Παραδοσιακά Χριστουγεννιάτικα.

Δεν προλαβαίνω, δεν προλαβαίνω, δεν προλαβαίνω... στο fast forward όλα φέτος και τα Χριστούγεννα δεν αποτελούν εξαίρεση... αλλά επειδή πάνω απ' όλα είμαι κορίτσι των παραδόσεων, μελομακάρονα μπορεί να μην έφτιαξα, αλλά τους καθιερωμένους (βλ posts περασμένων Δεκεμβρίων) Ramones θα τους βάλω... χε




Μέρη Κρίστμας μπέιμπις και Μέρη Μαγικά και Ονειρεμένα :)

Bitch Girl

Some are here and some are missing...

Να σου πω την αλήθεια μέχρι και την τελευταία στιγμή περίμενα ότι κάτι θα γίνει (κανας σεισμός, καμιά πλημύρα, κανα χαλασμένο σουβλάκι…) και δε θα δούμε τους Ρet Shop Boys live, άλλα τελικά εξεπλάγην ευχάριστα όταν όλα πήγαν καλά (και κάτι παραπάνω). Τώρα εσύ θα με πεις απαισιόδοξη (που είμαι) και γκρινιάρα (που και αυτό φυσικά είμαι) αλλά τουλάχιστον είχα κανα δυο λόγους να ανησυχώ, αφού κάθε φορά που συναντιόμασταν τελευταία οι τρεις μας να πάμε κάπου (κάπου = συναυλία) συνέβαιναν τα χειρότερα, όπου ένα από τα χειρότερα π.χ να τρως ένα σάντουιτς που κόστισε 133, 40 Ευρώ, στον εξωτικό Σταθμό Λαρίσης μέσα στο κατακαλόκαιρο (70 Ε το εισιτήριο του πλοίου, 50 Ε το εισιτήριο για τους Killers, 10 Ε το εισιτήριο του λεωφορείου για τη Μαλακάσα και 3,40 Ε το σάντουιτς…)

Φτάνουμε σχετικά αργά, το support παίζει ήδη, καταφέρνουμε να φτάσουμε μέχρι τη μέση. Έχει περισσότερο κόσμο απ’ ό,τι περίμενα και ετερόκλητο, ζευγάρια όλων των συνδυασμών, γονείς με παιδιά, τηλεπερσόνες, μεγάλες παρέες τριανταφεύγα. Οπου και να γυρίσω βλέπω χαρούμενα πρόσωπα, γενικά η ατμόσφαιρα έχει κάτι από πενταήμερη, στυλ: ό,τι-και-να-γίνει-δε-χαλιέμαι-με-τίποτα-θα-περάσω–καλά, που υιοθετώ αμέσως, αλλά παρ’ όλα αυτά μου ξεφεύγει ένα παραπονιάρικο «Αχ, ρε μάνα γιατί με έκανες κοντή;» που το ακούει ο νεαρός που κάθεται μπροστά μου και ευγενικά με προτρέπει να προχωρήσω κι άλλο, αλλά αφού τον ευχαριστώ, του εξηγώ ότι προτιμώ να μείνω πίσω με τους φίλους μου. Αυτή ήταν και η ουσία άλλωστε, να δω μια (dr) feelgood, pop συναυλία, ενός συγκροτήματος που είναι συνδεδεμένο με μια πιο ανέμελη εποχή και ηλικία, μαζί με αυτούς που ανεξάρτητα από εποχή και ηλικία με κάνουν να νιώθω καλά (drs feelgood) και σε αυτό το σημείο έχω να καταγγείλω ότι ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΧΕΣ ΕΡΘΕΙ!, ναι σε σένα το λέω Γ…

