Ο Μάης ήταν για διάφορους λόγους ο πιο δύσκολος μήνας που έχω περάσει μέχρι τώρα στη δουλειά, οπότε όταν ήρθε η ώρα να ξεκινήσω για το Eject Festival το έκανα αν όχι με βαριά καρδιά με βαριά πόδια σίγουρα ναι (note to self: δεν ξέρω αν η τελευταία πρόταση στέκει συντακτικά answer to self: είναι πολύ πρωί για να ενδιαφερθώ).
Η συνάντηση πριν τη συναυλία με γυρίζει χρόνια πίσω στην εποχή που ξεκίνησα το σπορ, με τον ίδιο συνένοχο, θα είμαστε και πάλι τα δυο μας αφού κανείς από τους υπόλοιπους δεν ακολούθησε αυτή τη φορά, θα ακολουθήσουν κι άλλα φλασμπακ αργότερα, αλλά ας μην προτρέχω.
Φτάνουμε σχετικά νωρίς με τον ήλιο ντάλα, αλλά ευτυχώς στο Ελληνικό φυσάει ένα σούπερ αεράκι που θα αποδειχτεί σωτήριο σε διάφορες στιγμές αργότερα μέσα στο στριμωξίδι, στους Pixies πχ και στο cock pit (όχι δεν εννοώ αυτό) αλλά για μια ακόμα φορά προτρέχω (note to self:μήπως τελικά να έγραφα αυτό το ποστ ανάποδα;)
Να εξηγούμαι από την αρχή και τις δύο μέρες πήγα στο Eject περιμένοντας να δω δύο συγκεκριμένα συγκροτήματα και αυτό ως ένα σημείο ήταν καλό, γιατί χωρίς να έχω πολλές απαιτήσεις από τα υπόλοιπα υπήρξαν μερικά που με εξέπληξαν ευχάριστα (και άλλα που με άφησαν αδιάφορη, αλλά μη τα θέλουμε κι όλα δικά μας).
Μου άρεσαν λοιπόν οι White Lies, παρόλο που πριν τους δω live ήμουν της άποψης όπου ακούς πολλά κεράσια… (notice to reader: βάλε όπου κεράσια Βρετανικό Τύπο) μια χαρά έπαιξαν.
Credits: στον drummer, φυσικά.
Η φωνή του τραγουδιστή των Starsailor είναι χαρακτηριστική και ακούγεται τόσο στο live όσο και στους δίσκους (cd, whatever) ίδια, πράγμα που μόνο σαν θετικό μπορώ να το πω σε μια εποχή που όλα διορθώνονται ψηφιακά. Η αλήθεια είναι ότι δεν τρελαίνομαι για το συγκεκριμένο γκρουπ, αλλά βρίσκω τον εαυτό μου να αναγνωρίζει (και να τραγουδά) αρκετά από τα κομμάτια, με λίγα λόγια περνάω καλά.
Credits: για τις διασκευες στο Can't Help Falling in Love και το Hot N Cold… χε.
Οι Editors έπαιξαν όσο βρώμικα έπρεπε, φαντάζομαι ότι θα τους ταίριαζε καλύτερα κλειστός χώρος και Χειμώνας, αλλά δε βαριέσαι. Δεν είμαι φαν, βρήκα τη φωνή του τραγουδιστή λίγο παρά πάνω ποζάτη από ότι θα μ’ άρεσε, αλλά ο ήχος τους ήταν καλός και η όλη παρουσία τους στη σκηνή δεμένη, ο S δίπλα μου περισσότερο ενθουσιασμένος έχει βρει το ρυθμό του, χορεύει και μουρμουρίζει στίχους. Έχει αρχίσει και μαζεύεται περισσότερος κόσμος και αυτό φυσικά έχει τα καλά και τα κακά του. Στα καλά βάζω ότι βρήκα το κοινό σαν σύνολο (και τις δύο μέρες του φεστιβάλ) «διαβασμένο» και ενθουσιώδες (πράγμα που πρέπει να έκανε εντύπωση και σε μερικά από τα συγκροτήματα, μη σου πω ότι ο τραγουδιστής τον Subways μόνο που δε συγκινήθηκε… χε) στα κακά βάζω πάλι τα υποσύνολα, όπως ό τύπος που όση ώρα έπαιζαν οι Editors δεν έβαλε γλώσσα μέσα μιλώντας σε μια γκόμενα (αφού την έχεις ψήσει ρε φίλε, βαλ’ τη τουλάχιστον μέσα στο στόμα της –τη γλώσσα σου-ή πήγαινε ραντεβού καλύτερα να φάτε μια πάστα, μην τρέχετε και πληρώνετε τζάμπα κατοστάρια σε συναυλίες) και έχοντας την ίδια πάντα ώρα τον αγκώνα του καρφωμένο στην πλάτη μου, όταν μου ζήτησε κάποια στιγμή να πάω δέκα εκατοστά πιο μπροστά του απάντησα φυσικά να πάει αν θέλει εκείνος δέκα εκατοστά πίσω, πράγμα που δεν τον ενθουσίασε ιδιαίτερα γιατί δεν είχε λέει χώρο, δεν ξέρω τι εντύπωση δίνω στους άλλους, αλλά η δυνατότητα να περνάω μέσα από τα σώματα των μπροστινών μου, για να δώσω χώρο στον έρωτα να ξετυλιχτεί πιο άνετα, δεν ανήκει στις ιδιότητες μου… δεν υπάρχουν και μαγικά φιστίκια για κάτι τέτοιο, καταλαβαίνεις…
