Just shoot me.

Μια βδομάδα πριν φύγω για διακοπές κατάφερα να κάψω το ανακυκλωμένο (μτφ: φτιαγμένο από κομμάτια υπολογιστών που παλιότερα χρησιμοποιούσαν κάποιοι άλλοι) pc μου. Σε κάθε άλλη περίπτωση το γεγονός δε θα μου δημιουργούσε καμία ανησυχία γιατί α) δεν ήταν το πρώτο pc που χαλάω (ούτε το δεύτερο… τα κακόμοιρα τα ανακυκλωμένα είναι πιο ευπαθή και γω μάλλον είμαι για τους υπολογιστές ότι η Elmyra Duff για τα ζωάκια…) και β) συνέβη μόλις έμπαινε η Άνοιξη, την εποχή δηλαδή που αρχίζει να μη με χωράει το σπίτι, όχι από όλα αυτά που σαβούρωνα το Χειμώνα (ή μάλλον όχι μόνο απ’ αυτά) αλλά επειδή ο καιρός φτιάχνει, τα πουλάκια κελαηδούν, τα λουλούδια ανθίζουν, νομίζω ότι έφτασε η στιγμή να ερωτευθώ και άλλες τέτοιες ψυχεδελικές παρενέργειες, τις λες και αλλεργίες της εποχής, που ευτυχώς μου περνάνε γρήγορα και με βοηθάνε να καταλάβω πως βγήκαν οι ιστορίες που συνδέουν τις μελισσούλες με την ανθρώπινη συνουσία, τώρα μένει να καταλάβω την άλλη με το μωρό κάτω από το λάχανο, αλλά δε βαριέσαι μικρή είμαι ακόμα…

Σε αυτή όμως την περίπτωση (το χρώμα αλλάζει για καλύτερη σύνδεση με τα προηγούμενα, οι παραληρηματικές μου παρενθέσεις, πρέπει να σε αποσυντονίζουν…) παραλίγο να πάθω εγκεφαλικό, γιατί μετά από ένα μήνα περίπου συνεχούς downloading είχα καταφέρει επιτέλους να κατεβάσω τον 3^ο κύκλο House (seed γαμώ το κέρατό μου!) Βλ. προ προηγούμενο ποστ και την επόμενη στιγμή κολλάει η μαλακία (μτφ: ο υπολογιστής). Τις επόμενες μέρες με διάφορες προσπάθειες (οι κλωτσιές ήταν μία από αυτές, αλλά βοήθησαν μόνο εμένα να αισθανθώ καλύτερα… ) κατάφερα να σώσω κουτσά στραβά τα αρχεία που ήθελα και να γλιτώσω τα υπογλώσσια. Μετά από αυτό αποφάσισα να αγοράσω ένα ολοκαίνουριο pc, καιρός θα μου πεις ήταν και θα χεις και δίκιο.

Ο κολλητός μου ο Ζ μόλις είχε γυρίσει από εξωτικές χώρες, όπου οι άνθρωποι είναι γεμάτοι θετική ενέργεια και χαμογελούν, πράγμα που τον είχε επηρεάσει τα μάλα, εγώ φυσικά το εκμεταλλευτικά πρωτού εξατμιστεί (…αστειεύομαι ο hacker Z βοηθά πάντα, απλά με αυτό τον τρόπο υπογραμμίζω τα ευεργετικά αποτελέσματα, όχι μόνο των δικών μου ταξιδιών, αλλά και των άλλων… Βλ. προηγούμενο ποστ) και κάτσαμε αμέσως να σχεδιάσουμε το pc που θα αγόραζα. Την επόμενη μέρα ήμουν στον Πειραιά και με το χαρτί/σκονάκι/σχέδιο στο χέρι παρήγγειλα τον υπολογιστή μου. Μια που ήμουν στο μαγαζί αγόρασα και μια ψηφιακή μηχανή για να παίζω. Στην ουσία όλο αυτό το ποστ γίνεται για αυτό -το παιχνίδι- τώρα θα μου πεις και οι τέσσερις προηγούμενες παράγραφοι τι ρόλο βαράνε; και θα χεις και δίκιο, αλλά πάντα ήθελα να βάλω την Elmyra σε ένα ποστ καταλαβαίνεις…

Ο βασικός λόγος που την πήρα ήταν στην ουσία εννέα, 1 το ξενέρωμα που έφαγα (για μία ακόμα φορά) με την ελαττωματική κανονική (μτφ: αναλογική SLR) φωτογραφική μου μηχανή και 8 τα φιλμ που βρίσκονταν στο ψυγείο και περίμεναν να εμφανιστούν από το προηγούμενό μου ταξίδι (πριν κανα χρόνο περίπου).