«Μισοβλέπω κάποιον με άσπρα» απαντάω στον S που ανησυχεί για την ορατότητά μου, «Ο γιατρός μου είναι» μου λέει το τεράστιο συμπαθητικό αρκούδι που κάθεται πιο πέρα «Αν τον χρειαστούμε, ελπίζω να περιθάλψει και εμάς» του απαντάω και γελάμε, one big happy family. Με τις πρώτες νότες του Heart έχω ταξιδέψει αυτόματα εκεί κάπου στο ’89 και ξαναβρίσκομαι παρέα με τον Γιώργο Γκούτη και το πρώτο AKAI video που μου είχε φέρει ο αδερφός μου, να «γράφω» video clips από το Μουσικόραμα, ενώ παράλληλα στο μυαλό μου παίζουν σκηνές με φέρετρα και ερωτευμένους βρικόλακες (όχι S δεν σκεπτόμουν τον Eric…). Όσο προχωράει η συναυλία συνειδητοποιώ ότι παρόλο που ποτέ δεν είχα αγοράσει κάποιο δίσκο (cd, whatever) τους, οι Pet Shop Boys έχουν καταφέρει μια χαρά να σφηνωθούν σε κάποιο σημείο μέσα στο κεφάλι μου, αφού με ευκολία θυμάμαι στίχους για αμαρτίες, αγόρια με τάσεις αυτοκτονίας, έρωτες, απογοητεύσεις κλπ …τι να πω; μπορεί να φταίει που σε τρυφερή ηλικία άκουγα πολύ Κλικ FM… όταν στη σκηνή βγαίνει και ο Leroy (ή κάποιος κλώνος του, μη μου πεις ότι δεν του έμοιαζε, αφού τον είδα! …σχεδόν) είμαι κομπλέ.

Ο κόσμος χειροκροτεί, οι Pet Shop Boys έχουν φύγει από τη σκηνή, αφού πρώτα έκαναν τους περισσότερους να αγκαλιάζονται, να χορεύουν, να σφυρίζουν, να βλέπουν κυβάκια και ουρανοξύστες, να φιλιούνται και να τραγουδούν ένα σωρό παλιά ( Heart, Go West, What have I done to deserve this?, West End girls, You were always on my mind, It’s a sin, Left to my own devices κ.α) και καινούρια τραγούδια (Love ect, Legacy, The way it used to be, δεν θυμάμαι/ξέρω άλλα) και μια διασκευή, το Viva la vida των Coldplay. «Δεν πάω πουθενά αν δεν ακούσω το Being boring» δηλώνω, τα φώτα κλείνουν, το συγκρότημα επιστρέφει και ο Ζ δίπλα μου γελάει, μόλις ακούει το πρώτο κομμάτι του encore, λέγοντάς μου «Ούτε παραγγελιά να το 'χες κάνει» …ευτυχώς που δεν το 'χα κάνει παραγγελιά, όχι τίποτε άλλο, αλλά ποιος να τρέχει μέσα στο πλήθος, να πηδάει πάνω στη σκηνή και να κολλάει κανα κατοστάευρο –που δεν περισσεύει κι όλας- στο κούτελο του Neil Tennant… καταλαβαίνεις.
*****
(***** = πράγματα που συμβαίνουν σε συναυλίες ή γενικά, για τα οποία αυτολογοκρίνεσαι και δε γράφεις σε blogs)
Νομίζω ότι αφού δεν έμπηξα τίποτα ξεγυρισμένα κλάματα σε αυτό το τραγούδι, αλλά κατάφερα να τη σκαπουλάρω με ένα δυο δάκρυα στην άκρη του ματιού, δύσκολα θα πάθω κάτι τέτοιο σε συναυλία γενικά… πέθανε κι ο Μπιθικώτσης και δε θα ακούσω ποτέ αυτό live…καταλαβαίνεις. Το τελευταίο για τον Sir, μην το πάρεις ούτε για αστείο, ούτε για ειρωνεία, μιλάω (γράφω τέλος πάντων) πολύ σοβαρά, υπάρχουν ορισμένα τραγούδια που σε βαράνε κατ’ ευθείαν στους δακρυγόνους αδένες, άλλες φορές λόγω στίχου, άλλες φορές λόγω φωνής, άλλες φορές χωρίς κανέναν χειροπιαστό (; οξύμωρο) λόγο, άλλες φορές ξέρω γω; ίσως επειδή σκέφτεσαι πόσο χαλαρή θα ήταν η ζωή αν την πέρναγες ασπρόμαυρη,




μέσα στις μπουρμπουλήθρες μιας μπανιέρας, παρέα με καμιά πενηνταριά στενούς (και γραμμωμένους) φίλους (εντάξει στις τελευταίες γραμμές δεν μιλάω/γράφω σοβαρά –μάλλον- αλλά αφού ξέρεις τώρα, τα σοβαρά δεν τα αντέχω για πολύ –μάλλον-).