Ευτυχώς μετά βγήκαν οι Pixies και βρέθηκα σε μέρη που έμενε όποιος άντεχε. Εντάξει να πω ότι ο λόγος που έκανα το ταξίδι ήταν αυτό το γκρουπ είναι περιττό. Να πω ότι έπαθα ζημιά και αυτό περιττό είναι αλλά παρ’ όλα αυτά το λέω. Οι Pixies είναι ένα από εκείνα τα γκρουπ που άκουσα με μικρή διαφορά φάσης, λόγω χρονικών συγκύριων και γουστάρα με τη μία γιατί έτσι, όπου γιατί έτσι βάλε: πανκ καταβολές, τραγούδια συνδεδεμένα με συγκεκριμένα άτομα και στιγμές (πραγματικές και φανταστικές) και μια ενέργεια ξεσηκωτική που λειτουργεί απ’ ό,τι φάνηκε ακόμα και όταν αυτοί που παίζουν βρίσκονται στα -άντα και όχι στο pick της καριέρας τους. Όπως πολύ εύστοχα παρατήρησε ο φίλος μου, η Kim μπορεί να φαινόταν τώρα σαν θεία από το νησί (και μάλιστα μία συγκεκριμένη χε) αλλά με το μπάσο στο χέρι έκανε παπάδες (και κάτι μου λέει ότι αυτή τους έβλεπε κι όλας ,γιατί όλο κάτι κουλά μουρμούραγε για την Ακρόπολη, αλλά τι να πεις …rock stars χαμένα κορμιά…).Αγαπημένα τραγούδια διαδέχονταν το ένα το άλλο και η ένταση στον ήχο -και στο κοινό- μεγάλωνε, κάπου εκεί θυμάται κι ο συνένοχος την παιδική του ηλικία, τότε που δε χωρούσε πουθενά και βρισκόμαστε σε χρόνο dt στο λάκκο με τα φίδια ή cock pit (ναι ok moshpit το λένε το ξέρω, αλλά το δικό μου όνομα είναι πιο περιγραφικό, καθώς συνήθως είναι γεμάτο με καυλωμένα αγοράκια… το πιάνεις το υπονοούμενο, αν και στην συγκεκριμένη συναυλία οι σαραντάρηδες είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο, υποψιάζομαι ότι την επόμενη μέρα θα έτριβαν αρκετοί τη μέση τους με ένα ηλίθιο χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπο) το ίδιο σκηνικό (αυτό ντε με την παιδική ηλικία κλπ) θα επαναληφτεί αργότερα, αυτή τη φορά στο δρόμο προς τα μπρος μου κόβουν τη φόρα μια αγκαλιά και οι χαρούμενες φωνές κάποιου γνώριμου προσώπου (προσώπου, γιατί με τα ονόματα έχω ένα θέμα και το χρυσόψαρο το ίδιο, οπότε ακολούθησαν συζητήσεις απείρου κάλους μετά τη συναυλία) χαιρετάω και συνεχίζω ακάθεκτη φτάνοντας πια σίγουρα όχι δέκα εκατοστά από τη σκηνή (χε) αλλά αρκετά κοντά στη θείτσα Κιμίτσα και τους φίλους της που πριονίζουν ακάθεκτοι. Στο In to the White νιώθω τον ήχο να με καταπίνει, μουδιάζω και χαμογελάω, γουστάρω θόρυβο λέμε… συν του ότι το χοροπηδητό, το ξελαρυγγιάσμα και τα χέρια που πονάνε από το χειροκρότημα είναι το τέλειο αντίδοτο ενάντια στη μιζέρια των προηγούμενων ημερών κι ας μην μπορούσα να πάρω τα πόδια μου μετά. Με χάλασε λιγάκι ότι το τέλος ήρθε σχετικά απότομα (χωρίς ούτε ένα encore) αλλά από την άλλη αυτό που είχα δει μου άφησε καλές εντυπώσεις και την ικανοποίηση ενός απωθημένου.
Credits: στον ήχο που με κατάπιε, ενώ σε γενικές γραμμές δεν τρώγομαι με τίποτα…
Ο απολογισμός της πρώτης μέρας του Eject λοιπόν ήταν σίγουρα θετικός, ακολούθησε ο γυρισμός στο σπίτι, που αποδείχτηκε περισσότερο δύσκολος από ό,τι περιμέναμε, λόγω απουσίας τραμ ή λεωφορείων, ένα που περνούσε γέμισε ασφυκτικά και ο οδηγός αφού διαπληκτίστηκε πρώτα με τους επιβάτες το παράτησε στη μέση του δρόμου, έγινα μάρτυρας αυτής της σκηνής καθώς και ενός τρακαρίσματος καθισμένη στο διαστάσεων δέκα εκατοστών (χεχε) πεζοδρόμιο (;) μη μπορώντας να κουνηθώ φωνάζοντας απλά «Πειραιά» στα ταξί που περνούσαν.
Μερικά ακόμα Credits 1ης μέρας: στις δυο ξανθιές τύπισσες που τραγουδούσαν και χόρευαν το Holiday in Cambodia, που έπαιζε αν δεν κάνω λάθος πριν βγουν οι Editors (μια από τις λίγες φορές που η μουσική στα ενδιάμεσα κενά σε συναυλία δεν ήταν αλλανταλλατηςπαρασκευήςτογαλα).
Στον Τhor, τον Θεό του Κεραυνού, που όπου και αν πήγαινα βρισκόταν μπροστά μου… ή πίσω μου.
…
Τη δεύτερη μέρα στην παρέα προστίθεται και τρίτο μέλος και παρ’ όλες τις γκρίνιες της προηγούμενης για πονεμένα πόδια, γεράματα και λοιπά χαρούμενα ξεκινάμε με καλή διάθεση για το Ελληνικό. Ο κόσμος είναι αισθητά λιγότερος και η μέρα (σε αντίθεση με την πρώτη) κατά πολύ εκτός προγράμματος.
