση, το Starpower. Θα μου πεις τί κάνεις ποστ μια βδομάδα μετά και θα χεις και δίκιο, αλλά ήθελα να βάλω συνοδευτικά και οπτικό υλικό (μπας και μοιραστώ τον πόνο μου… και το εγκεφαλικό με κανέναν άνθρωπο που να καταλαβαίνει) το οποίο βρήκα μόλις χτες.




Το καλοκαίρι ξαπλωμένη στους Α.Α (βλ προηγούμενο ποστ) διάβαζα ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο στο μουσικό μηνιαίο ένθετο του Observer (τώρα πριν φανταστείς ότι θέλω να το παίξω κάπως, άσε με να πω πρώτα για μια ακόμα φορά ότι όταν έχω κέφι διαβάζω ό,τι βρεθεί μπροστά μου, ακόμα και τον τηλεφωνικό κατάλογο, ήταν μάλλον Αύγουστος και το περιοδικό είχε κυκλοφορήσει από τον περασμένο Φλεβάρη και μου το είχε αφήσει όταν είχε φύγει ο Ι, κατά την γνωστή του πια συνήθεια (οι δουλειές αλλάζουν, οι τουρίστες και τα περιοδικά τους μένουν) που ξεκινούσε με την ερώτηση: Πως γίνεται και συγκροτήματα όπως οι Gossip οφείλουν την επιτυχία τους στο ευρύτερο κοινό σε teen δράματα, όπως το Skins; ( και γω που νόμιζα ότι εκείνο το εξωφυλλάκι της Beth πριν λίγα χρόνια στο NME ήταν αρκετό… αυτό το Skins παραδόξως δεν το έχω δει… για να μη λες.) και συνέχιζε με κάμποσες σελίδες ανάλυση για το πώς πλέον τα soundtracks των σειρών έχουν γίνει ολόκληρη επιστήμη και για το πώς οι εταιρίες και οι manager των καλλιτεχνών που θέλουν να σπρώξουν το προϊόν τους, μπαίνουν στο παιχνίδι και προσπαθούν να βάζουν όσο πιο πολλά τραγούδια μπορούν στα πιο επιτυχημένα νεανικά σήριαλ, για να φτάσουν στα αυτιά -και στα πορτοφόλια- ενός ευρύτερου κοινού. Καλά όλα αυτά, κατανοητά και μέσα στα πλαίσια της απομυθοποίησης και όλων αυτών που έγραφα και πιο πάνω, αλλά πώς να το κάνουμε, αλλιώς είναι να ακούς ένα τραγούδι των Kills όταν χαμουρεύονται οι x ήρωες της x σειράς κι άλλιώς να βλέπεις την Kim να παντρεύει τον Ρούφους, έλεος υπάρχουν και όρια, η Kim ρε φίλε, που την βλέπαμε στη Φρεατίδα να παίζει μπάσο με το τακούνι του παπουτσιού της , η Κim που για χάρη της μετά από αυτό μέχρι και ο Α, που δεν πήγαινε ποτέ του σε συναυλίες, τραβιότανε για να ξαναδεί τους Sonic Youth στο Ρόδον, εντάξει είναι επίσημο πια, φτάνει σιγά σιγά το τέλος του κόσμου.

Ξαναδιαβάζοντας το τέλος της παραπάνω παραγράφου, αντί να φρικάρω περισσότερο, ενθουσιάστηκα. Τελικά ακούω και γω ακόμα μουσική σαν 18χρονο –ίσως όχι ακριβώς όπως το εννοούσε ο Γιάννης Πετρίδης- συνεχίζω να διατηρώ το βίτσιο της ανώριμης ακροάτριας που θέλει συγκεκριμένα πράγματα να αρέσουν μόνο σε αυτήν και τους φίλους της και όχι στον κόσμο όλο, για να παραφράσω λίγο και τον Morrissey, we hate it when our favorite bands become successful, θα ξεχάσω πώς μου τούμπαρε το μάτι την πρώτη φορά που άκουσα το «Λιωμένο Παγωτό» σε club και είδα την τύπισσα που μέχρι πριν χόρευε τσιφτετέλι να τραγουδά με το χέρι ψηλά (στην ίδια σχεδόν στάση) «κι όμως είμαι ακόμα εδώ»;

Αχ! ησύχασα τώρα πάω να δω το επόμενο επεισόδιο, πού ξέρεις μπορεί σε αυτό να κάνει cameo ο Iggy βαφτίζοντας κανα νόθο παιδί του Chuck Bass (κατά κόσμον Ed Westwick και μοναδικού ίσως λόγου για να παρακολουθεί κανείς αυτό το χαζοβιόλικο teen drama).

Bitch Girl

Υ.Γ Καθώς έψαχνα το Wiki για να βάλω το link της Kim, είδα ότι το τέλος του κόσμου είχε αρχίσει να έρχεται μερικά χρόνια νωρίτερα , όταν μαζί με τον Thurston Moore και την κόρη τους έπαιξαν σε ένα επεισόδιο του Gilmore Girls κάνοντας τους τροβαδούρους και τραγουδώντας το What a waste… ο τίτλος του τραγουδιού αν μη τι άλλο, ταιριαζε(ι) γάντι.

I will thunder down everything *

Τελευταίο ραντεβού της σεζόν με το Γιαννάκη, πριν κανα δυο βδομάδες (μετά άρχισαν οι πολλές βροχές και κόπηκαν τα μπάνια). Πρέπει να μην τον είδα μόνο μια Κυριακή φέτος το καλοκαίρι (λόγοι ανωτέρας/κατωτέρας βίας) αλλά όλες τις υπόλοιπες βρισκόμασταν ανελλιπώς στους Α.Α, όχι δεν είμαστε αλκοολικοί (ο Γιαννάκης τουλάχιστον… εγώ ένα Α.Α είμαι σίγουρα, όπως έχω δηλώσει και παλιότερα, Ανώνυμη Ανορθόγραφη, για τα υπόλοιπα απλά δεν παραδέχομαι τίποτα) αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να αποκαλύψω το όνομα της παραλίας, που λειτούργησε σαν ηρεμιστήριο (σύνθετη λέξη από τα ηρεμιστικό και ερημητήριο …για να μαθαίνεις) και βοήθησε με το παρά πάνω να τη βγάλω καθαρή φέτος το καλοκαίρι.


Στο δρόμο , βλέποντας παντού γύρω γύρω ροζ/μωβ/φούξια λουλουδάκια, θυμάμαι το βαφτιστήρι να μου ψιθυρίζει συνωμοτικά στο αυτί πριν λίγες μέρες «Φέτος είμαι στα Κυκλάμινα», Ο θ. μιλά για το πώς είναι ζωγραφισμένη η τάξη του νηπιαγωγείου και η νονά φυσικά συμμερίζεται τον ενθουσιασμό του, γιατί ένα κόλλημα με τα κυκλάμινα το έχει.



Τα γουστάρω, είναι low profile, αλλά τσαμπουκαλεμένα αφού τα βρίσκεις να σκάνε μύτη και στα βράχια ακόμα.


Τραβώ μερικές φωτό και συνεχίζω για την παραλία, με το χέρι στο γκάζι και τα ακουστικά στα αυτιά, όπως πάντα.


Οι ξαπλώστρες έχουν μαζευτεί όλες, η παραλία φαίνεται πιο μεγάλη, ακόμα και ο Γιαννάκης δεν είναι στη θέση του. Θα βρεθούμε πάλι το Μάιο, ελπίζω.

...Ο Γιαννάκης, προφίλ, χε.

Bitch Girl

*Τίτλος άσχετος(;)