Η μεγαλύτερη απογοήτευση της βραδιάς, δεν είχε να κάνει με τη συναυλία, αλλά με το ότι επιστέψαμε στον Πειραιά με το λεωφορείο του αεροδρομίου, χωρίς να έχουμε ταξιδέψει κάπου, κυριολεκτικά τουλάχιστον, γιατί μεταφορικά οι Pet Shop Boys μέσα σε ένα βράδυ μας ταξίδεψαν σε πάρα πολλά μέρη.

Τρίτη βράδυ είμαι πια πίσω στο νησί, χτυπάει το τηλέφωνο, «Είδες το καινούριο Big Bang;» με ρωτάει ο S (ναι, είμαστε nerds ρε φίλε!) «Το Σαλιγκάρι*» απαντάω και πεθαίνουμε στα γέλια. Α, ρε Ζ είσαι πολύ μπροστά από την εποχή σου τελικά! και εδώ λίγο πριν το τέλος θέλω να (ξανα)καταγγείλω ότι ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΧΕΣ ΕΡΘΕΙ! Μας έλειψες, σκουλήκι Γ._

*ε, ναι αυτό το Σαλιγκάρι μόνο με κεφαλαίο σίγμα μπορεί να γραφτεί, χε!

Bitch Girl

Asylum.

Φοράω για πρώτη φορά φέτος το δερμάτινο μπουφάν μου και βγαίνω απ’ το σπίτι. Μοσχοβολάω μαμά και μπαμπά, λογικό αφού το μπουφάν μου ήταν κρεμασμένο μέσα στην ξύλινη ντουλάπα (/χρονομηχανή/πρακτικό μάθημα γεωγραφίας) τους, θα μπορούσα άνετα να ζήσω μέσα εκεί ανάμεσα σε φιστικί 60’s ταγιέρ, Γιαπωνέζικα κιμονό, Ρώσικα γούνινα σκουφιά, Καναδέζικα δερμάτινα, Εγγλέζικα παλτά και να αναπνέω για πάντα τη μυρωδιά των μοσχοσάπουνων που με γυρίζει με ευκολία στην παιδική μου ηλικία.

Το χειρότερο πράγμα που μπορεί να σου συμβεί όταν πας σε μια συναυλία είναι να μπεις σε ταξί που μικρές και μεγάλες εικόνες αγίων έχουν γίνει μια αυτοσχέδια ταπετσαρία, το ραδιόφωνό του είναι κολλημένο σε εκκλησιαστικό σταθμό και για όλη τη διαδρομή ακούς κάποιον να κηρύττει μιλώντας αργάάάάά, ενώ έχεις κολλήσει στην κίνηση, ή τουλάχιστον αυτό συνέβη σε μένα (και στον κολλητό μου) και ήθελα να ανοίξω την πόρτα και να βγω να ουρλιάζω στη μέση της Ομόνοιας, αλλά δεν το έκανα, αντίθετα ακολούθησα την προτροπή του κύριου από το ραδιόφωνο και άρχισα να προσεύχομαι στην Παναγία να κάνει το θαύμα της και να φτάσουμε μια ώρα αρχήτερα στα Εξάρχεια.

Στο Αν Club δεν είχε τύχει να πάω ποτέ, είχα ακούσει βέβαια διάφορες ιστορίες για αγρίους (μεταφορικά και κυριολεκτικά) από τον Ζ, που και αυτή τη φορά δεν κατάφερε να μας ακολουθήσει και έτσι το τρίγωνο κατέληξε ευθεία (από ένα σημείο και μετά δε, ίσωμα… μη σου πω). Κατεβαίνω τα σκαλιά και αφού ξεπερνάω το πρώτο κλειστοφοβικό –άμα-πιάσει-μια φωτιά-θα- πεθάνουμε-σαν-τα ποντίκια- σοκ, κάθομαι στο πεζούλι και χαζεύω (το μαύρο) γύρω μου και τον κόσμο που μαζεύεται σιγά σιγά και στο τέλος (αφού παίξουν και οι Three Way Plane) τιγκάρει το μαγαζί, αλλά παραδόξως αυτό δε μου δημιουργεί καμια δυσφορία.

Οι Three Way Plane είναι αρκούντως βαβουριάριδες , κάποια στιγμή αφού μας λένε ότι θέλουν να κουρδίσουν τα όργανά τους, ακούω τον S να με ρωτάει αστειευόμενος «Γιατί θα αλλάξει κάτι;» και καταλαβαίνω ότι έχουμε βρει το ρυθμό μας.