Στην σκηνή βγαίνουν οι Subways, ο Γ εύστοχα παρατηρεί ότι το ταττού του, από τη μέση και πάνω, γυμνού πιτσιρικά τραγουδιστή είναι μελετημένα χτυπημένο πάνω από την κοιλιά του για να μην κρύβεται από την κιθάρα (rock stars…επιδειξίες, χαμένα κορμιά) πέρα από την πλάκα ήταν ένα γκαζιάρικο (η μπασίστρια/νευρωτικό ξωτικό και ο front man όργωσαν τη σκηνή) και αξιοπρεπές σετ που είχε ανταπόκριση απ’ το κοινό και γενικότερα μου άρεσε πολύ.
Credits: στον drummer και τον τραγουδιστή που κατέβηκαν στην αρένα αργότερα (πριν βγει ο Jarvis) και συζητούσαν χαλαρά με το κοινό.
Oι Klaxons παρόλο που παίζουν δυνατά δεν μου κάνουν καθόλου κλικ, αντίθετα με κάνουν να χασμουριέμαι (καλά μπορεί να μην έφταιγαν μόνο αυτοί) νομίζω ότι αυτό που με ενόχλησε περισσότερο ήταν τα χορωδιακά φωνητικά τους.
Credits: στον drummer, φορούσε το καλύτερο κοστούμι (και μετά γκρινιάζουν για τον Ρακιτζή στη Eurovision…)
Το να παίξουν οι Echo and the Bunnymen σε κλειστό χώρο, ήταν αν μη τι άλλο η λάθος κίνηση της ημέρας. Ο ήχος ήταν μπουκωμένος και δεν καταφέραμε να καθίσουμε μέσα παραπάνω από όσο κρατάνε δυο κομμάτια και ο ανεφοδιασμός σε ποτά και μπύρες . Κρίμα. Ο Γ πάντως κατάφερε να φτιάξει και να τραγουδήσει δυο τρεις εκδοχές του Killing Moon (η μία με sample από το Φεγγαράκι μου Λαμπρό) και ο S με τη σειρά του να το οπτικοποιήσει με τον τρόπο του, οπότε η ώρα περνά ευχάριστα με γέλια και χάζεμα του κόσμου που πηγαινοέρχεται από πάνω μας, καθώς έχουμε πιάσει πλάτη κάγκελο.
Credits: στις δύο τύπισσες με τα πιο έξυπνα ταττού στα πιο περίεργα σημεία, extra credits στη μία από τις δύο, της οποίας η κουπ μου φέρνει στο μυαλό πράγματα που αποφεύγω να θυμάμαι.
Ο Jarvis Cocker βγαίνει όπως και όλοι οι υπόλοιποι καθυστερημένος, ζητά συγγνώμη (γενικά μπορώ να χαρακτηρίσω το Εject το φεστιβάλ της ευγένειας, από μεριάς καλλιτεχνών, καθώς οι περισσότεροι και τις δύο μέρες ζητούσαν συγγνώμη για διάφορους λόγους, επειδή άργησαν δέκα χρόνια να έρθουν, επειδή άργησαν μισή, μία, μιάμιση ώρα να βγουν, επειδή κάτι μικροφώνιζε, γενικά βρε αδερφέ …) σκαρφαλώνει για άλλη μια φορά στα κάγκελα, έτσι για να φάω ένα ακόμη φλας από το παρελθόν και αρχίζει την παράστασή του. Θεατρικός, αστείος και μεγάλος μπαγάσας, γιατί καταφέρνει να κάνει ό,τι δεν είχε κάνει κανείς μέχρι τώρα σε live, να με συγκινήσει (καλά μπορεί να μην έφταιγε μόνο αυτός).
Ώσπου να βγουν οι Röyksopp, παρά λίγο να τον πάρω τον υπνάκο στο κάγκελο, να φανταστείς με ξύπνησε ένα παιδί από την απέναντι μεριά που μου φώναξε «ΜΗΝ ΚΟΙΜΑΣΑΙ» έβλεπα και τις δυο κονσόλες στη σκηνή και σκεφτόμουν ότι θα είναι πολύ μπλιμπλικάτο το σετ και κάπως μου καθόταν αυτό… και κάποια στιγμή βγαίνουν και μετά δεν ήθελα να τελειώσουν με τίποτα… αφού όταν τελείωσαν φώναξα με τη σειρά μου στο παιδί απέναντι «ΒΓΗΚΑΝ, ΜΕ ΞΥΠΝΗΣΑΝ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ;» (ή κάτι τέτοιο μέσες-άκρες). Επιβεβαιώθηκε και ο S που στο ξεκίνημα της μέρας μου έλεγε ότι θα μας φύγουν πάλι τα πόδια από το χορό. Η τραγουδίστρια τους, της οποίας το όνομα μου διαφεύγει δυστυχώς, είχε ωραία φωνή και κίνηση, ειδικά εκεί που έκανε την μπεκάτσα (just kidding, κάποιο άλλο πουλί τέλος πάντων) η μουσική ήταν τέλεια ο κόσμος παρ’ όλη την ξενέρα των καθυστερήσεων, θερμός για μια ακόμα φορά και το κέφι μεταδοτικό. Νομίζω ότι άντεχα να χορεύω τουλάχιστον μια ώρα ακόμα, αλλά δε μου κάναν την χάρη, ίσως κάποια άλλη φορά. Βγήκα από το χώρο της συναυλίας χοροπηδώντας στους ήχους των djs που έπαιζαν στο βάθος, ικανοποιημένη με το πόσο καλά, παρ’ όλη τη γκρίνια μου είχα περάσει τις δυο τελευταίες μέρες και εις άλλα με υγεία, εύχομαι.
Bitch Girl
Δευτέρα, Ιούνιος 22, 2009
Cum on feel the noize.
Κυριακή, Μάϊος 17, 2009
This is not here.