Η αλήθεια είναι ότι έχω μια περίεργη σχέση με τη φωτογραφία που οι περισσότεροι δυσκολεύονται να καταλάβουν. Συνήθως με ρωτάνε γιατί δεν τραβάω γάμους που έχουν χοντρά φράγκα και συνήθως απαντάω ότι προτιμώ να πουλάω καλύτερα ξαπλώστρες. Α, ναι ξέχασα να πω ότι έχω σπουδάσει φωτογραφία οπότε η απαθανάτιση «της πιο σημαντικής στιγμής της ζωής (τους)» θα έπρεπε να είναι η δουλειά μου… Μπορεί να κάνω να πιάσω μηχανή, για να κάνω κάτι δικό μου, τρία χρόνια και στο ενδιάμεσο να ασχολούμαι με δουλειές άλλων ή να τραβάω τους φίλους μου. Η αλήθεια είναι ότι αν εξαιρέσεις τους φίλους μου μέχρι πριν λίγα χρόνια το ανθρώπινο στοιχείο απουσίαζε από τις φωτογραφίες μου γενικά και εσκεμμένα σε όσες έχουν εκτεθεί. Τελευταία αυτό έχει αρχίσει να αλλάζει. Μέχρι πρότινος είχα επίσης ενδοιασμούς για την ύπαρξη φωτογραφιών μου στο blog ή στο net που - με τη χρήση της ψηφιακής, επειδή τις θεωρώ «της πλάκας» ή απλά προσχέδια αυτών που κάποια στιγμή θα ήθελα να κάνω, κάτι σαν τις παλιές Polaroid (rip)- αναστέλλονται και αυτοί με τη σειρά τους. Μια φορά η φίλη μου η Λ είχε κάνει μια έκθεση με βασικό θέμα τον πατέρα της που είχε πεθάνει, ενσωματωμένα στους πίνακες ήταν και αντικείμενα που κατά καιρούς χρησιμοποιούσε ο μπαμπάς της. Μου φαινόταν αδιανόητο ότι θα τους πουλούσε. Δεν ξέρω αν το παραπάνω παράδειγμα σε βοήθησε να καταλάβεις πως σκέφτομαι. Μπορείς να με χαρακτηρίσεις υπερβολική για όλα αυτά ή κάτι τέτοιο, αλλά πρέπει να καταλάβεις ότι για μένα οι φωτογραφίες ήταν πάντα ένας προσωπικός τρόπος έκφρασης, ένα κομμάτι από μένα που πολλές φορές μου είναι δύσκολο να το δώσω και στους άλλους, πράγμα ελαφρώς παράλογο γιατί η τέχνη μένει μισή όταν δε μοιράζεται, αλλά δεν ισχυρίστηκα ποτέ ότι δεν είμαι παράλογη.

Anyroad μετά από όλα αυτά εισάγω μια καινούρια ενότητα στο blog με τίτλο “With my little eye I spy” έχω ακούσει από πολλούς να λένε ότι όταν κάθονται κάπου (σε ένα αεροδρόμιο πχ) και παρατηρούν τον κόσμο αρχίζουν και σκαρώνουν ιστορίες για τους ανθρώπους που βλέπουν. Εγώ πάλι απλά παγώνω στιγμές (ίσως να φταίει και η έλλειψη φαντασίας). Παρουσιάζω μερικές από το πρόσφατο παρελθόν. Χωρίς τίτλο, άλλο ένα από τα κολλήματά μου, μου αρέσει να αφήνω τον καθένα να σκέφτεται ότι θέλει βλέποντας μια εικόνα, χωρίς να τον οδηγώ κάπου περιορίζοντάς τον. Μια φορά σε μια έκθεση μια κυρία βλέποντας μια κατεστραμμένη πλώρη βάρκας, ήρθε συγκινημένη και μου μιλούσε κάμποση ώρα για την αίσθηση εγκατάλειψης και απώλειας που της δημιουργούσε η φωτογραφία, ενώ κάποιος άλλος θα σκεφτόταν απλά ότι ήθελε ένα χέρι μπογιά…ή βάρκα, όχι η κυρία... άσε τον καθένα να προβάλει το δικό του κόλλημα, είναι το μότο μου, με λίγα λόγια. Με διπλό κλικ πάνω στη φωτο τη μεγαλώνεις αν θες.

Bitch Girl