Οι Senser βγαίνουν κατά τις έντεκα και και το σφυροκόπημα αρχίζει. Δυνατές κιθάρες, sample ξυράφια, ο θόρυβος που μ’ αρέσει κι η τραγουδίστρια με τον τραγουδιστή να φτύνουν λέξεις ασταμάτητα, παλεύοντας να μη πέσουν ο ένας πάνω στον άλλο, στη μικρή σκηνή που απέχει μια τρίχα από το κοινό, που με τη σειρά του ανταποκρίνεται με ένταση, αλλά όχι τόση όση θα περίμενα, θέλω να πω ότι με τον κόσμο που είχε (μετά από πολύ καιρό είδα περισσότερα νορμάλ φρικιά –οξύμωρο; Όχι!- από ότι τρεντοαλτέρνατιβ -λατέναρτιβ- τύπους) θα μπορούσε να μην είχε μείνει κολυμπηθρόξυλο, αλλά ακόμα και έτσι υπήρχε μια ωραία αμφίδρομη ενέργεια μεταξύ του γκρουπ και των θεατών.

Χορεύω/ τραγουδάω … too sad to cry, too fucked up… /χαμογελάω. Happy Birthday, μου εύχεται το φάντασμα δίπλα μου. Happy Birthday, indeed σκέφτομαι, αφού αντέχουμε ακόμα, μια χαρά είμαστε (και δυο τρομάρες την επόμενη μέρα, αλλά ποιος νοιάζεται…).

Ο τραγουδιστής κάποια στιγμή σχολιάζει ότι θα ήταν γελοίο, λόγω του μεγέθους της σκηνής, να φύγουν και να ξαναγυρίσουν, οπότε θα παίξουν ό,τι είχαν σκοπό να παίξουν χωρίς διακοπή, αλλά να μην πούμε μετά ότι δεν έκαναν encore…μην τους κακολογήσουμε καταλαβαίνεις, λες και είχαμε τέτοια πρόθεση… ακριβώς το αντίθετο, συμβουλεύω όποιον θέλει να blow off some steam -πωςτολέτεσειςεδώγιατίξεχνάωπωςτολέμεμείςεκεί -να ξεδώσει βρε αδελφέ, να πάει κάποια στιγμή σε ένα live των Senser, χε.

Η συναυλία τελειώνει, είμαι μούσκεμα και οι γύρω μου το ίδιο, αλλά παρ’ όλο που και ο χώρος είναι μικρός, όλοι μυρίζουν ωραία… ποιος ξέρει; μπορεί και τα υπόλοιπα φρικιά να φυλάνε τα δερμάτινα μπουφάν τους, στις ντουλάπες των γονιών τους…

Bitch Girl

Μπότες, σπιρούνια και καυτές (των Srortster) σέλες...

Have fun, bro ;)

Είναι πολλά τα λεφτά, Άρη!

Πριν μερικές μέρες ήμουν στην Αθήνα και μετά από πάρα πολύ καιρό ξεφύλλιζα το Αθηνόραμα (το οποίο άσχετα από το που έμενα, για πολλά χρόνια συνήθιζα να το διαβάζω κάθε εβδομάδα, πρέπει να σταμάτησα να το αγοράζω λίγο πριν πεθάνει ο Μπάμπης Ακτσόγλου, που έκανε την κριτική των ταινιών). Διάβασα μια συνέντευξη του Γιάννη Πετρίδη με αφορμή το Once in a lifetime και κόλλησα στη ατάκα του «Ακούω μουσική σαν 18άρης» η οποία έγινε η αφετηρία για μια μακρά συζήτηση με τον κολλητό μου σχετικά με τη μουσική, την απομυθοποίηση ανθρώπων και καταστάσεων (συγκροτημάτων, εταιριών, τρόπου προώθησης) για τον ενθουσιασμό που έχεις όταν ακούς κάτι καινούριο στα 18 και για το πόσο υποψιασμένος είσαι μετά τα 30 και κατέληξα στο συμπέρασμα ότι ζηλεύω τον κύριο Πετρίδη για την παραπάνω φράση.