Πολλές φορές λέω μεταξύ σοβαρού κι αστείου ότι ο μοναδικός λόγος που θα σπούδαζα αν ήμουν είκοσι χρονών, θα ήταν το Εrasmus, το κακό είναι ότι δεν είμαι είκοσι, το καλό είναι ότι έχω φίλους που είναι, το καλύτερο είναι ότι κάνουν Εrasmus και το άριστο είναι ότι έμεσα μπορώ να κάνω μαζί τους και γω, για μικρότερο χρονικό διάστημα βέβαια, αλλά χωρίς να χρειάζεται να παραδίδω εργασίες, να παρακολουθώ παραδόσεις και άλλα κουραστικά ακαδημαϊκά, κρατώντας μόνο τα καλά της φοιτητικής ζωής, το δικό μου Erasmus το λες και διακοπές άμα θες…
Το κακό είναι ότι πλέον όποτε είναι να ταξιδέψω με ακολουθούν όλα όσα κορόιδευα στους φίλους μου τόσα χρόνια, όπως για παράδειγμα η βροχή (έχω βάσιμες υποψίες πως για αυτήν και άλλες γκαντεμιές φταίει η νορμάλ δουλειά… καρατσεκαρισμένο) το καλό είναι ότι α) η Μπολόνια είναι μια πόλη γεμάτη στοές,
οπότε εύκολα γλιτώνεις τη βροχή β) ήμουν σε πολύ χαλαρό mode διακοπών (τόσο χαλαρό που ο απολογισμός ήταν ένα χαμένο τραίνο και ένα παρα τσακ χαμένο αεροπλάνο… να ‘ναι καλά η Α που καταφέρνει και βρίσκεται στα πιο περίεργα μέρη, εκεί που δεν το περιμένεις και σώζει καταστάσεις…)
Εκτός από πολλές στοές
η Μπολόνια έχει το πιο παλιό πανεπιστήμιο στην Ευρώπη (από το 1088, οι πολυάριθμοι –και σήμερα-φοιτητές δίνουν έναν γενικότερα «εναλλακτικό» αέρα στην πόλη) και ένα καλοδιατηρημένο ιστορικό κέντρο,
στη μέση του οποίου δεσπόζουν δύο πύργοι (των Assineli και των Garisenda).
Από ό,τι κατάλαβα αγαπημένη ασχολία των εύπορων Μπολονέζων στο μεσαίωνα ήταν να χτίζουν πύργους και να μετράνε ποιος έχει τον μακρύτερο (δεν υπήρχε ακόμα τηλεόραση… καταλαβαίνεις, αν και τώρα που το σκέφτομαι το σπορ ευδοκιμεί και σήμερα σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, από την Νέα Υόρκη μέχρι την Κουάλα Λαμπούρ, τα φαλλικά σύμβολα δεν βγαίνουν ποτέ εκτός μόδας τελικά…) υπολογίζεται ότι στην πόλη υπήρχαν γύρω στους εκατόν ογδόντα.
Μπορείς να φτάσεις στην κορυφή του ενός (αφού πρώτα σου βγει η γλώσσα για να ανέβεις καμιά πεντακοσαριά στενά σκαλοπάτια και προλάβεις να σκεφτείς γύρω στις χίλιες φορές I’m too old for this shit* μία για κάθε σκαλοπάτι στο ανέβασμα και το κατέβασμα) και να καταλάβεις εύκολα έναν από τους λόγους που το παρατσούκλι της Μπολόνια είναι “La Rossa” (η κόκκινη)
βλέποντας τις σκεπές και τα κτήρια από ψηλά,
οι κάτοικοι ένα φετίχ με την τερακότα το είχαν (έχουν).
Η πόλη θεωρείται επίσης γαστριμαργική πρωτεύουσα της Ιταλίας,
οπότε αν μη τι άλλο θα φας καλά
(αρκεί να το αποφασίσεις νωρίς, γιατί μετά τις έντεκα δεν παίζει ούτε ντελίβερι… άστο τραυματική εμπειρία) και είναι σταυροδρόμι σιδηροδρομικών αξόνων, πράγμα που διευκολύνει τα ταξίδια σε κοντινές ή μη πόλεις.
Μπορείς για παράδειγμα να χάσεις το τραίνο για τη Βερόνα(είπαμε πολύ χαλαρό mode διακοπών) αλλά να πάρεις το επόμενο (το εισιτήριο ισχύει για κανα εξάρι ώρες) και μετά από λίγο να βρίσκεσαι να χαζεύεις
σπίτια με ζωγραφισμένους τοίχους,
Ρωμαϊκές αρένες, ποτάμια και αγάλματα ή να παίρνεις την επόμενη μέρα ένα άλλο τραίνο και μετά από λίγες ώρες να παθαίνεις αγοραφοβία στη Φλωρεντία, μη μπορώντας όχι απλά να μπεις σε ένα μουσείο (αφού οι ουρές σχηματίζουν δυο φορές το γύρω του τετραγώνου) αλλά ούτε να βγάλεις μια φωτογραφία της προκοπής στο Duomo, με αποτέλεσμα να στέφεσαι σε άλλα
(λιγότερο κλασσικά,
αλλά το ίδιο ενδιαφέροντα –για σένα-)
θέματα.
Γύρισα από την Ιταλία φυσικά περισσότερο κουρασμένη από ότι πήγα (το ότι ήμουν σε χαλαρό mode διακοπών δε σημαίνει ότι δεν ξεποδαριάστηκα) αλλά γεμάτη εικόνες, χαρούμενη (να φανταστείς παίζονταν στοιχήματα για το πόσο θα κρατήσει η κατάσταση, σκουλήκια σας κέρδισε η Α) και με αλλαγμένη διάθεση για πολλούς λόγους, ένας απ’ αυτούς είναι ότι ακολούθησα ένα έθιμο/κανόνα/ψυχαναγκασμό, που είναι να αγοράζω λίγο πριν φύγω ένα βιβλίο (αυτή τη φορά το «Όταν σας έχουν τυλίξει οι φλόγες» του D. Sedaris) και να το τελειώνω στη διάρκεια του ταξιδιού και έτσι ξανάρχισα επιτέλους να διαβάζω (τώρα θέλω να παραγγείλω τα άπαντα του Sedaris, αφού βρήκα το γράψιμό του όσο πρέπει πικρό και διασκεδαστικό ) και ένας άλλος λόγος είναι ότι δε νομίζω πως θα σταματήσω ποτέ να μαθαίνω πράγματα (για και) από τους φίλους μου, ακόμα και αν τους γνωρίζω από την εποχή που τους κουβαλούσε στην κοιλιά της η μάνα τους και αυτό στη λίστα μου είναι θετικό.
Καλά μας ταξίδια εύχομαι, με ή χωρίς Ευρωπαϊκά (διεθνή άραγε υπάρχουν; Μήπως να το ψάξουμε;) προγράμματα.
Bitch Girl
*Ατάκα που ενέπνευσε την Murtaugh list*, όπου Roger Murtaugh ο χαρακτήρας που ενσαρκώνει Danny Glover στην ταινία Lethal Weapon, πενηντάρης (+ -) λίγο πριν την σύνταξη μπάτσος, γκρινιάρης που δεν αντέχει τις παλαβομάρες του συνάδελφου/συντρόφου του Martin Riggs (Mel Gibson) και ξεστομίζει κάθε λίγο και λιγάκι την παραπάνω φράση… αλλά παρ’ όλα αυτά τον ακολουθεί κάθε φορά.
*Murtaugh list τα πράγματα που υπόσχεσαι στον εαυτό σου να μην ξανακάνεις, επειδή μεγάλωσες και you are too old for this shit (…αλλά μάλλον παρ’ όλη την γκρίνια καταλήγεις στο τέλος να κάνεις.)
Τετάρτη, Μάϊος 13, 2009
Wrong.
Νταξ… μακράν η πιο ακριβοπληρωμένη συναυλία των Puressence που έχω πάει ποτέ!
(if you don’t get the irony, you are reading the wrong post, on the wrong blog… wrong)
…και ξαφνικά κατάλαβα τι εννοεί ο ποιητής όταν τραγουδάει “I just can’t get enough”… ρε συ άμα καταρρέει ο άνθρωπος στην Ελλάδα, στην Τουρκία που είναι ο επόμενος σταθμός, ετοιμαστείτε να στείλουμε στεφάνια, είναι πιο βαριά τα… φαγητά (καλά τι νόμιζες ότι θα έλεγα, μια γαστρίτιδα έπαθε ο άνθρωπος, όχι overdose… χμ…ναι…) εκεί…
…καλά θα μου πεις τι περίμενες και συ, έχεις πάει ποτέ σε συναυλία των Depeche, που να μην έχει πάει κάτι στραβό; και θα έχεις και δίκιο, αλλά από την άλλη, άλλο στραβό κι άλλο ίσιο/τάβλα όπως ο Dave, ας ελπίσουμε ότι τώρα που τρίτωσε το κακό, στην επόμενη (Γ μην κάνεις μούτρα, ΘΑ ΠΑΜΕ) όλα θα είναι ανθηρά (αρκεί να μην είναι απ’ τα στεφάνια που έλεγα παραπάνω, νταξ το κόβω το μακάβριο).
…δεν πιστεύω να έχεις να πεις κάτι για τη διοργάνωση, για τον Dave που ήταν ευγενικό παιδί, όπως είπε η κοπέλα με το μικρόφωνο, και ζητούσε συγνώμη σε όλους (εμένα γιατί δε μου 'πε τίποτα ε;) για τα σβηστά φώτα, για τους security που έγιναν καπνός, για την κίνηση, ε ναι; Γιατί βρε άσχημα ήταν; Depeche: connecting people (σαν το χορηγό τους ένα πράγμα) ξέρεις πόσους άκουσα που έβρισκαν παλιούς συμμαθητές τυχαία (ποιό Facebook και μαλακίες…) που έκαναν καινούριες γνωριμίες κολλημένοι στην κίνηση ή κατουρώντας στους θάμνους όταν σταματούσαν τα λεωφορεία (όλη την πρώτη ώρα δηλαδή, που ζήτημα είναι να τσουλήσαμε ένα μέτρο) ή όταν φρίκαραν μέσα στον κόσμο (σαν εμένα ένα πράγμα) και όταν έλεγα(ν): νομίζω ότι παθαίνω κρίση αγοραφοβίας, άγνωστοι τους πρόσφεραν gin'n' tonic; (μπλιαχ παιδιά, το ποτό του αλκοολικού, χάθηκε να πάρετε μαζί μια βότκα πορτοκάλι, μια τεκίλα, μια μπύρα, ένα ούζο βρε αδελφέ ή κάτι άλλο τέλος πάντων… ναι ξέρω καποιανής της χάριζαν γάιδαρο και τον κοίταζε στα δόντια… αχαριστία τι να πεις;…)