Την προηγούμενη Τρίτη το βράδυ πάθαινα ένα μικρό εγκεφαλικό παρακολουθώντας στο πέμπτο επεισόδιο της τρίτης σεζόν του Gossip Girl (σωστά διάβασες και ναι συμφωνούμε ότι το σήριαλ το ίδιο φτάνει από μόνο του για να πάθεις εγκεφαλικό, αλλά ας πούμε απλά ότι α) τουλάχιστον βλέπω τηλεόραση σαν 18χρονο, β) εσύ δεν έχεις guilty pleasures; και στην τελική τα πράγματα θα μπορούσαν να ήταν χειρότερα, να έβλεπα π.χ. Grey’s Anatomy ή αν θες να το κάνω πιο hardcore Παπακαλιάτη… τώρα που το ξανασκέφτομαι είναι σαν να βλέπω preview από Παπακαλιάτη, γιατί δεν μπορεί κάτι θα αντιγράψει και από αυτό, εδώ είχε πάρει βραβείο καλύτερου πρωτοτύπου σεναρίου κλέβοντας ολόκληρες σκηνές από το Friends, μαζί με τους διαλόγους…) την Kim Gordon να παντρεύει Rufus -τον πιο ξενέρωτο εναλλακτικό πατέρα σε teen σειρά όλων των εποχών, μόνο και μόνο το όνομά του… Ρούφους, που πάει με τέτοιο όνομα ο άνθρωπος;- και μετά να παίζει με το υπόλοιπο συγκρότημα στη δεξίωση, το Starpower. Θα μου πεις τί κάνεις ποστ μια βδομάδα μετά και θα χεις και δίκιο, αλλά ήθελα να βάλω συνοδευτικά και οπτικό υλικό (μπας και μοιραστώ τον πόνο μου… και το εγκεφαλικό με κανέναν άνθρωπο που να καταλαβαίνει) το οποίο βρήκα μόλις χτες.




Το καλοκαίρι ξαπλωμένη στους Α.Α (βλ προηγούμενο ποστ) διάβαζα ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο στο μουσικό μηνιαίο ένθετο του Observer (τώρα πριν φανταστείς ότι θέλω να το παίξω κάπως, άσε με να πω πρώτα για μια ακόμα φορά ότι όταν έχω κέφι διαβάζω ό,τι βρεθεί μπροστά μου, ακόμα και τον τηλεφωνικό κατάλογο, ήταν μάλλον Αύγουστος και το περιοδικό είχε κυκλοφορήσει από τον περασμένο Φλεβάρη και μου το είχε αφήσει όταν είχε φύγει ο Ι, κατά την γνωστή του πια συνήθεια (οι δουλειές αλλάζουν, οι τουρίστες και τα περιοδικά τους μένουν) που ξεκινούσε με την ερώτηση: Πως γίνεται και συγκροτήματα όπως οι Gossip οφείλουν την επιτυχία τους στο ευρύτερο κοινό σε teen δράματα, όπως το Skins; ( και γω που νόμιζα ότι εκείνο το εξωφυλλάκι της Beth πριν λίγα χρόνια στο NME ήταν αρκετό… αυτό το Skins παραδόξως δεν το έχω δει… για να μη λες.) και συνέχιζε με κάμποσες σελίδες ανάλυση για το πώς πλέον τα soundtracks των σειρών έχουν γίνει ολόκληρη επιστήμη και για το πώς οι εταιρίες και οι manager των καλλιτεχνών που θέλουν να σπρώξουν το προϊόν τους, μπαίνουν στο παιχνίδι και προσπαθούν να βάζουν όσο πιο πολλά τραγούδια μπορούν στα πιο επιτυχημένα νεανικά σήριαλ, για να φτάσουν στα αυτιά -και στα πορτοφόλια- ενός ευρύτερου κοινού. Καλά όλα αυτά, κατανοητά και μέσα στα πλαίσια της απομυθοποίησης και όλων αυτών που έγραφα και πιο πάνω, αλλά πώς να το κάνουμε, αλλιώς είναι να ακούς ένα τραγούδι των Kills όταν χαμουρεύονται οι x ήρωες της x σειράς κι άλλιώς να βλέπεις την Kim να παντρεύει τον Ρούφους, έλεος υπάρχουν και όρια, η Kim ρε φίλε, που την βλέπαμε στη Φρεατίδα να παίζει μπάσο με το τακούνι του παπουτσιού της , η Κim που για χάρη της μετά από αυτό μέχρι και ο Α, που δεν πήγαινε ποτέ του σε συναυλίες, τραβιότανε για να ξαναδεί τους Sonic Youth στο Ρόδον, εντάξει είναι επίσημο πια, φτάνει σιγά σιγά το τέλος του κόσμου.