…πάμε να μπούμε στο λεωφορείο για να γυρίσουμε πίσω και τρώμε κανά πεντάλεπτο στην πόρτα, γιατί μια τύπισσα (στα πρόθυρα, μη σου πω και μέσα στην υστερία) πλακώνεται με αυτόν που μετράει τα εισιτήρια (ούτε αυτός μου φάνηκε ψύχραιμος… ειδικά τη στιγμή που ήταν ένα βήμα πριν την αρχίσει στις μπάτσες) γιατί θεωρεί κλεψιά να πληρώσει δέκα ευρώ πηγαινελα για μια συναυλία που δεν είδε… ίσως να νόμιζε ότι το live θα γινόταν μέσα στο λεωφορείο… τι να πω; ή αλήθεια είναι ότι μου μπήκαν κάτι ιδέες να πάω να κάνω και γω μια φασαρία στα γραφεία της εταιρίας με της οποίας το πλοίο έφτασα στον Πειραιά με σκοπό να πάω στη συναυλία, μπας και σώσω βρε αδερφέ τα εβδομήντα ευρώπουλα που έδωσα, αλλά μετά σκέφτηκα ότι από λεωφωριατζή παίζει και να τις γλιτώσεις τις μπάτσες, από πλοιοκτήτη αποκλείεται…
…και φυσικά όλοι οι φανταστικοί τύποι δίπλα στον στριμμένο τον άνθρωπο θα πάνε να κάτσουν… τί άκουσαν τα αυτιά μου Θεέ μου, από το καινούριο τραγούδι της Έφης Σαρρή, ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΕΤΣΙ; εκεί ήμουν στο τσακ να τα αρχίσω τα καντήλια, αλλά βρήκα μπροστά μου εμπόδια που ευτυχώς έβαζαν οι φίλοι μου, μέχρι ανάλυση οικονομικοπολιτικοκαλλιτεχνική των λόγων που τα φτυσε ο Dave, σε ολόκληρη τη διαδρομή με το λεωφορείο… στην χημική ανάλυση δεν τα πήγε καλά η spokeswoman, γιατί κάπου το έχασε ανάμεσα στα panadol και την πρέζα, αλλά οκ (αυτή τη γλίτωσε επειδή ο οδηγός βλέποντας ότι δεν θα πηγαίναμε μακριά σύντομα, μας πρότεινε να κατεβούμε για τσιγάρο, κατούρημα, χοτ ντογκ, βρώμικο ό,τι τραβούσε ή όρεξή μας βρε αδερφέ και ησυχάσαμε για κανα τέταρτο)…
…παρόλα αυτά η όλη ιστορία με ενέπνευσε και αποφάσισα να γράψω και εγώ ένα τραγούδι, επηρεασμένο είναι η αλήθεια από τους Depeche
I was at the wrong place
With the right guys
At the wrong time
I was on the wrong bus
With the wrong girls
Who didn’t stop talking
All the way baaaack
Yeaah WRONG
I was on the wrong bus
With the right (and the left xexe) boys
At the wrong stops
With the right pack of gum (yeaaaaah)
At least it was a bit fun…
Wrong
Cause it would have been
more fun
if only Dave could get enououough
Right…
Σκουλήκι ορίστε βρε και τραγούδι έγραψα που μου λεγες, με διαφορά φάσης κανα μήνα βέβαια, αλλά αφού ξέρεις α) το καλό πράγμα αργεί να γίνει και β) ο καλλιτέχνης πρέπει πρώτα να εμπνευστεί για να δημιουργήσει και φυσικά το μπλε δε το βλέπει μπλε, αλλά κάτι άλλο (βεραμάν ας πούμε άμα φοράει κίτρινα γυαλιά)
…α ναι και φυσικά η χθεσινή συναυλία μπήκε σε χρόνο dt σε λίστα με πέντε πρώτες, το κακό είναι ότι μπήκε στη λίστα με τις πέντε πρώτες Χειρότερες Ξενέρες Σε Συναυλία, φτάνοντας με μεγάλη ταχύτητα στην κορυφή, ξεπερνώντας εύκολα ακόμα και αυτές των Cure το ’95 στην Αλεξάνδρας και των White Stripes το ‘05 στο Φάληρο… πολύ εύκολα όμως… κρίμα.
Bitch Girl
Δευτέρα, Μάϊος 04, 2009
ΈΛΕΟΣ... δηλαδή!
Αφιερωμένο…
Κανονικά θα έπρεπε να βάλω αυτό, αλλά θα άλλαζε για πάντα τον τρόπο που βλέπω το blog μου (με την κακή φυσικά έννοια) χεχε :Ρ
Κ babe, ευχαριστώ για τη φιλοξενία, θα ακολουθήσει ποστ και φωτο μετά την υπνοθεραπεία.
Baci e carabinieri ;)
ΜαΣκού
Κυριακή, Μάρτιος 29, 2009
Παραγγελιά... (περίπου)
Ε: Τι είναι χειρότερο από το να σαπίζεις βλέποντας ταινίες και σήριαλ και μετά να γράφεις γκρινιάρικα ποστ για την κατάστασή σου (βλ πέρυσι πάνω κάτω τέτοια εποχή);
Α: Να δουλεύεις και μετά να σαπίζεις βλέποντας ταινίες και σήριαλ και μετά να γράφεις γκρινιάρικα ποστ για την κατάστασή σου, αλλά από την άλλη είναι καλύτερο από το να καις κουζίνες ή να τραβιέσαι με νοσοκομεία, ω ναι BD, άσχετα με όσα προέβλεπαν τα ζώδια ας πούμε ότι ο Φεβρουάριος ήταν χμ... δύσκολος μήνας...
(-) Το ίντερνετ είναι τελικά καταστροφικό… καλά μπορεί να μη φταίει και τόσο το ίντερνετ, αλλά εγώ που χάζευα διαβάζοντας ένα ποστ την ώρα που περίμενα να ζεσταθεί το λάδι για να τηγανίσω πατάτες και κατέληξα να κάνω την κουζίνα τοπίο στην ομίχλη και ψιλογκάργκανο, μπορεί τελικά να φταίνε και οι τηγανιτές πατάτες, κατάλαβα επιτέλους γιατί οι διαιτολόγοι τις λένε ανθυγιεινές… το χειρότερο στην όλη ιστορία είναι ότι το ποστ που διάβαζα ήταν μάπα…
(+) το καλύτερο είναι ότι για μια ακόμα φορά οι φίλοι μου βοήθησαν την κατάσταση
και ρίξαμε αρκετό γέλιο, έκανα ένα «μαστορικό installation/κολάζ»
…άμα είναι καλλιτέχνης ο άνθρωπος… και ντύθηκα κατάλληλα για την περίπτωση,
ξεθάβοντας απ’ την ντουλάπα μου ένα αρχαίο -και κατά πως φαίνεται προφητικό- φούτερ.
(-) Σιχαίνομαι τα νοσοκομεία, δεν τα αντέχω, φρικάρω όταν μένω παραπάνω από μια ώρα, με πιάνουν κρίσεις πανικού και αισθάνομαι ότι από στιγμή σε στιγμή θα μου τελειώσει το οξυγόνο, το χειρότερο στην όλη ιστορία είναι ότι σιχαίνομαι τα νοσοκομεία, δεν τα αντέχω, φρικάρω όταν μένω παραπάνω από μια ώρα, με πιάνουν κρίσεις πανικού και αισθάνομαι ότι από στιγμή σε στιγμή θα μου τελειώσει το οξυγόνο καλά μπορεί κα να φταίει απλά το ότι σιχαίνομαι τα νοσοκομεία, δεν τα αντέχω, φρικάρω όταν μένω παραπάνω από μια ώρα, με πιάνουν κρίσεις πανικού και αισθάνομαι ότι από στιγμή σε στιγμή θα μου τελειώσει το οξυγόνο…
(+) το καλύτερο είναι ότι ακόμα και στα πιο τραγικά παράλογα πράγματα που συμβαίνουν στα Ελληνικά νοσοκομεία (κρατικά και ιδιωτικά) όπως π.χ να επιμένει ο ακτινολόγος ότι έχει βγάλει ήδη την ακτινογραφία της ασθενούς που (όμως) βλέπει για πρώτη φορά στη ζωή του και την έχει καταχωρημένη στο κομπιούτερ του με το ονοματεπώνυμο της, υπάρχουν άτομα σαν τη μάνα μου που επιλέγουν αντί να αρχίσουν τα καντήλια να βάζουν τα γέλια και να περιμένουν, το ακόμα καλύτερο είναι να συνειδητοποιείς ότι η μάνα σου στα –ήντα είναι groupie του Ρουβά καθώς το μόνο πράγμα που δεν ξεχνάει μετά τη γαμωπρεζονάρκωση είναι με ποιό τραγούδι θα πάει ο Σάκης στη Eurovision, το ακόμα ακόμα καλύτερο είναι να βλέπεις τον πατέρα σου στα –ήντα να της τακτοποιεί τρυφερά τα σεντόνια και να αναρωτιέσαι από μέσα σου γιατί αφού έχεις ένα τόσο καλό παράδειγμα μπροστά σου, δεν πιστεύεις στο γάμο (τώρα που το ξανασκέφτομαι το δεύτερο σκέλος με την ερώτηση δεν το λες και καλύτερο…)
Ευτυχώς ακολούθησαν οι απόκριες, που μαζί με τα αποτελέσματα των εξετάσεων και την ατάκα: “I think that my penis stopped breathing, do you know CPR?” που ξεστόμισε ο House στο 16ο επεισόδιο της (κατά τα άλλα ψιλομέτριας) 5ης σεζόν ήταν τα highlights του μήνα. Η είδηση πάλι του θανάτου ενός φαινομενικά (;) υγιούς εικοσιπεντάχρονου μόνο highlight δεν είναι, σου δίνει απλά έναν λόγο παραπάνω να τα γαμήσεις όλα, συνειδητοποιώντας για μια ακόμα φορά την ματαιότητα των πραγμάτων.
Μετά ήρθε ο Μάρτης ευτυχώς ήσυχος και βαρετός. Κατά καιρούς όπως έχω ξαναπεί με πιάνει ένα πράγμα και δεν μπορώ να διαβάζω, συνήθως βιβλία και περιοδικά τελευταία όμως και blogs (ίσως το κάψιμο της κουζίνας να ήταν πιο τραυματική εμπειρία από όσο νόμιζα αρχικά)… και περνάω μια φάση βαριάς μορφής I-like-to-watch και πριν το kinky μυαλό σου αρχίζει να φτιάχνει σενάρια, εννοώ ότι το μόνο που κάνω είναι να κατεβάζω ταινίες και σήριαλ (ο σκληρός έχει τιγκάρει, το 98% είναι γεμάτο, σε λίγο δεν θα μπορούν να τρέξουν τα προγράμματα) και παρακολουθώ, χωρίς να σκέφτομαι.
Στην αρχή ξεκίνησα με πράγματα με τα οποία ταυτιζόμουν, όπως πχ How to lose friends and alienate people, A complete history of my sexual failures, Zack and Miri make a porno, καλά με το τελευταίο δεν ταυτίστηκα ακριβώς, απλά αγαπάω Kevin Smith, ακόμα και όταν το γυρίζει στο mainstream όπως σε αυτή την περίπτωση (ο καθένας με τα βίτσια του), κατά τα άλλα ισχύει ότι λένε για τα βιβλία και τα εξώφυλλα, με άλλα λόγια σε τέτοιες περιπτώσεις ο τίτλος είναι καλύτερος από την ταινία. Μετά κόλλησα και κατέβαζα ό,τι έχει παίξει στην τηλεόραση ο Seth Rogen (είπαμε βίτσια) το πιο συμπαθητικό ήταν το freaks and geeks και μετά ακολούθησε το χάος, μέχρι το Top Chef κατέβασα που μου κόλλησε όταν έκαψα την κουζίνα και στα διαλλείματα του καθαρισματοβαψίματος χάζευα τον πρώτο κύκλο που έπαιζε στο Σκάι την ώρα που έτρωγα, πάλι καλά που δεν έφτασα να κατεβάσω τις γιαγιάδες που καθαρίζουν τα σπίτια… προς υπεράσπισή μου είναι σίγουρα καλύτερο να παρακολουθείς άντρες με τατού
(τα οποία απ’ ό,τι κατάλαβα είναι ψιλοφετίχ των chef, που δε με χαλάει καθόλου) να μαγειρεύουν, από το να βλέπεις 70άρες να καθαρίζουν τους στάβλους του Αυγεία… άσε που βρήκα και τον χαμένο δίδυμο αδελφό
του Dr Chase από το House
(κατά κόσμο Jesse Spencer).