Ξαναδιαβάζοντας το τέλος της παραπάνω παραγράφου, αντί να φρικάρω περισσότερο, ενθουσιάστηκα. Τελικά ακούω και γω ακόμα μουσική σαν 18χρονο –ίσως όχι ακριβώς όπως το εννοούσε ο Γιάννης Πετρίδης- συνεχίζω να διατηρώ το βίτσιο της ανώριμης ακροάτριας που θέλει συγκεκριμένα πράγματα να αρέσουν μόνο σε αυτήν και τους φίλους της και όχι στον κόσμο όλο, για να παραφράσω λίγο και τον Morrissey, we hate it when our favorite bands become successful, θα ξεχάσω πώς μου τούμπαρε το μάτι την πρώτη φορά που άκουσα το «Λιωμένο Παγωτό» σε club και είδα την τύπισσα που μέχρι πριν χόρευε τσιφτετέλι να τραγουδά με το χέρι ψηλά (στην ίδια σχεδόν στάση) «κι όμως είμαι ακόμα εδώ»;

Αχ! ησύχασα τώρα πάω να δω το επόμενο επεισόδιο, πού ξέρεις μπορεί σε αυτό να κάνει cameo ο Iggy βαφτίζοντας κανα νόθο παιδί του Chuck Bass (κατά κόσμον Ed Westwick και μοναδικού ίσως λόγου για να παρακολουθεί κανείς αυτό το χαζοβιόλικο teen drama).

Bitch Girl

Υ.Γ Καθώς έψαχνα το Wiki για να βάλω το link της Kim, είδα ότι το τέλος του κόσμου είχε αρχίσει να έρχεται μερικά χρόνια νωρίτερα , όταν μαζί με τον Thurston Moore και την κόρη τους έπαιξαν σε ένα επεισόδιο του Gilmore Girls κάνοντας τους τροβαδούρους και τραγουδώντας το What a waste… ο τίτλος του τραγουδιού αν μη τι άλλο, ταιριαζε(ι) γάντι.

I will thunder down everything *

Τελευταίο ραντεβού της σεζόν με το Γιαννάκη, πριν κανα δυο βδομάδες (μετά άρχισαν οι πολλές βροχές και κόπηκαν τα μπάνια). Πρέπει να μην τον είδα μόνο μια Κυριακή φέτος το καλοκαίρι (λόγοι ανωτέρας/κατωτέρας βίας) αλλά όλες τις υπόλοιπες βρισκόμασταν ανελλιπώς στους Α.Α, όχι δεν είμαστε αλκοολικοί (ο Γιαννάκης τουλάχιστον… εγώ ένα Α.Α είμαι σίγουρα, όπως έχω δηλώσει και παλιότερα, Ανώνυμη Ανορθόγραφη, για τα υπόλοιπα απλά δεν παραδέχομαι τίποτα) αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να αποκαλύψω το όνομα της παραλίας, που λειτούργησε σαν ηρεμιστήριο (σύνθετη λέξη από τα ηρεμιστικό και ερημητήριο …για να μαθαίνεις) και βοήθησε με το παρά πάνω να τη βγάλω καθαρή φέτος το καλοκαίρι.


Στο δρόμο , βλέποντας παντού γύρω γύρω ροζ/μωβ/φούξια λουλουδάκια, θυμάμαι το βαφτιστήρι να μου ψιθυρίζει συνωμοτικά στο αυτί πριν λίγες μέρες «Φέτος είμαι στα Κυκλάμινα», Ο θ. μιλά για το πώς είναι ζωγραφισμένη η τάξη του νηπιαγωγείου και η νονά φυσικά συμμερίζεται τον ενθουσιασμό του, γιατί ένα κόλλημα με τα κυκλάμινα το έχει.



Τα γουστάρω, είναι low profile, αλλά τσαμπουκαλεμένα αφού τα βρίσκεις να σκάνε μύτη και στα βράχια ακόμα.


Τραβώ μερικές φωτό και συνεχίζω για την παραλία, με το χέρι στο γκάζι και τα ακουστικά στα αυτιά, όπως πάντα.


Οι ξαπλώστρες έχουν μαζευτεί όλες, η παραλία φαίνεται πιο μεγάλη, ακόμα και ο Γιαννάκης δεν είναι στη θέση του. Θα βρεθούμε πάλι το Μάιο, ελπίζω.

...Ο Γιαννάκης, προφίλ, χε.

Bitch Girl

*Τίτλος άσχετος(;)

.

.5.