(+) Μακράν το καλύτερο «νέο» σήριαλ που κατέβασα (House και Lost είναι παλιές αγάπες και φυσικά εκτός συναγωνισμού) ήταν το It’s always sunny in Philadelphia, μαύρο, υποχθόνιο και με super loser χαρακτήρες (βίτσια λέμε). Ταινίες δεν είδα πάρα πολλές γιατί μετά (και ταυτόχρονα) με τη φάση μη διαβάσματος περνάω άλλη μία που δύσκολα μπορώ να παρακολουθήσω κάτι που δεν τελειώνει το πολύ σε 45 λεπτά (Είμαι σοβαρά γιατρέ μου; Όχι αγαπητή μου είσαι λίγο πριν τη φάση: βγαίνω έξω και δε γυρίζω στο σπίτι παρά μόνο για να κοιμηθώ, η σχιζοφρένια των ερωτοαπαντήσεων είναι κάτι που έχουμε ξαναναλύσει και αποδεχτεί…) Από τις πιο συμπαθητικές αν και ψιλοανολοκλήρωτες ήταν: το Filth and wisdom κυρίως λόγω της παρουσίας του Eugene Hutz και των Gogol Bordello, το Rachel getting married παραδόξως λόγω της Anne Hathaway, που σε γενικές γραμμές με χαλάει αλλά εδώ έπαιζε μια χαρά και το Good dick επειδή η πρωταγωνίστρια καταφέρνει να βρει τoν έρωτα παρ’ όλο που το μόνο που κάνει σε όλη την ταινία είναι να νοικιάζει και να βλέπει τσόντες… ο Ζ μου λέει να μην ταυτίζομαι γιατί αυτή έβγαινε και λίγο απ΄το σπίτι, έστω για να πάει στο βινρεοκλαμπ, ενώ εγώ ότι θέλω το κατεβάζω από το νετ (πέρα απ’ την πλάκα δενκακή η ταινία).
(-) Μακράν το χειρότερο πράγμα που είδα ήταν το Australia… ένα έχω να πω: κρίμα για τον Hugh Jackman… τον είδες πόσο καλός ήταν στα όσκαρ; Ε καμία σχέση, χάλια λέμε… η δε αναφορά στο Wizard of Oz μόνο γελοία μου φάνηκε, το μόνο που το έσωζε (λέμε τώρα) ήταν η φωτογραφία.
(-+) Είδα και το True blood και δεν έχω αποφασίσει ακόμα αν μου αρέσει ή όχι από τη μία μ’ αρέσουν τα βαμπίρ και έχει μερικές πολύ καλές στιγμές όπως η αρχική σκηνή στο super market, από την άλλη ο πρωταγωνιστής είναι το πιο ξενέρωτο βαμπίρ που έχω δει και οι μισοί από τους ήρωες είναι απλά ηλίθιοι (με top τον όποια-πηδάω-εγώ-πεθαίνει αδερφό της πρωταγωνίστριας)… η συνέχεια θα δείξει μάλλον, για την ώρα το πιο ενδιαφέρον σημείο είναι οι τίτλοι της αρχής, σάπιοι και βρώμικοι μακάρι να ήταν και το ίδιο το σήριαλ έτσι.
Ποστάκι αφιερωμένο στη Μ και τον S που γκρινιάζουν, σκουλήκια για τιμωρία θα το διαβάσετε με καθυστέρηση μετά το Β. χεχεχε
Bitch Girl
Σάββατο, Φεβρουάριος 28, 2009
Ουδεμία ελπίς σωτηρίας υπάρχει...
Στο Άμστερνταμ αδελφοί μου, στο Άμστερνταμ... ουφ!
We’re B.L.T, we’re dynamite ;)
Σάββατο, Ιανουάριος 31, 2009
With my little eye I spy * Details * 3
Κάιρο* Κοπτική συνοικία, αφίσες
…και ναι οι Faithless είχαν δίκιο, God IS a dj και ιδού τα flyers που το αποδεικνύουν…
With my little eye I spy * Details * 2
Κάιρο * Χαν Αλ Χαλίλι*, φωτιστικά.
Κάιρο * μετρό, καλώδια.
Στην αρχή ήμουν λίγο κουμπωμένη σε ό,τι αφορούσε το τράβηγμα φωτογραφιών, όσο περνούσαν οι μέρες και έμπαινα στο κλίμα της πόλης αυτό άλλαζε, η αλήθεια είναι ότι η μοναδική φωτογραφία για την οποία μου έκαναν παρατήρηση (και μάλιστα αστυνομικός) είναι αυτή εδώ, τραβούσα στο μετρό.
Κάιρο * ταξί, καθρέφτες.
With my little eye I spy * People * االقاهرة 14
Λεωφορεία (πιθανόν ιδιωτικά, θα σε γελάσω και δε θέλω…) που περνώντας δίπλα σου απλά φωνάζουν τον προορισμό τους και αν θες ανεβαίνεις.
With my little eye I spy * People * االقاهرة 8
Πρώτη φορά βλέπω την Παναγία σε τόσο αποκαλυπτική πόζα…
With my little eye I spy * People * 1 القاهرة
Για τη σχέση μου με τη φωτογραφία έχω πει σε παλιότερο ποστ.
Αυτή είναι η τρίτη ενότητα With my little eye I spy, αν θες να δεις τις προηγούμενες πάτα εδώ και εδώ.
